24 februari 2011

And the Oscars go to ...

the gruffalo, wish 143, oscars, predictions, pronostiek, strangers no more, exit through the gift shop, alice in wonderland, true grit, the king's speech, the social network, the wolfman, inception, wedstrijd, country strong, biutiful, dogtooth, tron legacy, na wewe, toy story 3, the fighter, christian bale, geoffrey rush, jesse eisenberg, melissa leo, hailee steinfeld, natalie portman, black swan, david fincher, tom hooper

 

Zondagavond worden in Los Angeles de Oscars uitgereikt, wat betekent dat zo stilaan de laatste pronostieken op het net worden gesmeten (zoals de mijne hieronder; het vervolg op mijn minipronostiek op de website van Focus Knack). Nog meer dan andere jaren duiken ook overal wedstrijden op, met als uitschieter die van MUBI en de Amerikaanse filmcriticus Roger Ebert. Wie meer categorieën dan Ebert juist voorspelt, wint een abonnement van drie maanden op MUBI. Wie daarenboven alle categorieën juist heeft, krijgt honderdduizend dollar!

 

the gruffalo,wish 143,oscars,predictions,pronostiek,strangers no more,exit through the gift shop,alice in wonderland,true grit,the king's speech,the social network,the wolfman,inception,wedstrijd,country strong,biutiful,dogtooth,tron legacy,na wewe,toy story 3Honderdduizend dollar heb ik niet (of ik zou het sowieso aan iets anders besteden), maar de wedstrijd van Ebert bracht me op een idee. Hier vind je een redelijk yummie prijzenpakket: meer dan vijftig dvd's, Blu-rays en filmgadgets. Wie erin slaagt om méér winnaars dan mij (en alle andere deelnemers) juist te voorspellen, krijgt het volledige pakket. Scoort er niemand beter dan mij, dan hou ik het pakket (en heb ik de komende weken weer iets om naar te kijken). Deelnemen kan tot zondag middernacht, wanneer op Prime de live-uitzending start met Francesca Vanthielen, Sven De Ridder, Tiany Kiriloff, Jean-Claude van Rijckeghem en - euh - ikzelf.

 

MIJN PRONOSTIEK

 

TheKingsSpeechPoster.jpgBEST PICTURE
 Wint: The King’s Speech.
Zou moeten winnen: The Social Network, al is Black Swan minstens even sterk.
Kans op een verrassing: 29%. In principe is The Social Network niet kansloos (en er zijn er zelfs, onder wie verrassend genoeg Roger Ebert, die gokken op True Grit). Oké, The Social Network staat niet langer op één bij de bookmakers, maar dat gold de afgelopen jaren evenmin voor The Hurt Locker en Crash. Bovendien is het al van 2002 (Chicago) geleden dat een 'typische Oscarfilm' heeft gewonnen (en in tegenstelling tot The Social Network, is The King’s Speech ontegensprekelijk een 'typische Oscarfilm'). Maar de hype ron d de film van Fincher is – vrees ik – te vroeg gaan liggen, terwijl de hype rond The King’s Speech nog elke dag vakkundig wordt opgebouwd door het gouden Oscarduo Bob & Harvey Weinstein – de studiobonzen die in het verleden 'typische Oscarfilms' als The English Patient, Shakespeare In Love en Chicago aan de overwinning hielpen.

 

fincher.jpgDIRECTING
Wint: Alle respect voor Tom Hooper (en nog meer voor Darren Aronofsky en Joel & Ethan Coen), maar ik wil me niet voorstellen dat iemand anders dan David Fincher (The Social Network) wint. David Fincher, dus.
Zou moeten winnen: David Fincher. Maakte met The Social Network de beste film van het jaar en zou naast de sympathy vote ('Ocharme, weer geen Oscar voor beste film.') en de popular vote ('Hebben jullie enig idee hoeveel geld jullie al aan mij hebben verdiend?') ook de constant quality vote (Alien³! Se7en! The Game! Fight Club! Panic Room! Zodiac!) moeten krijgen.
Kans op een verrassing: 50%. The King’s Speech is duidelijk de topfavoriet en de afgelopen jaren ging de Oscar voor beste regisseur telkens naar de maker van de winnende film. Bovendien kreeg Hooper van zijn collega’s inmiddels de Directors Guild Award en die stemt in 8,7 van de tien gevallen overeen met de Oscar voor beste regisseur.

 

Natalie_Portman_150408_826.jpgACTRESS IN A LEADING ROLE
Wint: Natalie Portman (Black Swan). Heeft – op Euro Millions na – intussen zowat alles gewonnen wat er te winnen valt, dus kan haast niet missen.
Zou moeten winnen: Ik vond Jennifer Lawrence (Winter's Bone) eveneens bijzonder sterk, maar ik kan absoluut leven met Portman – desgewenst letterlijk.
Kans op een verrassing: 37%. Ik zou Annette Bening (The Kids Are All Right) niet helemaal uitsluiten. In Hollywood is ze 'graag gezien', ze is in het verleden al drie keer genomineerd (zonder te winnen), het gros van de stemgerechtigde leden is haar leeftijd (of ouder) en ze kruipt in de huid van iemand die in de VS sociaal achtergesteld is (een lesbienne). Er hebben er al voor minder een Oscar gekregen.

 

true-true-hailee-steinfeld-poster.jpgACTRESS IN A SUPPORTING ROLE

Wint: Hailee Steinfeld (True Grit).

Zou moeten winnen: Melissa Leo (The Fighter).

Kans op een verrassing: 73%. Het is te zeggen: ver iedereen gokt op Melissa Leo, en ik vind haar vertolking in The Fighter zelf ook de beste. De kans dat ze wint, is dus groter dan dat de veertienjarige Hailee Steinfeld het haalt. Maar iets zegt mij dat het Steinfeld wordt: True Grit wordt door iedereen enorm gesmaakt (maar dreigt in de meeste categorieën het slachtoffer van The King's Speech en The Social Network te worden) en Steinfeld draagt de film - naast Jeff Bridges uiteraard. Haar leeftijd speelt ook zeker in haar voordeel - ze is het kleinkind waar ruim de helft van de stemgerechtigde leden van droomt.

 

colin-firth-the-kings-speech.jpgACTOR IN A LEADING ROLE
Wint: Vorig jaar ging het tussen Jeff Bridges en Colin Firth. Bridges won, dus is het dit keer de beurt aan Firth (The King's Speech). Simpele Oscarlogica.
Zou moeten winnen: Twijfelgeval. Firth zet ontegensprekelijk een sterke vertolking neer en hij heeft zo stilaan een serieuze prijs verdiend – zo’n Bafta ziet er nu toch echt niet uit. Maar ik vind de vertolking van Jesse Eisenberg (The Social Network) net iets sterker, dus doe toch maar Eisenberg.
Kans op een verrassing: 3% kans dat Firth struikelt op weg naar het podium. Verder: 0%.

 

562240-geoffrey-rush.jpgACTOR IN A SUPPORTING ROLE

Wint: Geoffrey Rush (The King's Speech).

Zou moeten winnen: Christian Bale (The Fighter), ook al zet die een overacteervertolking neer (maar dan wel een steengoede).

Kans op een verrassing: 66%. Eigenlijk is Christian Bale de topfavoriet in deze categorie, maar als de Oscarleden moeten kiezen tussen Batman en Barbossa, dan gaan ze volgens mij voor Barbossa (het personage van Rush uit Pirates of the Caribbean, voor wie niet mee is). In 1999 werd Tom Cruise voor zijn overacteervertolking in Magnolia ook gepasseerd door Michael Caine (voor het afgrijselijke The Cider House Rules), dus het is mogelijk.

 

the_social_network_the_movie.pngWRITING (ADAPTED SCREENPLAY)

Wint: The Social Network.

Zou moeten winnen: The Social Network.

Kans op een verrassing: 5%. Hier valt niet meer over te zeggen dan dat Aaron Sorkin (in hoofdzaak bekend als de bezieler van de tv-serie The West Wing) een nagenoeg perfect scenario heeft geschreven, en dat de concurrentie in deze categorie niet overdonderend is.

 

TheKingsSpeechPoster.jpgWRITING (ORIGINAL SCREENPLAY)

Wint: The King's Speech.

Zou moeten winnen: The King's Speech. Ja, er is over Inception ongetwijfeld acht jaar langer nagedacht en die film steekt ook ontegensprekelijk goed in elkaar. Maar ik vond hem tegelijk vrij vermoeiend, voor wat hij uiteindelijk - als je erover begint na te denken - maar had te vertellen.

Kans op een verrassing: 50%. Er zijn er nogal wat die geloven dat Inception deze op zijn conto mag schrijven als een soort tegemoetkoming aan Christopher Nolan, die (weer) geen nominatie kreeg als regisseur. Alleen zegt het feit dat hij keer op keer over het hoofd wordt gezien misschien wel iets over zijn populariteit bij het kiespubliek. Bovendien stevent The King's Speech af op de Oscar voor beste film, en de beste film wint in de regel - maar dus niet altijd - ook een van de twee scenarioprijzen.

 

538ef_20100614201714_103.jpgANIMATED FEATURE FILM

Wint: Toy Story 3.

Zou moeten winnen: Toy Story 3.

Kans op een verrassing: 16%. Op een bepaald moment gaat Hollywood het beu worden om de Oscar voor beste animatiefilm vrijwel altijd aan Pixar te geven. Bovendien werden de andere twee genomineerden, How to Train Your Dragon en The Illusionist, eveneens zeer goed onthaald. Maar 2011 is hoogst waarschijnlijk niet het jaar waarin de hegemonie van Pixar wordt gebroken. Toy Story 3 is ook genomineerd in de categorie 'beste film' en dat zegt veel, zoniet alles over de populariteit van de film. 

 

biutiful_poster_01.jpgFOREIGN LANGUAGE FILM

Wint: Biutiful.

Zou moeten winnen: Dogtooth.

Kans op een verrassing: 72%. Maar wat heet 'een verrassing' in een categorie waar zelfs een doorgewinterde cinefiel kop noch staart aan krijgt? Het ene jaar wint de topfavoriet, het andere jaar wordt die door de onbekendste van de vijf films aan kant geschoven. Het kan dus evengoed Incendies of In a Better World of Hors-la-loi of zelfs Dogtooth zijn, maar ik gok op Biutiful (die ik trouwens niet eens zo bijzonder vind). 

 

true-grit-poster1.jpgCINEMATOGRAPHY

Wint: True Grit.

Zou moeten winnen: True Grit.

Kans op een verrassing: 11%. Nooit de categorie van de grote verrassingen en iedereen heeft dit jaar geld ingezet op Roger Deakins, die intussen aan zijn achtste nominatie zit, maar nog nooit heeft gewonnen. Zijn cinematografie voor True Grit is daarenboven opnieuw van een uitzonderlijk niveau, dus de kans is klein (maar niet volledig onbestaande) dat het alsnog The King's Speech, Inception, Black Swan of The Social Network wordt. 

 

1991145.jpgMUSIC (ORIGINAL SCORE)

Wint: The Social Network.

Zou moeten winnen: The Social Network.

Kans op een verrassing: 26%. Een nominatie voor Daft Punk (Tron: Legacy) had zeker niet misstaan, maar dat had de overwinning van Trent Reznor & Atticus Ross (The Social Network) wellicht niet in de weg gestaan. De enige die nog roet in het eten kan gooien, is The King's Speech. Niet omdat de muziek daarin beter is; veeleer omdat ze klassieker is. Maar ik heb er alle vertouwen in dat het The Social Network wordt.

 

Country-Strong.jpgMUSIC (SONG)

Wint: Coming Home uit Country Strong.

Zou moeten winnen: Geen één. Dit is zonder twijfel de triestigste categorie van het jaar. Er zijn al maar vier (in plaats van vijf) genomineerden en ze trekken allemaal op niets.

Kans op een verrassing: 69%. De meeste gaan uit van een tweede overwinning voor Randy Newman (voor We Belong Together uit Toy Story 3), maar die mens heeft in zijn leven al bijna niets anders dan Oscarpech gehad en hij moet het dit keer opnemen tegen een belabberd countrynummer dat wordt gezongen door Gwyneth Paltrow (Coming Home uit Country Strong, dus). Nee, voor mij wordt het Gwyneth (of wie die draak ook heeft geschreven).

 

20100817_inception1.jpgSOUND EDITING

Wint: Inception.

Zou moeten winnen: Weet ik veel. Allez, dan: Tron Legacy!

Kans op een verrassing: 7%. Dit is zo'n categorie waarvan Oscarleden gewoon in Variety of The Hollywood Reporter lezen wie de topfavoriet is en daar dan vervolgens ook gewoon op stemmen. Waarmee ik niet wil zeggen dat 'geluidsmontage' niet belangrijk is, maar geen ongetraind oor dat daarop let of kan zeggen dat de geluidsmontage in Inception inderdaad beter is dan die in Tron: Legacy.

 

20100817_inception1.jpgSOUND MIXING

Wint: Inception.

Zou moeten winnen: Weet ik veel II. Allez, dan: The Social Network!

Kans op een verrassing: 7%. Driekwart van Hollywood kent het verschil niet tussen de geluidsmontage en de geluidsmix. Bijgevolg is de winnaar in beide categorieën vaak dezelfde, en ik zie (of hoor) geen reden waarom dat dit jaar anders zou zijn.

 

the_social_network_the_movie.pngFILM EDITING

Wint: The Social Network.

Zou moeten winnen: The Social Network.

Kans op een verrassing: 21%. Zelfs een leek voelt aan dat de montage een van de sterke punten van The Social Network is - pure magie zelfs bij momenten. Dat gezegd zijnde, voelt ook 127 Hours enorm 'gemonteerd' aan, maar dan op een irritante, opzichtige manier. Alleen ben ik precies een van de weinige die daar zo over denkt, dus als The Social Network in deze categorie een concurrent heeft, dan is het 127 Hours.

 

20100817_inception1.jpgVISUAL EFFECTS

Wint: Inception.

Zou moeten winnen: Inception.

Kans op een verrassing: 12%. Kan iemand mij uitleggen waarom Tron: Legacy niet in deze categorie genomineerd is? Niets tegen de visuele effecten van Inception, Alice in Wonderland en Hereafter, maar die twee andere genomineerden (Iron Man 2 en de voorlaatste Harry Potter) waren nu toch niet toonaangevender dan Tron: Legacy? Soit, bij gebrek aan serieuze concurrentie, zou Inception deze nominatie probleemloos moeten kunnen verzilveren. 

 

alice.jpgART DIRECTION

Wint: Alice in Wonderland.

Zou moeten winnen: Alice in Wonderland.

Kans op een verrassing: 46%. De meningen zijn - verrassend genoeg - sterk verdeeld. Mij lijkt het dat Alice in Wonderland het type film is dat deze nominatie zonder enige moeite omzet in goud, maar de meeste ervaringsdeskundigen zien er een van de vele Oscars voor The King's Speech in, terwijl ook Inception als een belangrijke kanshebber wordt beschouwd. Maar ik blijf bij Alice in Wonderland. Al was het maar omdat Hollywood de op een na succesvolste film van het jaar toch iets moet geven, nee? 

 

alice.jpgCOSTUME DESIGN

Wint: Alice in Wonderland.

Zou moeten winnen: Black Swan, maar die is niet genomineerd. Alice in Wonderland dan maar ook?

Kans op een verrassing: 48%. Hoe meer over the top, hoe beter. Althans, zo gaat het meestal in deze categorie. Dat maakt dat de zogezegd Belgische inzending Io sono l'amore redelijk kansloos is, net als True Grit. In principe zou dat ook gelden voor The King's Speech, maar er zijn er opnieuw een pak die geloven dat deze Oscar gewoon deel van zijn nietsontziende triomftocht uitmaakt. 

 

100225-the-wolfman.jpgMAKEUP

Wint: The Wolfman.

Zou moeten winnen: Bij totaal gebrek aan interesse, ga ik eveneens voor The Wolfman.

Kans op een verrassing: 14%. In het geval van de twee andere genomineerden, Barney's Version en The Way Back, is de make-up te subtiel. 'Hoe overdadiger, hoe liever', is hier de regel. Bovendien zijn die twee andere films 'te klein' om het in deze categorie van een studioproductie te halen.

 

Banksy-Logo.jpgDOCUMENTARY (FEATURE)

Wint: Exit through the Gift Shop.

Zou moeten winnen: Exit through the Gift Shop.

Kans op een verrassing: 59%. Van alle genomineerden is de Banksy-film de meest mediagenieke (en de beste, maar dat doet er uiteraard niet altijd toe). Inside Job (over de financiële crisis) doet het bij de bookmakers echter net iets beter en sommige Oscarwatchers zien ook iets in Restrepo (over Amerikaanse troepen in Afghanistan). Kan dus nog redelijk spannend worden - met of zonder Banksy in de zaal/buurt.

 

MV5BMTA4NTQ5NDc1OTheQTJeQWpwZ15BbWU3MDc1MzU0MDQ@._V1._SY317_.jpgDOCUMENTARY (SHORT SUBJECT)

Wint: 'In the heart of Tel Aviv, there is an exceptional school where children from forty-eight different countries and diverse backgrounds come together to learn.' Joden? Check. Kinderen? Check. Winnaar? Check. Anders gezegd: Strangers No More.

Zou moeten winnen: Geen idee. Ik ga op de synopsis van de genomineerde films af; ik heb er geen enkele van gezien.

Kans op een verrassing: 63%. Blijkbaar liggen Poster Girl, Killing in the Name en The Warriors of Qiugang ook goed in de markt. Over Sun Come Up spreekt niemand. 

 

MV5BMTMxNzU3NTQ4OF5BMl5BanBnXkFtZTcwNjUyODg5Mg@@._V1._SY317_CR5,0,214,317_.jpgSHORT FILM (LIVE ACTION)

Wint: Wish 143.

Zou moeten winnen: Na wewe. Uit sympathie (en omdat ik ze niet alle vijf heb gezien).

Kans op een verrassing: 85%. Aan de pronostieken op verschillende websites te zien, bestaat over deze categorie de minste consensus - wellicht omdat de meeste journalisten de films niet of amper gezien hebben. Note to the Academy: gooi ze volgend jaar online. 

 

MV5BMTc5ODgyNTM1NV5BMl5BanBnXkFtZTcwNDAzOTIxMw@@._V1._SY317_CR5,0,214,317_.jpgSHORT FILM (ANIMATED)

Wint: The Gruffalo.

Zou moeten winnen: Eerlijk? Geen idee.

Kans op een verrassing: 72%. Op basis van de synopsis en de animatie ziet The Gruffalo er de grootste kanshebber uit, maar zoals voor de meeste niet-Amerikaanse journalisten - in de VS zijn de filmpjes een week lang in de bioscoop te zien - is dit ook voor mij nattevingerwerk.

09 februari 2011

The Ten Commandments (6)

the ten commandments,rundskop,the housemaid,offscreen,winter's bone,frank van den eeden,somewhere,le quattro volte,four lions,let me in,tron legacyEerst het goed nieuws: er komen de komende weken een pak goede films uit. Dan het nog betere nieuws: er loopt op dit moment een niet onaardig aantal goede films in de zalen. Ten slotte het slecht nieuws: er komt vandaag niets nieuws uit dat ook maar enigszins de moeite is: Yogi Bear, No Strings Attached, Jewish Connection, ... Doe jezelf een plezier: laat links liggen. Oké, ook La solitudine dei numeri primi (De eenzaamheid van de priemgetallen) komt deze week uit en ik moet toegeven dat die beter is dan de titel doet vermoeden. Maar een aanrader? Nee.

 

Al een geluk dat er eindelijk nog eens een Vlaamse film in de bioscopen loopt waar werkelijk bijna iedereen enthousiast over is en dat vandaag het filmfestival Offscreen van start gaat. Zo ziet mijn wekelijkse Film Top 10 er tenminste toch weer een beetje anders uit dan vorige week.

 

 

1. (2) Rundskop (Michaël R. Roskam, 2de week)


 

Meer dan zestigduizend bezoekers in zijn eerste week! Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al uitzonderlijk bedreven toonde in het maken van kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis eindelijk zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou in diplomatiek woelige tijden gewoon egoïstisch en onverstandig zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen

 

2. (1) The Housemaid (Im Sang-soo, 2de week)



Toen ik voor Focus Knack vijf filmtips uit het programma van het afgelopen filfmestival van Gent moest lichten, klonk mijn appreciatie voor het Zuid-Koreaanse The Housemaid als volgt: 'The Housemaid is een van de beste films van het jaar – een onwaarschijnlijk stijlvolle, verrassende, provocerende, gedurfde én sexy thriller, zoals ze ze tegenwoordig niet meer maken, meneer.' Ik twijfel om daar - nu hij in de zalen speelt - nog iets aan toe te voegen omdat ik vind dat de som van de trailer en die ene zin zou moeten volstaan. Oké, misschien gewoon nog dit: The Housemaid is een sublieme mix van (soms echt wel fout) melodrama en zwarte komedie. Nog niet overtuigd? Dan vrees ik dat er maar één ding opzit: Vitaya. Of Frits & Freddy. #voorstellingen 

 

3. (-) Offscreen (1ste week)



 

Het Brusselse filmfestival Offscreen is aan zijn vierde editie toe en heeft nog altijd niets van zijn afwisselend wilde, roste, verschrikkelijk fout geblondeerde en in olijfolie gedrenkte haren verloren. Staan tussen 9 en 27 februari op het programma: een retrospectieve van het werk van Tarantino-held Monte Hellman (waaronder zijn meesterwerk Two-Lane Blacktop), beide films van Quentin 'Mr. Oizo' Dupieux (Rubber & Steak), een hommage aan de Hongkongse kungfuklassiekers van de Shaw Brothers, de nieuwe film van de Britse animatieanarchist Phil Mulloy, een eigenzinnige selectie sciencefictionfilms (van Andrei Tarkovsky's Solaris naar Mario Bava's Planet of the Vampires) én een focus op films over gezichtstransplantaties! Alstufuckingblief!

 

4. (3) Winter's Bone (Debra Granik, 4de week)


 

Naast Black Swan en The Kids Are Alright, getipt als de grote favoriet voor de Independent Spirit Awards - de Oscars voor de independent cinema (a.k.a. de baby-Oscars) - en intussen ook goed voor vier echte Oscarnominaties: beste film, actrice, mannelijke bijrol en adapted screenplay. Het zou leuk zijn (maar weinig waarschijnlijk), mocht Jennifer Lawrence (straks ook te zien als Mystique in X-Men: First Class) die van haar verzilveren voor haar hardgekookte vertolking van een tienermeisje dat haar criminele vader dient op te sporen. Intens, treffend, ontroerend, spannend én opzienbarend in zijn socio-economische schets van ruraal Noord-Amerika.#voorstellingen

 

5. (-) Frank van den Eeden (Cinema Zuid)


 

Eigenlijk hoort dit hier pas volgende week in te staan, maar omdat er deze week amper iets nieuws uitkomt en omdat een Top 10 wekelijks toch een béétje moet veranderen (anders is het maar saai), maak ik nu al wat reclame voor mijn Q&A met director of photography Frank van den Eeden op woensdag 16 februari in Cinema Zuid. Voor wie niet weet wat een director of photography is: klik. Voor wie niet weet wie Frank van den Eeden is: de man was verantwoordelijk voor hoe films als Een ander zijn geluk, Unspoken, Dossier K. en de Oscargenomineerde kortfilm Tanghi argentini eruitzagen. Het gesprek duurt maximum een uur en wordt gevolgd door Craig McCalls boeiende documentaire Cameraman: The Life and Work of Jack Cardiff - over een van de meest legendarische directors of photography uit de geschiedenis van Hollywood. En dat voor slechts vijf (of drie) euro! Schandalig!

 

6. (5) Somewhere (Sofia Coppola, 6de week)


 

Zonder overdrijven Sofia Coppola's beste en ontegensprekelijk persoonlijkste film tot nu toe - ja, ik vind hem beter dan Lost In Translation. Een cinematografisch poëtische parel over het emotioneel vacuüm van de roem - Made In Hollywood. Toegegeven, er zijn (genoeg) mensen die de film zelf ook een emotioneel vacuüm noemen omdat er 'geen verhaal, laat staan een moraal inzit', maar die hebben nog nooit een film van Antonioni gezien (waar Coppola, het arm kind, duidelijk mee opgegroeid is). Kortom: een meer dan terechte Gouden Leeuw, ook al is het een béétje ongelukkig dat ze hem van haar ex-lief Quentin Tarantino moest krijgen, aan wie enig nepotisme niet vreemd is. #voorstellingen

 

7. (6) Le quattro volte (Michelangelo Frammartino, 4de week)


 

Een van mijn persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen filmfestival van Gent. Le quattro volte is een buitengewoon trage, maar ook onbeschrijflijk tedere en pakkende mix van fictie en documentaire over de cyclus van het leven. Of hoe het leven van een herder ver ten einde loopt, terwijl dat van een geitje pas begint - elke gelijkenis met Joke Schauvliege berust op toeval. Zonder dialogen of soundtrack is Le quattro volte een puur zintuiglijke ervaring - een cinematografische tour de force met het geluid van de natuur als klanktapijt. #voorstellingen

 

8. (7) Four Lions (Christopher Morris, 2de week)


 

Is Four Lions, het regiedebuut van de Britse satirist Chris Morris, een meesterwerk? Allesbehalve. Is hij van begin tot einde grappig? Eigenlijk wel, ja. Oké, lang niet elke grap werkt en soms zit je je af te vragen of pakweg Sacha Baron Cohen dit niet beter had kunnen doen. Maar het is niet alsof de film halverwege vaart mindert, en laten we eerlijk zijn: zelfs Sacha Baron Cohen heeft mindere momenten - Brüno bijvoorbeeld. Kort samengevat: Four Lions is een nu eens bijtend satirische, dan weer 'gewoon grappige' parodie op moslimterrorisme. Smaakt best in combinatie met Lay's SuperChips (met paprika). #voorstellingen

 

9. (8) Let Me In (Matt Reeves, 5de week)


 

Drie jaar geleden maakte de Zweed Tomas Alfredson furore met de sublieme vampierfilm Let the Right One In, over de vriendschap tussen een twaalfjarige jongen en zijn bloedzuigend buurmeisje. Oké, misschien is 'furore' enigszins overdreven, want er ging nergens ter wereld een kat naar kijken (behalve op filmfestivals, waar hij een belachelijk aantal prijzen verzamelde; vijftig of zo). Al een geluk dus dat er zoiets bestaat als 'een Amerikaanse remake' (om ook die vervolgens in de Amerikaanse zalen te zien floppen, maar dit geheel terzijde). Zeggen dat die Amerikaanse remake (van de regisseur van Cloverfield) even macaber, suspensevol, teder en buitenaards knap is als het origineel, zou niet helemaal waar zijn, maar het zou evenmin zwaar overdreven zijn. Op zijn voorloper na, is Let Me In zonder overdrijven de strafste vampierfilm van de afgelopen jaren (en geef toe dat er de afgelopen jaren wel wat vampierfilms zijn gemaakt). #voorstellingen


10. (9) Tron Legacy (Joseph Kosinski, 4de week)


 

Al wat je intussen over Tron Legacy hebt gelezen, is waar (tenzij het op de filmpagina's van De Standaard of De Morgen stond natuurlijk): 1) De plot stelt niets voor. Hij hangt gelukkig ook niet met haken en ogen aan elkaar, maar tegen wat Hollywood 'a classic father and son story' noemt, zeggen wij in de regel 'a quite boring load of horse#@$*', en Tron Legacy is helaas geen uitzondering op de Luke-I-am-your-grandfather's-son-from-another-mother-so-let's-bond-regel. 2) Het regiedebuut van IT-nerd Joseph Kosinski is een audiovisuele triomf. Oké, geen enkele film kan ooit nog zo vooruitstrevend én toonaangevend ogen als de - letterlijk en figuurlijk - originele Tron uit 1982 (een film waar grafische ontwerpers vandaag nog altijd opgewonden van worden). Maar Kosinski verlegt ook in Tron Legacy de 3D-grenzen van visual effects en de soundtrack van Daft Punk behoort, samen met die van Trent Reznor voor The Social Network, tot het strafste wat ik dit jaar in de bioscoop heb gehoord. Geen enkele andere score gaf een film het afgelopen jaren zo'n - fuck 3D, here's 4D! - extra dimensie dan die van Daft Punk. Nu nog zien hoe we dat aan de muziekredactie van Humo (die de soundtrack de grond inboorde) moeten wijsmaken. #voorstellingen 

02 februari 2011

The Ten Commandments (5)

the housemaid, rundskop, winter's bone, filmfestival rotterdam, somewhere, le quattro volte, four lions, let me in, marieke marieke, tron legacyAls vorige week een rustige filmweek was, dan is deze week een lichtjes explosieve. Of het moet zijn dat u niet toekomt met twee steengoede films per week (in welk geval ik u van ganser harte een abonnement op Prime kan aanraden).

 

Voor wie net iets minder gulzig is of gelooft dat er ook zoiets bestaat als een goed boek is dit de alweer vijfde aflevering van mijn monumentale, grandioze, luisterrijke, soms ietwat pompeuze, pronkzieke en hoogdravende, maar ook altijd superhandige én supersexy Film Tip 10.

 

 

1. (-) The Housemaid (Im Sang-soo, 1ste week)

 


 

Toen ik voor Focus Knack vijf filmtips uit het programma van het afgelopen filfmestival van Gent moest lichten, klonk mijn appreciatie voor het Zuid-Koreaanse The Housemaid als volgt: 'The Housemaid is een van de beste films van het jaar – een onwaarschijnlijk stijlvolle, verrassende, provocerende, gedurfde én sexy thriller, zoals ze ze tegenwoordig niet meer maken, meneer.' Ik twijfel om daar - nu hij in de zalen speelt - nog iets aan toe te voegen omdat de som van de trailer en die ene zin je er ofwel zin in doet krijgen, ofwel niet. Oké, misschien gewoon nog dit: The Housemaid is een sublieme mix van (soms echt wel fout) melodrama en zwarte komedie. Doe jezelf een plezier en ontdek de rest op groot scherm! #voorstellingen

2. (-) Rundskop (Michaël R. Roskam, 1ste week)

 

 

Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al bedreven toonde in het maken van ambiteuze kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn bovendien subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou gewoon egoïstisch zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen

 

3. (1) Winter's Bone (Debra Granik, 3de week)

 

 

Naast Black Swan en The Kids Are Alright, getipt als de grote favoriet voor de Independent Spirit Awards - de Oscars voor de independent cinema (a.k.a. de baby-Oscars) - en intussen ook goed voor vier echte Oscarnominaties: beste film, actrice, mannelijke bijrol en adapted screenplay. Het zou leuk zijn (maar weinig waarschijnlijk), mocht Jennifer Lawrence (straks ook te zien als Mystique in X-Men: First Class) die van haar verzilveren voor haar hardgekookte vertolking van een tienermeisje dat haar criminele vader dient op te sporen. Intens, treffend, ontroerend, spannend én opzienbarend in zijn socio-economische schets van ruraal Noord-Amerika.#voorstellingen

 

4. (2) Internationaal Filmfestival van Rotterdam

 

 

Het grootste cinefiele filmfestival ter wereld én bij de deur - anderhalf uur rijden vanuit Gent, een pak minder vanuit Antwerpen. Ik zou je doorheen het programma kunnen nemen, maar dat is nogal omvangrijk en bovendien gaan een pak films er in wereldpremière, zodat ik ze zelf nog niet heb gezien (of er iets zinnigs over kan zeggen). Maar toch deze tip: ga tussen de contemplatieve Chinese drama's door zeker naar Takashi Miike's vervolg op Zebraman kijken - looks yummie! Oh, en nog een tip: neem boterhammen mee - die Hollanders kunnen écht niet koken. Ik ben er ooit vier kilogram afgevallen, op twee dagen tijd.

 

5. (3) Somewhere (Sofia Coppola, 5de week)

 

 

Zonder overdrijven Sofia Coppola's beste en ontegensprekelijk persoonlijkste film tot nu toe - ja, ik vind hem beter dan Lost In Translation. Een cinematografisch poëtische parel over het emotioneel vacuüm van de roem - Made In Hollywood. Toegegeven, er zijn (genoeg) mensen die de film zelf ook een emotioneel vacuüm noemen omdat er 'geen verhaal, laat staan een moraal inzit', maar die hebben nog nooit een film van Antonioni gezien (waar Coppola, het arm kind, duidelijk mee opgegroeid is). Kortom: een meer dan terechte Gouden Leeuw, ook al is het een béétje ongelukkig dat ze hem van haar ex-lief Quentin Tarantino moest krijgen, aan wie enig nepotisme niet vreemd is. #voorstellingen

 

6. (4) Le quattro volte (Michelangelo Frammartino, 3de week)

 

 

Een van mijn persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen filmfestival van Gent. Le quattro volte is een buitengewoon trage, maar ook onbeschrijflijk tedere en pakkende mix van fictie en documentaire over de cyclus van het leven. Of hoe het leven van een herder ver ten einde loopt, terwijl dat van een geitje pas begint - elke gelijkenis met Joke Schauvliege berust op toeval. Zonder dialogen of soundtrack is Le quattro volte een puur zintuiglijke ervaring - een cinematografische tour de force met het geluid van de natuur als klanktapijt. #voorstellingen

 

7. (-) Four Lions (Christopher Morris, 1ste week)

 

 

Is Four Lions, het regiedebuut van de Britse satirist Chris Morris, een meesterwerk? Allesbehalve. Is hij van begin tot einde grappig? Eigenlijk wel, ja. Oké, lang niet elke grap werkt en soms zit je je af te vragen of pakweg Sacha Baron Cohen dit niet beter had kunnen doen. Maar het is niet alsof de film halverwege vaart mindert, en laten we eerlijk zijn: zelfs Sacha Baron Cohen heeft mindere momenten - Brüno bijvoorbeeld. Kort samengevat: Four Lions is een nu eens bijtend satirische dan weer 'gewoon grappige' parodie op moslimterrorisme. Smaakt best in combinatie met Lay's SuperChips (met paprika). #voorstellingen

 

8. (5) Let Me In (Matt Reeves, 4de week)

 

 

Drie jaar geleden maakte de Zweed Tomas Alfredson furore met de sublieme vampierfilm Let the Right One In, over de vriendschap tussen een twaalfjarige jongen en zijn bloedzuigend buurmeisje. Oké, misschien is 'furore' enigszins overdreven, want er ging nergens ter wereld een kat naar kijken (behalve op filmfestivals, waar hij een belachelijk aantal prijzen verzamelde; vijftig of zo). Al een geluk dus dat er zoiets bestaat als 'een Amerikaanse remake' (om ook die vervolgens in de Amerikaanse zalen te zien floppen, maar dit geheel terzijde). Zeggen dat die Amerikaanse remake (van de regisseur van Cloverfield) even macaber, suspensevol, teder en buitenaards knap is als het origineel, zou niet helemaal waar zijn, maar het zou evenmin zwaar overdreven zijn. Op zijn voorloper na, is Let Me In zonder overdrijven de strafste vampierfilm van de afgelopen jaren (en geef toe dat er de afgelopen jaren wel wat vampierfilms zijn gemaakt). #voorstellingen


9. (6) Tron Legacy (Joseph Kosinski, 3de week)

 

 

Al wat je intussen over Tron Legacy hebt gelezen, is waar (tenzij het op de filmpagina's van De Standaard of De Morgen stond natuurlijk): 1) De plot stelt niets voor. Hij hangt gelukkig ook niet met haken en ogen aan elkaar, maar tegen wat Hollywood 'a classic father and son story' noemt, zeggen wij in de regel 'a quite boring load of horse#@$*', en Tron Legacy is helaas geen uitzondering op de Luke-I-am-your-grandfather's-son-from-another-mother-so-let's-bond-regel. 2) Het regiedebuut van IT-nerd Joseph Kosinski is een audiovisuele triomf. Oké, geen enkele film kan ooit nog zo vooruitstrevend én toonaangevend ogen als de - letterlijk en figuurlijk - originele Tron uit 1982 (een film waar grafische ontwerpers vandaag nog altijd opgewonden van worden). Maar Kosinski verlegt ook in Tron Legacy de 3D-grenzen van visual effects en de soundtrack van Daft Punk behoort, samen met die van Trent Reznor voor The Social Network, tot het strafste wat ik dit jaar in de bioscoop heb gehoord. Geen enkele andere score gaf een film het afgelopen jaren zo'n - fuck 3D, here's 4D! - extra dimensie dan die van Daft Punk. Nu nog zien hoe we dat aan de muziekredactie van Humo (die de soundtrack de grond inboorde) moeten wijsmaken. #voorstellingen 

 

10. (7) Marieke, Marieke (Sophie Schoukens, 2de week)

 

 

Debuutfilm van de Belgische filmmaakster Sophie Schoukens, over een meisje dat oudere mannen binnendoet én fotografeert omdat ze - en bref - haar vader op jonge leeftijd is verloren. Psychologisch niet bepaald diepgravend, maar de sterke vertolkingen en keurige mise-en-scène maken dat enigszins goed. #voorstellingen

26 januari 2011

The Ten Commandments (4)

Jennifer-Lawrence-i105148.jpgBijzonder rustige filmweek, dus laten we er verder niet al teveel woorden aan vuilmaken. Voor wie niet weet wat hij de komende dagen moet doen of voor wie nog eens lekker ouderwets in de cinema met zijn lief wil zitten tongen: de tien beste (of minst slechte) films van het moment!

 

 

1. (1) Winter's Bone (Debra Granik, 2de week)

 

 

Naast Black Swan en The Kids Are Alright, getipt als de grote favoriet voor de Independent Spirit Awards - de Oscars voor de independent cinema (a.k.a. de baby-Oscars) - en intussen ook goed voor vier echte Oscarnominaties: beste film, actrice, mannelijke bijrol en adapted screenplay. Het zou leuk zijn (maar weinig waarschijnlijk), mocht Jennifer Lawrence (straks ook te zien als Mystique in X-Men: First Class) die van haar verzilveren voor haar hardgekookte vertolking van een tienermeisje dat haar criminele vader dient op te sporen. Als ze tenminste niet samen met haar jongere broer en zus op straat wil komen te staan. Intens, treffend, ontroerend, spannend én opzienbarend in zijn socio-economisch portret van ruraal Noord-Amerika.#voorstellingen

 

2. (-) Internationaal Filmfestival van Rotterdam

 

 

Het grootste cinefiele filmfestival ter wereld én bij de deur - anderhalf uur rijden vanuit Gent, een pak minder vanuit Antwerpen. Ik zou je doorheen het programma kunnen nemen, maar dat is nogal omvangrijk en bovendien gaan een pak films er in wereldpremière, zodat ik ze zelf nog niet heb gezien (of er iets zinnigs over kan zeggen). Maar toch deze tip: ga tussen de contemplatieve Chinese drama's door zeker naar Takashi Miike's vervolg op Zebraman kijken - looks yummie! Oh, en nog een tip: neem boterhammen mee - die Hollanders kunnen écht niet koken; ik ben er ooit vier kilogram afgevallen, op twee dagen tijd.

 

3. (2) Somewhere (Sofia Coppola, 4de week)

 

 

Zonder overdrijven Sofia Coppola's beste en ontegensprekelijk persoonlijkste film tot nu toe - ja, ik vind hem beter dan Lost In Translation. Een cinematografisch poëtische parel over het emotioneel vacuüm van de roem - Made In Hollywood. Toegegeven, er zijn (genoeg) mensen die de film zelf ook een emotioneel vacuüm noemen omdat er 'geen verhaal, laat staan een moraal inzit', maar die hebben nog nooit een film van Antonioni gezien (waar Coppola, het arm kind, duidelijk mee opgegroeid is). Kortom: een meer dan terechte Gouden Leeuw, ook al is het een béétje ongelukkig dat ze hem van haar ex-lief Quentin Tarantino moest krijgen, aan wie enig nepotisme niet vreemd is. #voorstellingen

 

4. (3) Le quattro volte (Michelangelo Frammartino, 2de week)

 

 

Een van mijn persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen filmfestival van Gent. Le quattro volte is een buitengewoon trage, maar ook onbeschrijflijk tedere en pakkende mix van fictie en documentaire over de cyclus van het leven. Of hoe het leven van een herder ver ten einde loopt, terwijl dat van een geitje pas begint - elke gelijkenis met Joke Schauvliege berust op toeval. Zonder dialogen of soundtrack is Le quattro volte een puur zintuiglijke ervaring - een cinematografische tour de force met het geluid van de natuur als klanktapijt. #voorstellingen

 

5. (4) Let Me In (Matt Reeves, 3de week)

 

 

Drie jaar geleden maakte de Zweed Tomas Alfredson furore met de sublieme vampierfilm Let the Right One In, over de vriendschap tussen een twaalfjarige jongen en zijn bloedzuigend buurmeisje. Oké, misschien is 'furore' enigszins overdreven, want er ging nergens ter wereld een kat naar kijken (behalve op filmfestivals, waar hij een belachelijk aantal prijzen verzamelde; vijftig of zo). Al een geluk dus dat er zoiets bestaat als 'een Amerikaanse remake' (om ook die vervolgens in de Amerikaanse zalen te zien floppen, maar dit geheel terzijde). Zeggen dat die Amerikaanse remake (van de regisseur van Cloverfield) even macaber, suspensevol, teder en buitenaards knap is als het origineel, zou niet helemaal waar zijn, maar het zou evenmin zwaar overdreven zijn. Op zijn voorloper na, is Let Me In zonder overdrijven de strafste vampierfilm van de afgelopen jaren (en geef toe dat er de afgelopen jaren wel wat vampierfilms zijn gemaakt). #voorstellingen


6. (5) Tron Legacy (Joseph Kosinski, 2de week)

 

 

Al wat je intussen over Tron Legacy hebt gelezen, is waar (tenzij het op de filmpagina's van De Standaard of De Morgen stond natuurlijk): 1) De plot stelt niets voor. Hij hangt gelukkig ook niet met haken en ogen aan elkaar, maar tegen wat Hollywood 'a classic father and son story' noemt, zeggen wij in de regel 'a quite boring load of horse#@$*', en Tron Legacy is helaas geen uitzondering op de Luke-I-am-your-grandfather's-son-from-another-mother-so-let's-bond-regel. 2) Het regiedebuut van IT-nerd Joseph Kosinski is een audiovisuele triomf. Oké, geen enkele film kan ooit nog zo vooruitstrevend én toonaangevend ogen als de - letterlijk en figuurlijk - originele Tron uit 1982 (een film waar grafische ontwerpers vandaag nog altijd opgewonden van worden). Maar Kosinski verlegt ook in Tron Legacy de 3D-grenzen van visual effects en de soundtrack van Daft Punk behoort, samen met die van Trent Reznor voor The Social Network, tot het strafste wat ik dit jaar in de bioscoop heb gehoord. Geen enkele andere score gaf een film het afgelopen jaren zo'n - fuck 3D, here's 4D! - extra dimensie dan die van Daft Punk. Nu nog zien hoe we dat aan de muziekredactie van Humo (die de soundtrack de grond inboorde) moeten wijsmaken. #voorstellingen 

 

7. (-) Marieke, Marieke (Sophie Schoukens, 1ste week)

 

 

Debuutfilm van de Belgische filmmaakster Sophie Schoukens, over een meisje dat oudere mannen binnendoet én fotografeert omdat ze haar vader op jonge leeftijd is verloren. Psychologisch niet bepaald diepgravend, maar de sterke vertolkingen en keurige mise-en-scène maken dat enigszins goed. #voorstellingen

 

8. (6) The Kids Are All Right (Lisa Cholodenko, 4de week)

 

 

Lisa Cholodenko heeft haar mojo teruggevonden: twaalf jaar na het voortreffelijke High Art tekent ze met The Kids Are Alright voor een raak, grappig en teder portret van een enigszins ongewoon gezin (mama, mama, dochter, zoon en spermadonor). Sinds kort ook goed voor vier Oscarnominaties: beste film, actrice, mannelijke bijrol en origineel scenario. De kans dat Annette Bening die van haar omzet in goud is bovendien erg groot. #voorstellingen

 

9. (7) Incendies (Denis Villeneuve, 3de week)

 

 

Op David Cronenberg na, heb ik het niet zo voor Canadese filmmakers. Er is altijd wel iets dat mij aan hun in de regel gekunstelde en gezapige werkstukken stoort - mogelijk het feit dat ze gekunsteld en gezapig zijn. Maar deze nieuwe film van Maelström-regisseur Denis Villeneuve (over broer en zus die na het overlijden van hun moeder naar thuisland Libanon reizen om er de levensloop van mama te ontdekken) is redelijk oké - ja, soms zelfs danig aangrijpend en erg knap gefotografeerd. Alleen zijn de scènes in het heden beduidend minder treffend dan de flashbackscènes. Intussen ook goed voor een Oscarnominatie voor beste buitenlandse film. #voorstellingen

 

10. (8) Hereafter (Clint Eastwood, 2de week)

 

 

Van een nieuwe film van Clint Eastwood ben ik de afgelopen jaren niets anders dan een instant klassieker beginnen verwachten, zoals Gran Torino, Letters from Iwo Jima, Million Dollar Baby en Mystic River. Als het dan eens tegenvalt, heb ik de neiging om zwaar teleurgesteld te zijn, ook al waren Flags of Our Fathers, Changeling en Invictus nu ook weer geen slechte films. Hetzelfde geldt voor Hereafter, waarin Eastwood een Guillermo 'Amores Perros, 21 Grams, Babel' Arriaga doet en drie verhalen door elkaar weeft. Helaas hangt rond die verhalen een nogal kleffe zweem van mystiek die snel gaat vervelen, ondanks het feit dat de vertolkingen uitstekend zijn en Eastwood de film ook nu weer op zijn intussen klassiek granieten wijze aankleedt. #voorstellingen

20 januari 2011

The Ten Commandments (3)

29062_124641460907810_121615311210425_122212_1554305_n.jpgOm mijn afwezigheid gisteren in Zet 'm op Siska goed te maken, bespreek ik vanavond twee (!) films op Klara: Winter's Bone en Hereafter. Tenzij de griep de komende uren nog een laatste keer hardnekkig de kop opsteekt uiteraard, maar daar zou een mix van farmaceutica en Innocent-smoothies een stokje voor moeten steken. En anders lees je gewoon hieronder wat ik van die (en nog acht andere films) vind in mijn wekelijkse ontnuchterende, onversneden, onbevlekte, onontboste, onbenullige en bovenal - heil, Bart und Siegfried! - Vlaamsch onafhankelijke Film Top Tien! 

 

 

1. (-) Winter's Bone (Debra Granik, 1ste week)

 

 

Naast Black Swan en The Kids Are Alright, getipt als de grote favoriet voor de Independent Spirit Awards - de Oscars voor de independent cinema (a.k.a. de baby-Oscars). In een jaar waarin Hollywood zelf niet zo hard zijn best had gedaan, zou dit voortreffelijk drama noir zelfs op een paar echte Oscars kans hebben gemaakt. Zolang Jennifer Lawrence (straks ook te zien als Mystique in X-Men: First Class) nog maar een nominatie krijgt voor haar hardgekookte vertolking van een tienermeisje dat haar criminele vader dient op te sporen (wil ze niet samen met haar jongere broer en zus op straat komen te staan). Intens, treffend, ontroerend, spannend én opzienbarend in zijn socio-economisch portret van ruraal Noord-Amerika. #voorstellingen

 

2. (1) Somewhere (Sofia Coppola, 3de week)

 

 

Zonder overdrijven Sofia Coppola's beste en ontegensprekelijk persoonlijkste film tot nu toe - ja, ik vind hem beter dan Lost In Translation. Een cinematografisch poëtische parel over het emotioneel vacuüm van de roem - Made In Hollywood. Toegegeven, er zijn (genoeg) mensen die de film zelf ook een emotioneel vacuüm noemen omdat er 'geen verhaal, laat staan een moraal inzit', maar die hebben nog nooit een film van Antonioni gezien (waar Coppola, het arm kind, duidelijk mee opgegroeid is). Kortom: een meer dan terechte Gouden Leeuw, ook al is het een béétje ongelukkig dat ze hem van haar ex-lief Quentin Tarantino moest krijgen, aan wie enig nepotisme niet vreemd is. #voorstellingen

 

3. (-) Le quattro volte (Michelangelo Frammartino, 1ste week)

 

 

Een van mijn persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen filmfestival van Gent. Le quattro volte is een buitengewoon trage, maar ook onbeschrijflijk tedere en pakkende mix van fictie en documentaire over de cyclus van het leven. Of hoe het leven van een herder ver ten einde loopt, terwijl dat van een geitje pas begint - elke gelijkenis met Joke Schauvliege berust op toeval. Zonder dialogen of soundtrack is Le quattro volte een puur zintuiglijke ervaring - een cinematografische tour de force met het geluid van de natuur als klanktapijt. #voorstellingen

 

4. (2) Let Me In (Matt Reeves, 2de week)

 

 

Drie jaar geleden maakte de Zweed Tomas Alfredson furore met de sublieme vampierfilm Let the Right One In, over de vriendschap tussen een twaalfjarige jongen en zijn bloedzuigend buurmeisje. Oké, misschien is 'furore' enigszins overdreven, want er ging nergens ter wereld een kat naar kijken (behalve op filmfestivals, waar hij een belachelijk aantal prijzen verzamelde; vijftig of zo). Al een geluk dus dat er zoiets bestaat als 'een Amerikaanse remake' (om ook die vervolgens in de Amerikaanse zalen te zien floppen, maar dit geheel terzijde). Zeggen dat die Amerikaanse remake (van de regisseur van Cloverfield) even macaber, suspensevol, teder en buitenaards knap is als het origineel, zou niet helemaal waar zijn, maar het zou evenmin zwaar overdreven zijn. Op zijn voorloper na, is Let Me In zonder overdrijven de strafste vampierfilm van de afgelopen jaren (en geef toe dat er de afgelopen jaren wel wat vampierfilms zijn gemaakt). #voorstellingen


5. (4) Tron Legacy (Joseph Kosinski, 1ste week)

 

 

Al wat je intussen over Tron Legacy hebt gelezen, is waar (tenzij het op de filmpagina's van De Standaard of De Morgen stond natuurlijk): 1) De plot stelt niets voor. Hij hangt gelukkig ook niet met haken en ogen aan elkaar, maar tegen wat Hollywood 'a classic father and son story' noemt, zeggen wij in de regel 'a quite boring load of horse#@$*', en Tron Legacy is helaas geen uitzondering op de Luke-I-am-your-grandfather's-son-from-another-mother-so-let's-bond-regel. 2) Het regiedebuut van IT-nerd Joseph Kosinski is een audiovisuele triomf. Oké, geen enkele film kan ooit nog zo vooruitstrevend én toonaangevend ogen als de - letterlijk en figuurlijk - originele Tron uit 1982 (een film waar grafische ontwerpers vandaag nog altijd opgewonden van worden). Maar Kosinski verlegt ook in Tron Legacy de 3D-grenzen van visual effects en de soundtrack van Daft Punk behoort, samen met die van Trent Reznor voor The Social Network, tot het strafste wat ik dit jaar in de bioscoop heb gehoord. Geen enkele andere score gaf een film het afgelopen jaren zo'n - fuck 3D, here's 4D! - extra dimensie dan die van Daft Punk. Nu nog zien hoe we dat aan de muziekredactie van Humo (die de soundtrack de grond inboorde) moeten wijsmaken. #voorstellingen

 

6. (5) The Kids Are All Right (Lisa Cholodenko, 3de week)

 

 

Lisa Cholodenko heeft haar mojo teruggevonden: twaalf jaar na het voortreffelijke High Art tekent ze met The Kids Are Alright voor een raak, grappig en teder portret van een enigszins ongewoon gezin (mama, mama, dochter, zoon en spermadonor). Intussen ook goed voor twee Golden Globes (voor beste komedie en beste actrice in een komedie) - niet dat die, in tegenstelling tot wat persagentschappen en tv-journaals altijd compléét verkeerdelijk meegeven, tegenwoordig nog veel voorstellen, maar dat is weer een ander verhaal. #voorstellingen

 

7. (6) Incendies (Denis Villeneuve, 2de week)

 

 

Op David Cronenberg na, heb ik het niet zo voor Canadese filmmakers. Er is altijd wel iets dat mij aan hun in de regel gekunstelde en gezapige werkstukken stoort - mogelijk het feit dat ze gekunsteld en gezapig zijn. Maar deze nieuwe film van Maelström-regisseur Denis Villeneuve (over broer en zus die na het overlijden van hun moeder naar thuisland Libanon reizen om er de levensloop van mama te ontdekken) is redelijk oké - ja, soms zelfs danig aangrijpend en erg knap gefotografeerd. Alleen zijn de scènes in het heden beduidend minder treffend dan de flashbackscènes. #voorstellingen

 

8. (-) Hereafter (Clint Eastwood, 1ste week)

 

 

Van een nieuwe film van Clint Eastwood ben ik de afgelopen jaren niets anders dan een instant klassieker beginnen verwachten, zoals Gran Torino, Letters from Iwo Jima, Million Dollar Baby en Mystic River. Als het dan eens tegenvalt, heb ik de neiging om zwaar teleurgesteld te zijn, ook al waren Flags of Our Fathers, Changeling en Invictus nu ook weer geen slechte films. Hetzelfde geldt voor Hereafter, waarin Eastwood een Guillermo 'Amores Perros, 21 Grams, Babel' Arriaga doet en drie verhalen door elkaar weeft. Helaas hangt rond die verhalen een nogal kleffe zweem van mystiek die snel gaat vervelen, ondanks het feit dat de vertolkingen uitstekend zijn en Eastwood de film ook nu weer op zijn intussen klassiek granieten wijze aankleedt. #voorstellingen

 

9. (-) Pulsar (Alex Stockman, 1ste week)

 

 

Ik was geen fan van Alex Stockmans tergend trage (en vaak gewoon tergende tout court) debuutfilm Verboden te zuchten, maar ik vond zijn middellange Eva reste au placard les nuits de pleine lune wél bijzonder straf. Met Pulsar bewijst Stockman nu ook een van de weinige Vlaamse filmmakers van zijn generatie te zijn die in cinema iets meer ziet dan een leuke, gezellige manier om een verhaal te vertellen. Ik vind Pulsar niet helemaal geslaagd - daarvoor grijpt de broeierige plot over een langeafstandsrelatie, die in de tentakels van het internet verstrikt geraakt, mij te weinig aan. Gelukkig is de plot in Pulsar ondergeschikt aan de - om maar eens een torenhoog cliché te gebruiken - sfeer, zodat dat anderhalf uur alsnog redelijk vlot voorbijvliegt. Of zoals Variety schreef: 'Pulsar is a taut little thriller that's big on atmosphere, if low on budget.' #voorstellingen

 

10. (9) The Green Hornet (Michel Gondry, 2de week)

 

 

Zeggen dat ik hier meer van had verwacht, zou een klein understatement zijn. The Green Hornet (check de tv-serie uit de jaren '60 met Bruce Lee als Cato, de sidekick van The Green Hornet) werd geregisseerd door Michel Gondry (Eternal Sunshine of the Spotless Mind, maar vooral elvendertig geniale videoclips), het scenario is van de hand van hoofdrolspeler Seth Rogen (niet de grootste komiek, maar Knocked Up en Superbad waren grappig) en de schurk wordt gespeeld door Christoph Waltz (in zijn eerste grote rol na zijn monsterlijk sublieme vertolking in Inglourious Basterds). Maar veel meer dan een zwaar doorsnee Seth Rogen-komedie met knappe, maar nu ook weer niet verbluffende actiescènes is dit niet geworden. De futloze plotstructuur haalt er bovendien alle spanning uit en zelfs Waltz kan de eendimensionaliteit van zijn (en de meeste andere) personage(s) niet maskeren. #voorstellingen