11 december 2012

The Broken Circle Complete Meltdown

veerle2.jpgIn de categorie 'zelfgefabriceerde persberichten om toch nog maar eens met iets in de media te komen, en wedden dat het lukt, want iedereen is gek op lijstjes en cijfers': Kinepolis Film Distribution laat weten dat The Broken Circle Breakdown zopas de top tien van succesvolste Vlaamse films aller tijden sinds 2000 is binnengekomen. Mocht ik het zo geen goede film vinden, dan had ik dit uiteraard niet met u gedeeld. Maar omdat ik toch al in kerststemming verkeer: de volledige top tien aller tijden sinds 2000!

 

1. Loft (2008, Erik Van Looy) 1.194.434
2. De zaak Alzheimer (2003, Erik Van Looy) 755.559
3. Rundskop (2011, Michaël R. Roskam) 468.335
4. De Helaasheid der Dingen (2009, Felix van Groeningen) 454.435
5. Zot van A. (2010, Jan Verheyen) 447.026
6. Frits en Freddy (2010, Guy Goossens) 440.009
7. Dossier K. (2009, Jan Verheyen) 414.826
8. Team Spirit 2 (2003, Jan Verheyen) 354.920
9. Team Spirit 1 (2000, Jan Verheyen) 337.033
10. The Broken Circle Breakdown (2012, Felix van Groeningen) 317.351

21 december 2010

Vlaamse filmmakers gefusilleerd!

 

Uiteraard ben ik bijzonder verheugd dat de Vlaamse filmsector heeft besloten om de wildcards niet af te schaffen en geen numerus clauses op debuutfilms in te voeren. Maar dat neemt niet weg dat dit vrijdag opgedoken filmpje (waarin de namen van ex-wildcardwinnaars op muziek van M.I.A. worden ‘gefusilleerd’) dé manier was om tegen dergelijke plannen te protesteren.

17:08 in Film, Videos | Permalink | Tags: vlaamse film | |

25 oktober 2010

En waar de Vlaamse film bleef stille staan

1415787970.jpgHet is grappig hoe snel dingen veranderen. Vorige week stond een opiniestuk van mijn hand in Knack Focus, over de open brief van een pak Vlaamse filmmakers aan de Vlaamse overheid. Er moest dringend meer geld gevonden worden om de Vlaamse AV-industrie in haar groei te bestendigen, klonk het. Of anders zouden we in 2012 enkel nog naar Harry Potter 8 en Twilight 5 kunnen kijken - een boutade, uiteraard. Nog in dezelfde week kondigde minister (van media) Lieten aan dat ze vier miljoen extra heeft gevonden, in tegenstelling tot haar collega, minister (van mijn voeten) Schauvliege, die deze week in het nieuws nog kakelde dat iedereen gelijk is voor de wet en dat ze eigenlijk liever naar de kapper was gegaan, 'want het is écht niet meer te doen'. Schauvliege werd er door haar kabinet echter toe verplicht om naar de Belgische première van kleine Cannes-hype En waar de sterre bleef stille staan (van Gust Van Den Berghe) te trekken. Andermaal een maat voor niets, zo bleek achteraf: 'Ik dacht serieus dat er allemaal sterren in meededen, zoals in Smoorverliefd. Maar de titel sloeg precies op iets anders. Nee, ik weet nog altijd niet op wat.'

 

Naast het publieke optreden van Schauvliege en een groot aantal uitstekende films (Winter's Bone, Home for Christmas, Die Fremde, Potiche, Silent Souls, Le quattro volte) waren er op het filfmestival van Gent nog een pak andere hoogtepunten; ze staan hier. Maar wat ik dus eigenlijk wou vertellen: door de interventie van minister Lieten kan de Vlaamse AV-industrie weer een beetje ademen. Maar omdat het grootste probleem blijft - een gebrek aan visie en een minister die naam waardig - en omdat er van dat streven naar 'niet minder, maar méér kwaliteit' alweer niet veel meer overblijft met schabouwelijke miskleunen als Smoorverliefd en Zot van A, staat hieronder nog eens mijn opiniestuk uit Knack Focus. Ja, ik kan ook serieus zijn. Soms.

 

0_0_KEEP_RATIO_SCALE_CENTER_FFFFFF.jpg'Ik ben koele minnaar van cultuursubsidies. Ik snap dat ze soms noodzakelijk zijn, maar ik vind dat elke kunstsector op zijn minst de ambitie moet koesteren op eigen benen te staan – een ambitie waar het nogal wat heilige cultuurhuizen in dit land aan ontbeert, omdat het zogezegd onmogelijk is.


Waar ik wél in geloof, is in een overheid die fondsen vrijmaakt om een kunstsector te ondersteunen in zijn zowel artistieke als economische groei, zoals ook bedrijven die investeren in innovatie, ideeën, nieuwe en creatieve producten door de overheid worden ‘ondersteund’ (en dus niet ‘voor de volle pot gefinancierd’, want dan kom je onvermijdelijk in een bureaucratische spiraal terecht die op termijn meer geld opslorpt dan dat ze creativiteit stimuleert). Net daarom is het bijzonder jammer dat de overheden in dit land, gewest, gehucht, whatever hebben besloten om de Vlaamse AV-industrie de wind uit de zeilen te nemen door de geldkraan gevoelig dichter te draaien – zoals een leger bekende producenten, regisseurs, scenaristen en acteurs vorige week lieten verstaan in een open brief aan de drie (of vier; ’t is soms moeilijk bij te houden) betrokken ministers en departementen.


Concreet: de VRT moet flink inleveren, de Tax Shelter sputtert omdat bedrijven eerst opnieuw winst moeten maken voor ze die winsten (in ruil voor een belastingsvermindering) in Vlaamse films investeren, en het Vlaams Audiovisueel Fonds (VAF) moet het met tien procent minder stellen. ‘Ja, maar elke kunstsector moet tien procent besparen,’ is de redenering, ‘dus logischerwijze ook de film- en televisiesector.’ Awel, neen. In een communistisch systeem zou dat logisch zijn; in een doordacht economisch systeem is er niets logisch aan het verminderen van financiële steun aan een sector die de afgelopen tien jaar op een slimme, krachtdadige manier naar een grotere autonomie aan het evalueren was – en niet eens door minder, maar door méér kwaliteit te produceren.


Wie naïef is, denkt dat dergelijke zaken meespelen, wanneer over besparingen wordt gesproken. Wie verstandig is, weet dat ministers dan moeten beginnen nadenken en het – vooral dat! – achteraf ook nog eens mogen gaan uitleggen aan de sectoren die meer geld moeten besparen, zodat anderen meer kunnen uitgeven om hun (in dit geval zowel artistieke als economische) groei te bestendigen. Nee, dan is het makkelijker om te zeggen ‘iedereen tien procent minder’, ook al geeft dat geen blijk van enig beleid.


Ach, tegen dat de gevolgen van de huidige, onbezonnen besparingsronde zichtbaar worden, zijn we twee jaar (en nog zeker tien premièrevoorstellingen) verder. En dan zien we wel weer, zeker? Desnoods beginnen we terug van nul.
Goed bestuur? Meer een slechte grap.'

12:15 in Film | Permalink | Tags: vlaamse film, schauvliege | |