14 december 2011

Best of 2011 (Movies)

Tree-of-Life-Film.jpg

Voor wie de nakende feestdagen en bijhorende katers op een cultureel verantwoorde manier wil doorbrengen: mijn tien beste films van 2011! Sommige spelen (hier en daar) nog in de zalen; een aantal zijn intussen verkrijgbaar op dvd (of via digitale tv). Popcorn is optie, maar de meeste smaken het best in combinatie met een Macvin du Jura uit 2006 of een Brundlmayer Gruner Veltliner Kamptaler uit 2007. Enjoy!

 

1. THE TREE OF LIFE (Terrence Malick)

 

2. SOMEWHERE (Sofia Coppola)

 

3. THE HOUSEMAID (Im Sang-soo)

 

4. WE NEED TO TALK ABOUT KEVIN (Lynne Ramsay)

 

5. LA PIEL QUE HABITO (Pedro Almodovar)

 

6. DRIVE (Nicolas Winding Refn)

 

7. THE ARTIST (Michel Hazanavicius)

 

8. BLACK SWAN (Darren Aronofsky)

 

9. MELANCHOLIA (Lars Von Trier)

 

10. WINTER'S BONE (Debra Granik)

03 maart 2011

The Ten Commandments (9)

the ten commandments, black swan, true grit, the king's speech, anima, rundskop, the housemaid, rango, winter's bone, biutiful, 127 hours

Ze gaf niet de meest bevlogen acceptance speech, maar wie deed dat afgelopen zondag wel? 't Was bijna alsof de slaapstand van presentator James Franco hoogst besmettelijk was. Soit, Natalie Portman heeft haar Oscar voor Black Swan ruimschoots verdiend, Colin Firth die van hem ook, en het is jammer dat Joel & Ethan Coen volledig uit de boot vielen, maar True Grit blijft een - hoe klassiek ook - sterke western met eveneens bijzonder sterke vertolkingen. Nee, serieus, het is al verdomd lang geleden dat er zoveel goede films in de bioscoop speelden. Doe er je voordeel mee, want de komende weken wordt het - op een paar uitzonderingen na - een pak minder!

 

1. (-) Black Swan (Darren Aronofsky, 1ste week)

 

Hoezo? U hebt Black Swan nog niet gezien? Dude(tte)! Darren Aronofsky, de maker van onder meer Requiem for a Dream en The Wrestler, tekent voor de vooralsnog beste film van het jaar én de beste balletfilm sinds The Red Shoes van Powell & Pressburger uit 1948 (maar dan deze keer wel gekruid met de nodige kitsch en pathos; wat seventies Dario Argento-horror; een beetje eighties Abel Ferrara-exploitation; en er zijn er zelfs die er een scheut nineties Paul Verhoeven-ongein in herkennen, maar dan 539 keer beter uiteraard). Black Swan is totaal niet wat je ervan verwacht: een fucked-up interpretatie van een schizofrene interpretatie van Tchaikovsky's Zwanenmeer (met alle zware psychologische stoornissen van dien) die tegelijk dient als unglorification van de balletwereld: de mise-en-scène en de balletscènes zijn dan al virtuoos, er zit zoveel gif in (en je hoort zoveel botten kraken) dat ik mijn kinderen later nog liever naar de - het woord alleen al - jazzdance stuur. In één woord: meesterwerk. En ja, Natalie Portman is briljant! #voorstellingen

 

2. (1) The King's Speech (Tom Hooper, 2de week)


 

Ik had liever The Social Network de Oscar voor beste film mee naar huis zien nemen - om nog maar te zwijgen over Black Swan. Maar in alle sportiviteit: The King's Speech is een bijzonder knappe film, en Colin Firth zet een ontzagwekkende vertolking neer als de Britse oorlogskoning George VI, die feitelijk niet op de troon wou gaan zitten omdat hij dan voortdurend moest speechen en het zou opvallen dat hij mega stottert. Ja, dat klinkt stoffig en - laten we eerlijk zijn - saai, maar de imposante mise-en-scène van de compleet onbekende Tom Hooper; het immens knappe productiedesign; de bromance tussen Colin Firth en Geoffrey Rush als zijn logopedist; en het intelligente, spannende, maar even vaak grappige scenario en de dito dialogen zorgen ervoor dat The King's Speech van begin tot einde fonkelt. #voorstellingen

 

3. (2) True Grit (Joel & Ethan Coen, 3de week)


 

Om de zoveel jaar kent de western een revival (dankzij één goede film) om dan anderhalf jaar later weer begraven te worden (omwille van een lawine snertfilms). Het goede nieuws is dat True Grit die één goede film is. Meer nog: hij kan zich makkelijk meten met de gelijknamige westernklassieker van Henry Hathaway uit ’69 – eveneens gebaseerd op de roemruchte roman van Charles Pontis. Het slechte nieuws arriveert wellicht al eind dit jaar in de zalen, want True Grit heeft intussen niet alleen een karrenvracht Oscarnominaties gekregen, in de VS is hij zo'n groot kassucces dat die snertwesterns niet kunnen uitblijven. Tot die tijd: True Grit is een wervelende, grappige en meesterlijk in scène gezette western over een marshall op leeftijd die door een tienermeisje wordt ingehuurd om de moordenaar van haar vader op te sporen. #voorstellingen

 

4. (-) Anima (1ste week)

 

Het toonaangevende animatiefestival Anima bestaat dertig jaar en viert dat van 4 tot 13 maart met de wereldpremière van een nieuwe kortfilm van Walt Disney, veertien (!) Belgische of Europese premières van lange animatiefilms, meer dan tien retrospectieven (van onder meer Andreas Hykade en Aardman) en dan vergeet ik uiteraard nog Futuranima, de Animeernacht, het jaarlijkse bezoek van Bill Plympton, enzovoort.

 

5. (3) Rundskop (Michaël R. Roskam, 5de week)


 

Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al uitzonderlijk bedreven toonde in het maken van kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis eindelijk zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou in diplomatiek woelige tijden gewoon egoïstisch en onverstandig zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen

 

6. (4) The Housemaid (Im Sang-soo, 5de week)



Toen ik voor Focus Knack vijf filmtips uit het programma van het afgelopen filfmestival van Gent moest lichten, klonk mijn appreciatie voor het Zuid-Koreaanse The Housemaid als volgt: 'The Housemaid is een van de beste films van het jaar – een onwaarschijnlijk stijlvolle, verrassende, provocerende, gedurfde én sexy thriller, zoals ze ze tegenwoordig niet meer maken, meneer.' Ik twijfel om daar - nu hij in de zalen speelt - nog iets aan toe te voegen omdat ik vind dat de som van de trailer en die ene zin zou moeten volstaan. Oké, misschien gewoon nog dit: The Housemaid is een sublieme mix van (soms echt wel fout) melodrama en zwarte komedie. Nog niet overtuigd? Dan vrees ik dat er maar één ding opzit: Vitaya. Of Frits & Freddy. #voorstellingen 

 

7. (-) Rango (Gore Verbinski, 1ste week)

 

Valt weinig meer over te zeggen dan dat de plot erg rommelig is en de film een pak grappiger had moeten zijn, maar de animatie is grandioos en de westernreferenties maken veel goed. #voorstellingen

 

8. (5) Winter's Bone (Debra Granik, 7de week)

 

Naast Black Swan en The Kids Are Alright, getipt als de grote favoriet voor de Independent Spirit Awards - de Oscars voor de independent cinema (a.k.a. de baby-Oscars) - en intussen ook goed voor vier echte Oscarnominaties: beste film, actrice, mannelijke bijrol en adapted screenplay. Het zou leuk zijn (maar weinig waarschijnlijk), mocht Jennifer Lawrence (straks ook te zien als Mystique in X-Men: First Class) die van haar verzilveren voor haar hardgekookte vertolking van een tienermeisje dat haar criminele vader dient op te sporen. Intens, treffend, ontroerend, spannend én opzienbarend in zijn socio-economische schets van ruraal Noord-Amerika.#voorstellingen

 

9. (6) Biutiful (Alejandro González Iñárritu, 2de week)


 

Amores perros: zeven keer gezien. 21 Grams: drie keer. Babel: twee keer (één teveel). Biutiful: één keer (en daar mag het bij blijven). Alejandro González Iñárritu is ontegensprekelijk een groot cinematografisch talent, maar zijn esthetisering van miserie begint mij tegen te steken. Biutiful is bovendien erg manipulatief, moraliserend en hij komt tergend traag op gang, wat niet wegneemt dat (vooral) het einde naar de keel grijpt en Javier Bardem een sublieme vertolking neerzet als een crimineel slash alleenstaande vader die te horen krijgt dat hij nog maar een paar maanden heeft te leven. Ook de fotografie van Rodrigo Prieto is verbluffend - Barcelona zag er nooit eerder zo grauw uit - en als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat Iñárritu de stap naar een eerste 'solofilm' beter heeft overleefd dan Guillermo Arriaga - de scenarist met hij in het verleden altijd samenwerkte, tot ze ruzie kregen over wie nu eigenlijk de 'auteur' is van Amores perros, 21 Grams en Babel. Arriaga maakte sindsdien het manke The Burning Plain, en dan is Biutiful zeven keer beter. Maar een aanrader? Bwa. #voorstellingen

 

10. (10) 127 Hours (Danny Boyle, 3de week)

 

Vraag mij écht niet waarom de Amerikaanse pers zo buitensporig lovend doet over 127 Hours, de nieuwe film van Danny Boyle. En vraag mij al zeker niet waarom iemand een film wil maken over een man die 127 uur vastzit in een rots. Voor de uitdaging? Fair enough. Alleen bestond de uitdaging er voor Boyle kennelijk niet in om de psychologische horror van zijn hoofdpersonage op de kijker over te brengen, maar om de kijker anderhalf uur vooral niet te vervelen (waar hij dus niet in slaagt). Terwijl de flashy hallucinaties (en ruim veertig andere oog/oorstrelende truken van de foor) zich gestaag opstapelen, komt de protagonist tot het onmetelijk diepe inzicht dat 'alleen toch maar alleen is'. Anders gesteld: waarom heeft hij de vrouw van zijn leven - euh - uit zijn leven verdreven? Het antwoord op deze prangende vraag (en op een rits andere levensbeschouwelijke dilemma's) krijgt u op het einde van 127 Hours of via AstroContact (€1,75/minuut). 127 Seconds was beter geweest. #voorstellingen

23 februari 2011

The Ten Commandments (8)

the ten commandmentsVorige week True Grit, deze week The King's Speech, volgende week Black Swan, ... Het grote voordeel van het Oscarseizoen is dat er elke week een goede film uitkomt, naast een hoop onzin als Devil, Gulliver's Travel, Chalet Girl en Largo Winch II. Oké, ik geef het toe: ik heb geen enkele van die laatste vier films gezien, maar met mijn decennialange ervaring weet ik nu eenmaal op voorhand wanneer iets de moeite is (of niet). En in geval van twijfel kijk ik eerst naar wat ze erin De Standaard over schrijven: hoe meer sterren, hoe minder goesting ik heb om te gaan kijken. Ik zou natuurlijk ook De Morgen kunnen raadplegen, maar die vinden alles goed - heeft een mens ook niet veel aan. Enfin, als iemand zich geroepen voelt om naar Devil, Gulliver's Travel, Chalet Girl of Largo Winch II te gaan kijken en mij te laten weten of ik gelijk had (of niet): go right ahead! Anders staat hieronder gewoon mijn wekelijkse Film Top 10 - inclusief mening, dus pas op!

 

 

1. (-) The King's Speech (Tom Hooper, 1ste week)


 

Ik zie zondag nog altijd het liefst The Social Network met de Oscar voor beste film aan de haal gaan - om nog maar te zwijgen over Black Swan. Maar in alle sportiviteit: The King's Speech is een bijzonder knappe film en Colin Firth zet een ontzagwekkende vertolking neer als de Britse oorlogskoning George VI, die feitelijk niet op de troon wou gaan zitten omdat hij dan heel de tijd moest speechen en het zou opvallen dat hij mega stottert. Ja, dat klinkt stoffig en - laten we eerlijk zijn - saai, maar de imposante mise-en-scène van de compleet onbekende Tom Hooper; het immens knappe productiedesign; de (volstrekt platonische) chemie tussen Colin Firth en Geoffrey Rush als zijn logopedist; en het intelligente, spannende, maar even vaak grappige scenario en de dito dialogen zorgen ervoor dat The King's Speech van begin tot einde fonkelt. #voorstellingen

 

2. (1) True Grit (Joel & Ethan Coen, 2de week)


 

Om de zoveel jaar kent de western een revival (dankzij één goede film) om dan anderhalf jaar later weer begraven te worden (omwille van een lawine snertfilms). Het goede nieuws is dat True Grit die één goede film is. Meer nog: hij kan zich makkelijk meten met de gelijknamige westernklassieker van Henry Hathaway uit ’69 – eveneens gebaseerd op de roemruchte roman van Charles Pontis. Het slechte nieuws arriveert wellicht al eind dit jaar in de zalen, want True Grit heeft intussen niet alleen een karrenvracht Oscarnominaties gekregen, in de VS is hij zo'n groot kassucces dat die snertwesterns niet kunnen uitblijven. Tot die tijd: True Grit is een wervelende, grappige en meesterlijk in scène gezette western over een marshall op leeftijd die door een tienermeisje wordt ingehuurd om de moordenaar van haar vader op te sporen. #voorstellingen

 

3. (2) Rundskop (Michaël R. Roskam, 4de week)


 

Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al uitzonderlijk bedreven toonde in het maken van kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis eindelijk zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou in diplomatiek woelige tijden gewoon egoïstisch en onverstandig zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen

 

4. (3) The Housemaid (Im Sang-soo, 4de week)



Toen ik voor Focus Knack vijf filmtips uit het programma van het afgelopen filfmestival van Gent moest lichten, klonk mijn appreciatie voor het Zuid-Koreaanse The Housemaid als volgt: 'The Housemaid is een van de beste films van het jaar – een onwaarschijnlijk stijlvolle, verrassende, provocerende, gedurfde én sexy thriller, zoals ze ze tegenwoordig niet meer maken, meneer.' Ik twijfel om daar - nu hij in de zalen speelt - nog iets aan toe te voegen omdat ik vind dat de som van de trailer en die ene zin zou moeten volstaan. Oké, misschien gewoon nog dit: The Housemaid is een sublieme mix van (soms echt wel fout) melodrama en zwarte komedie. Nog niet overtuigd? Dan vrees ik dat er maar één ding opzit: Vitaya. Of Frits & Freddy. #voorstellingen 

 

5. (6) Winter's Bone (Debra Granik, 6de week)

 

Naast Black Swan en The Kids Are Alright, getipt als de grote favoriet voor de Independent Spirit Awards - de Oscars voor de independent cinema (a.k.a. de baby-Oscars) - en intussen ook goed voor vier echte Oscarnominaties: beste film, actrice, mannelijke bijrol en adapted screenplay. Het zou leuk zijn (maar weinig waarschijnlijk), mocht Jennifer Lawrence (straks ook te zien als Mystique in X-Men: First Class) die van haar verzilveren voor haar hardgekookte vertolking van een tienermeisje dat haar criminele vader dient op te sporen. Intens, treffend, ontroerend, spannend én opzienbarend in zijn socio-economische schets van ruraal Noord-Amerika.#voorstellingen

 

6. (-) Biutiful (Alejandro González Iñárritu, 1ste week)


 

Amores perros: zeven keer gezien. 21 Grams: drie keer. Babel: twee keer (één teveel). Biutiful: één keer (en daar mag het bij blijven). Alejandro González Iñárritu is ontegensprekelijk een groot cinematografisch talent, maar zijn esthetisering van miserie begint mij tegen te steken. Biutiful is bovendien erg manipulatief, moraliserend en hij komt tergend traag op gang, wat niet wegneemt dat (vooral) het einde naar de keel grijpt en Javier Bardem een sublieme vertolking neerzet als een crimineel slash alleenstaande vader die te horen krijgt dat hij nog maar een paar maanden heeft te leven. Ook de fotografie van Rodrigo Prieto is verbluffend - Barcelona zag er nooit eerder zo grauw uit - en als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat Iñárritu de stap naar een eerste 'solofilm' beter heeft overleefd dan Guillermo Arriaga - de scenarist met hij in het verleden altijd samenwerkte, tot ze ruzie kregen over wie nu eigenlijk de 'auteur' is van Amores perros, 21 Grams en Babel. Arriaga maakte sindsdien het manke The Burning Plain, en dan is Biutiful zeven keer beter. Maar een aanrader? Bwa. #voorstellingen

 

7. (-) Ciné Privé

 

Ciné Privé is een bijzonder sympathiek Gents filmfestival 'op locatie'. Van 24 tot 26 februari worden in en rond de serres van de Universitaire Plantentuin voornamelijk kortfilms vertoond, maar evenzeer de lange(re) documentaire Vlasman van Jan Lapeire, die er vorig jaar de prijs voor de beste Belgische docu mee won op Docville.

 

8. (8) Somewhere (Sofia Coppola, 8ste week)

 

Zonder overdrijven Sofia Coppola's beste en ontegensprekelijk persoonlijkste film tot nu toe - ja, ik vind hem beter dan Lost In Translation. Een cinematografisch poëtische parel over het emotioneel vacuüm van de roem - Made In Hollywood. Toegegeven, er zijn (genoeg) mensen die de film zelf ook een emotioneel vacuüm noemen omdat er 'geen verhaal, laat staan een moraal inzit', maar die hebben nog nooit een film van Antonioni gezien (waar Coppola, het arm kind, duidelijk mee opgegroeid is). Kortom: een meer dan terechte Gouden Leeuw, ook al is het een béétje ongelukkig dat ze hem van haar ex-lief Quentin Tarantino moest krijgen, aan wie enig nepotisme niet vreemd is. #voorstellingen

 

9. (9) Le quattro volte (Michelangelo Frammartino, 6de week)

 

Een van mijn persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen filmfestival van Gent. Le quattro volte is een buitengewoon trage, maar ook onbeschrijflijk tedere en pakkende mix van fictie en documentaire over de cyclus van het leven. Of hoe het leven van een herder ver ten einde loopt, terwijl dat van een geitje pas begint - elke gelijkenis met Joke Schauvliege berust op toeval. Zonder dialogen of soundtrack is Le quattro volte een puur zintuiglijke ervaring - een cinematografische tour de force met het geluid van de natuur als klanktapijt. #voorstellingen

 

10. (10) 127 Hours (Danny Boyle, 2de week)

 

Vraag mij écht niet waarom de Amerikaanse pers zo buitensporig lovend doet over 127 Hours, de nieuwe film van Danny Boyle. En vraag mij al zeker niet waarom iemand een film wil maken over een man die 127 uur vastzit in een rots. Voor de uitdaging? Fair enough. Alleen was voor Boyle de uitdaging kennelijk niet om de psychologische horror van zijn hoofdpersonage op de kijker over te brengen, maar om de kijker anderhalf uur vooral niet te vervelen (waar hij dus niet in slaagt). Terwijl de flashy hallucinaties (en ruim veertig andere oog/oorstrelende truken van de foor) zich gestaag opstapelen, komt de protagonist tot het onmetelijk diepe inzicht dat 'alleen toch maar alleen is'. Anders gesteld: waarom heeft hij de vrouw van zijn leven - euh - uit zijn leven verdreven? Het antwoord op deze prangende vraag (en op een rits andere levensbeschouwelijke dilemma's) krijgt u op het einde van 127 Hours of via AstroContact (€1,75/minuut). #voorstellingen

16 februari 2011

The Ten Commandments (7)

907451709_4a283e6329.jpgHet westerngenre heeft er een klassieker bij, Danny Boyle stelt zwaar teleur, in Leuven kun je terecht voor een hoop jazzfilms en Rundskop blijft gigantisch veel volk naar de bioscoop lokken. Kortom: alweer stof genoeg om een Film Top 10 mee te vullen!

 

 

 

 

1. (-) True Grit (Joel & Ethan Coen, 1ste week)


 

Om de zoveel jaar kent de western een revival (dankzij één goede film) om dan anderhalf jaar later weer begraven te worden (omwille van een lawine snertfilms). Het goede nieuws is dat True Grit die één goede film is. Meer nog: hij kan zich makkelijk meten met de gelijknamige westernklassieker van Henry Hathaway uit ’69 – eveneens gebaseerd op de roemruchte roman van Charles Pontis. Het slechte nieuws arriveert wellicht al eind dit jaar in de zalen, want True Grit heeft intussen niet alleen een karrenvracht Oscarnominaties gekregen, in de VS is hij zo'n groot kassucces dat die snertwesterns niet kunnen uitblijven. Tot die tijd: True Grit is een wervelende, grappige en meesterlijk in scène gezette western over een marshall op leeftijd die door een tienermeisje wordt ingehuurd om de moordenaar van haar vader op te sporen. Top! #voorstellingen

 

2. (1) Rundskop (Michaël R. Roskam, 3de week)


 

Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al uitzonderlijk bedreven toonde in het maken van kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis eindelijk zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou in diplomatiek woelige tijden gewoon egoïstisch en onverstandig zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen

 

3. (2) The Housemaid (Im Sang-soo, 3de week)



Toen ik voor Focus Knack vijf filmtips uit het programma van het afgelopen filfmestival van Gent moest lichten, klonk mijn appreciatie voor het Zuid-Koreaanse The Housemaid als volgt: 'The Housemaid is een van de beste films van het jaar – een onwaarschijnlijk stijlvolle, verrassende, provocerende, gedurfde én sexy thriller, zoals ze ze tegenwoordig niet meer maken, meneer.' Ik twijfel om daar - nu hij in de zalen speelt - nog iets aan toe te voegen omdat ik vind dat de som van de trailer en die ene zin zou moeten volstaan. Oké, misschien gewoon nog dit: The Housemaid is een sublieme mix van (soms echt wel fout) melodrama en zwarte komedie. Nog niet overtuigd? Dan vrees ik dat er maar één ding opzit: Vitaya. Of Frits & Freddy. #voorstellingen 

 

4. (3) Offscreen (2de week)



Het Brussels filmfestival Offscreen is aan zijn vierde editie toe en heeft nog altijd niets van zijn afwisselend wilde, roste, verschrikkelijk fout geblondeerde en in olijfolie gedrenkte haren verloren. Staan tussen 9 en 27 februari op het programma: een retrospectieve van het werk van Tarantino-held Monte Hellman (waaronder zijn meesterwerk Two-Lane Blacktop), beide films van Quentin 'Mr. Oizo' Dupieux (Rubber & Steak), een hommage aan de Hongkongse kungfuklassiekers van de Shaw Brothers, de nieuwe film van de Britse animatieanarchist Phil Mulloy, een eigenzinnige selectie sciencefictionfilms (van Andrei Tarkovsky's Solaris naar Mario Bava's Planet of the Vampires) én een focus op films over gezichtstransplantaties! Alstufuckingblieft!

 

5. (5) Frank van den Eeden (Cinema Zuid)


 

Even beetje reclame maken voor mijn Q&A met director of photography Frank van den Eeden op woensdag 16 februari in Cinema Zuid. Voor wie niet weet wat een director of photography is: klik. Voor wie niet weet wie Frank van den Eeden is: de man was (mee) verantwoordelijk voor films als Een ander zijn geluk, Unspoken, Dossier K. en de Oscargenomineerde kortfilm Tanghi argentini. Het gesprek duurt - oef! - maximum een uur en wordt gevolgd door Craig McCalls boeiende documentaire Cameraman: The Life and Work of Jack Cardiff - over een van de meest legendarische directors of photography uit de geschiedenis van Hollywood. En dat voor slechts vijf (of drie) euro! Schandalig!

 

6. (4) Winter's Bone (Debra Granik, 5de week)

 

Naast Black Swan en The Kids Are Alright, getipt als de grote favoriet voor de Independent Spirit Awards - de Oscars voor de independent cinema (a.k.a. de baby-Oscars) - en intussen ook goed voor vier echte Oscarnominaties: beste film, actrice, mannelijke bijrol en adapted screenplay. Het zou leuk zijn (maar weinig waarschijnlijk), mocht Jennifer Lawrence (straks ook te zien als Mystique in X-Men: First Class) die van haar verzilveren voor haar hardgekookte vertolking van een tienermeisje dat haar criminele vader dient op te sporen. Intens, treffend, ontroerend, spannend én opzienbarend in zijn socio-economische schets van ruraal Noord-Amerika.#voorstellingen

 

7. (-) Jazz Filmfestival (Cinema Zed)

 

In het kader van het stadsfestival Kulturama, serveert het Leuvense Cinema Zed van 17 tot 19 februari een reeks jazzfilms, waaronder Bruce Webers opmerkelijke documentaire Let's Get Lost over Chet Baker en het Belgische curiosum Just Friends (met Josse De Pauw als virtuoze saxofonist).

 

8. (6) Somewhere (Sofia Coppola, 7de week)

 

Zonder overdrijven Sofia Coppola's beste en ontegensprekelijk persoonlijkste film tot nu toe - ja, ik vind hem beter dan Lost In Translation. Een cinematografisch poëtische parel over het emotioneel vacuüm van de roem - Made In Hollywood. Toegegeven, er zijn (genoeg) mensen die de film zelf ook een emotioneel vacuüm noemen omdat er 'geen verhaal, laat staan een moraal inzit', maar die hebben nog nooit een film van Antonioni gezien (waar Coppola, het arm kind, duidelijk mee opgegroeid is). Kortom: een meer dan terechte Gouden Leeuw, ook al is het een béétje ongelukkig dat ze hem van haar ex-lief Quentin Tarantino moest krijgen, aan wie enig nepotisme niet vreemd is. #voorstellingen

 

9. (7) Le quattro volte (Michelangelo Frammartino, 5de week)

 

Een van mijn persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen filmfestival van Gent. Le quattro volte is een buitengewoon trage, maar ook onbeschrijflijk tedere en pakkende mix van fictie en documentaire over de cyclus van het leven. Of hoe het leven van een herder ver ten einde loopt, terwijl dat van een geitje pas begint - elke gelijkenis met Joke Schauvliege berust op toeval. Zonder dialogen of soundtrack is Le quattro volte een puur zintuiglijke ervaring - een cinematografische tour de force met het geluid van de natuur als klanktapijt. #voorstellingen

 

10. (-) 127 Hours (Danny Boyle, 1ste week)

 

Vraag mij écht niet waarom de Amerikaanse pers zo buitensporig lovend doet over 127 Hours, de nieuwe film van Danny Boyle. En vraag mij al zeker niet waarom iemand een film wil maken over een man die 127 uur vastzit in een rots. Voor de uitdaging? Fair enough. Alleen was voor Boyle de uitdaging kennelijk niet om de psychologische horror van zijn hoofdpersonage op de kijker over te brengen, maar om de kijker anderhalf uur vooral niet te vervelen (waar hij dus niet in slaagt). Terwijl de flashy hallucinaties (en ruim veertig andere oog/oorstrelende truken van de foor) zich gestaag opstapelen, komt de protagonist tot het onmetelijk diepe inzicht dat 'alleen toch maar alleen is'. Anders gesteld: waarom heeft hij de vrouw van zijn leven - euh - uit zijn leven verdreven? Het antwoord op deze prangende vraag (en op een rits andere levensbeschouwelijke dilemma's) krijgt u op het einde van 127 Hours of via AstroContact (€1,75/minuut). #voorstellingen

09 februari 2011

The Ten Commandments (6)

the ten commandments,rundskop,the housemaid,offscreen,winter's bone,frank van den eeden,somewhere,le quattro volte,four lions,let me in,tron legacyEerst het goed nieuws: er komen de komende weken een pak goede films uit. Dan het nog betere nieuws: er loopt op dit moment een niet onaardig aantal goede films in de zalen. Ten slotte het slecht nieuws: er komt vandaag niets nieuws uit dat ook maar enigszins de moeite is: Yogi Bear, No Strings Attached, Jewish Connection, ... Doe jezelf een plezier: laat links liggen. Oké, ook La solitudine dei numeri primi (De eenzaamheid van de priemgetallen) komt deze week uit en ik moet toegeven dat die beter is dan de titel doet vermoeden. Maar een aanrader? Nee.

 

Al een geluk dat er eindelijk nog eens een Vlaamse film in de bioscopen loopt waar werkelijk bijna iedereen enthousiast over is en dat vandaag het filmfestival Offscreen van start gaat. Zo ziet mijn wekelijkse Film Top 10 er tenminste toch weer een beetje anders uit dan vorige week.

 

 

1. (2) Rundskop (Michaël R. Roskam, 2de week)


 

Meer dan zestigduizend bezoekers in zijn eerste week! Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al uitzonderlijk bedreven toonde in het maken van kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis eindelijk zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou in diplomatiek woelige tijden gewoon egoïstisch en onverstandig zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen

 

2. (1) The Housemaid (Im Sang-soo, 2de week)



Toen ik voor Focus Knack vijf filmtips uit het programma van het afgelopen filfmestival van Gent moest lichten, klonk mijn appreciatie voor het Zuid-Koreaanse The Housemaid als volgt: 'The Housemaid is een van de beste films van het jaar – een onwaarschijnlijk stijlvolle, verrassende, provocerende, gedurfde én sexy thriller, zoals ze ze tegenwoordig niet meer maken, meneer.' Ik twijfel om daar - nu hij in de zalen speelt - nog iets aan toe te voegen omdat ik vind dat de som van de trailer en die ene zin zou moeten volstaan. Oké, misschien gewoon nog dit: The Housemaid is een sublieme mix van (soms echt wel fout) melodrama en zwarte komedie. Nog niet overtuigd? Dan vrees ik dat er maar één ding opzit: Vitaya. Of Frits & Freddy. #voorstellingen 

 

3. (-) Offscreen (1ste week)



 

Het Brusselse filmfestival Offscreen is aan zijn vierde editie toe en heeft nog altijd niets van zijn afwisselend wilde, roste, verschrikkelijk fout geblondeerde en in olijfolie gedrenkte haren verloren. Staan tussen 9 en 27 februari op het programma: een retrospectieve van het werk van Tarantino-held Monte Hellman (waaronder zijn meesterwerk Two-Lane Blacktop), beide films van Quentin 'Mr. Oizo' Dupieux (Rubber & Steak), een hommage aan de Hongkongse kungfuklassiekers van de Shaw Brothers, de nieuwe film van de Britse animatieanarchist Phil Mulloy, een eigenzinnige selectie sciencefictionfilms (van Andrei Tarkovsky's Solaris naar Mario Bava's Planet of the Vampires) én een focus op films over gezichtstransplantaties! Alstufuckingblief!

 

4. (3) Winter's Bone (Debra Granik, 4de week)


 

Naast Black Swan en The Kids Are Alright, getipt als de grote favoriet voor de Independent Spirit Awards - de Oscars voor de independent cinema (a.k.a. de baby-Oscars) - en intussen ook goed voor vier echte Oscarnominaties: beste film, actrice, mannelijke bijrol en adapted screenplay. Het zou leuk zijn (maar weinig waarschijnlijk), mocht Jennifer Lawrence (straks ook te zien als Mystique in X-Men: First Class) die van haar verzilveren voor haar hardgekookte vertolking van een tienermeisje dat haar criminele vader dient op te sporen. Intens, treffend, ontroerend, spannend én opzienbarend in zijn socio-economische schets van ruraal Noord-Amerika.#voorstellingen

 

5. (-) Frank van den Eeden (Cinema Zuid)


 

Eigenlijk hoort dit hier pas volgende week in te staan, maar omdat er deze week amper iets nieuws uitkomt en omdat een Top 10 wekelijks toch een béétje moet veranderen (anders is het maar saai), maak ik nu al wat reclame voor mijn Q&A met director of photography Frank van den Eeden op woensdag 16 februari in Cinema Zuid. Voor wie niet weet wat een director of photography is: klik. Voor wie niet weet wie Frank van den Eeden is: de man was verantwoordelijk voor hoe films als Een ander zijn geluk, Unspoken, Dossier K. en de Oscargenomineerde kortfilm Tanghi argentini eruitzagen. Het gesprek duurt maximum een uur en wordt gevolgd door Craig McCalls boeiende documentaire Cameraman: The Life and Work of Jack Cardiff - over een van de meest legendarische directors of photography uit de geschiedenis van Hollywood. En dat voor slechts vijf (of drie) euro! Schandalig!

 

6. (5) Somewhere (Sofia Coppola, 6de week)


 

Zonder overdrijven Sofia Coppola's beste en ontegensprekelijk persoonlijkste film tot nu toe - ja, ik vind hem beter dan Lost In Translation. Een cinematografisch poëtische parel over het emotioneel vacuüm van de roem - Made In Hollywood. Toegegeven, er zijn (genoeg) mensen die de film zelf ook een emotioneel vacuüm noemen omdat er 'geen verhaal, laat staan een moraal inzit', maar die hebben nog nooit een film van Antonioni gezien (waar Coppola, het arm kind, duidelijk mee opgegroeid is). Kortom: een meer dan terechte Gouden Leeuw, ook al is het een béétje ongelukkig dat ze hem van haar ex-lief Quentin Tarantino moest krijgen, aan wie enig nepotisme niet vreemd is. #voorstellingen

 

7. (6) Le quattro volte (Michelangelo Frammartino, 4de week)


 

Een van mijn persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen filmfestival van Gent. Le quattro volte is een buitengewoon trage, maar ook onbeschrijflijk tedere en pakkende mix van fictie en documentaire over de cyclus van het leven. Of hoe het leven van een herder ver ten einde loopt, terwijl dat van een geitje pas begint - elke gelijkenis met Joke Schauvliege berust op toeval. Zonder dialogen of soundtrack is Le quattro volte een puur zintuiglijke ervaring - een cinematografische tour de force met het geluid van de natuur als klanktapijt. #voorstellingen

 

8. (7) Four Lions (Christopher Morris, 2de week)


 

Is Four Lions, het regiedebuut van de Britse satirist Chris Morris, een meesterwerk? Allesbehalve. Is hij van begin tot einde grappig? Eigenlijk wel, ja. Oké, lang niet elke grap werkt en soms zit je je af te vragen of pakweg Sacha Baron Cohen dit niet beter had kunnen doen. Maar het is niet alsof de film halverwege vaart mindert, en laten we eerlijk zijn: zelfs Sacha Baron Cohen heeft mindere momenten - Brüno bijvoorbeeld. Kort samengevat: Four Lions is een nu eens bijtend satirische, dan weer 'gewoon grappige' parodie op moslimterrorisme. Smaakt best in combinatie met Lay's SuperChips (met paprika). #voorstellingen

 

9. (8) Let Me In (Matt Reeves, 5de week)


 

Drie jaar geleden maakte de Zweed Tomas Alfredson furore met de sublieme vampierfilm Let the Right One In, over de vriendschap tussen een twaalfjarige jongen en zijn bloedzuigend buurmeisje. Oké, misschien is 'furore' enigszins overdreven, want er ging nergens ter wereld een kat naar kijken (behalve op filmfestivals, waar hij een belachelijk aantal prijzen verzamelde; vijftig of zo). Al een geluk dus dat er zoiets bestaat als 'een Amerikaanse remake' (om ook die vervolgens in de Amerikaanse zalen te zien floppen, maar dit geheel terzijde). Zeggen dat die Amerikaanse remake (van de regisseur van Cloverfield) even macaber, suspensevol, teder en buitenaards knap is als het origineel, zou niet helemaal waar zijn, maar het zou evenmin zwaar overdreven zijn. Op zijn voorloper na, is Let Me In zonder overdrijven de strafste vampierfilm van de afgelopen jaren (en geef toe dat er de afgelopen jaren wel wat vampierfilms zijn gemaakt). #voorstellingen


10. (9) Tron Legacy (Joseph Kosinski, 4de week)


 

Al wat je intussen over Tron Legacy hebt gelezen, is waar (tenzij het op de filmpagina's van De Standaard of De Morgen stond natuurlijk): 1) De plot stelt niets voor. Hij hangt gelukkig ook niet met haken en ogen aan elkaar, maar tegen wat Hollywood 'a classic father and son story' noemt, zeggen wij in de regel 'a quite boring load of horse#@$*', en Tron Legacy is helaas geen uitzondering op de Luke-I-am-your-grandfather's-son-from-another-mother-so-let's-bond-regel. 2) Het regiedebuut van IT-nerd Joseph Kosinski is een audiovisuele triomf. Oké, geen enkele film kan ooit nog zo vooruitstrevend én toonaangevend ogen als de - letterlijk en figuurlijk - originele Tron uit 1982 (een film waar grafische ontwerpers vandaag nog altijd opgewonden van worden). Maar Kosinski verlegt ook in Tron Legacy de 3D-grenzen van visual effects en de soundtrack van Daft Punk behoort, samen met die van Trent Reznor voor The Social Network, tot het strafste wat ik dit jaar in de bioscoop heb gehoord. Geen enkele andere score gaf een film het afgelopen jaren zo'n - fuck 3D, here's 4D! - extra dimensie dan die van Daft Punk. Nu nog zien hoe we dat aan de muziekredactie van Humo (die de soundtrack de grond inboorde) moeten wijsmaken. #voorstellingen