24 maart 2011

The Ten Commandments (12)

the ten commandments,black swan,cinema novo,the king's speech,sound of noise,die fremde,the adjustment bureau,noordzee texas,the eagle,quentin taratino,cinematek,rundskopEen dag later dan normaal, mijn onfeilbare Film Top 10 van deze week, maar zoals ik vorige week aangaf: ik zit in de jury van Cinema Novo en dan lopen sommige dingen al wat vertraging op. Maar hoeveel mensen gaan er uiteindelijk op woensdag naar de cinema - veel wellicht, maar laten we dat nu vooral negeren - dus zo erg zal die dag vertraging wel niet geweest zijn. Bovendien staan hier deze week enkel zaken onder die je als rechtgeaarde cinefiel al hoort te weten: het Zweedse Sound of Noise is de max en The Adjustment Bureau valt redelijk (goed) mee. Alors, on y va - au cinéma!

 

 

1. (1) Black Swan (Darren Aronofsky, 4de week)


 

Vier weken op één lijkt ongetwijfeld wat overdreven, maar de nieuwe oogst is ook deze week louter 'afdoende' en Darren Aronofsky, de maker van onder meer Requiem for a Dream en The Wrestler, tekent met Black Swan nog steeds voor de beste film van het jaar én de beste balletfilm sinds The Red Shoes van Powell & Pressburger uit 1948 (maar dan deze keer gekruid met de nodige kitsch en pathos; wat seventies Dario Argento-horror; een beetje eighties Abel Ferrara-exploitation; en er zijn er zelfs die er een scheut nineties Paul Verhoeven-ongein in herkennen, maar dan uiteraard 539 keer beter). Black Swan is in elk geval totaal niet wat je ervan verwacht: een fucked-up interpretatie van een schizofrene versie van Tchaikovsky's Zwanenmeer (met alle zware psychologische stoornissen van dien). Tegelijk is de film een bikkelharde unglorification van de balletwereld: de mise-en-scène en de balletscènes zijn dan al virtuoos, er zit zoveel gif in (en je hoort zoveel botten kraken) dat ik mijn kinderen later nog liever naar de - het woord alleen al - jazzdance stuur dan naar de balletles. In één woord: meesterwerk. En ja, Natalie Portman is briljant! #voorstellingen

 

2. (2) Cinema Novo (2de week)


 

Vorige week donderdag ging het jaarlijkse Cinema Novo in Brugge van start en intussen heb ik, als (nota bene voorbeeldig) lid van jury, alle competitiefilms gezien. Meer mag ik daar voor het jurydebat (vrijdag) en de prijsuitreiking (zondag) evenwel niet over zeggen, maar ik ga ervan uit dat de organisatoren het mij wel zullen vergeven als ik zeg dat het een bijzonder sterke competitie was. Drie van de negen films vond ik uitstekend, drie andere waren goed, twee oké en dan was er die laatste die ik niet noodzakelijk nog moet terugzien, maar op zijn minst 'interessant' te noemen was. Helaas is het gros van die competitiefilms intussen alweer verscheept, maar vanavond kan je bijvoorbeeld nog wel naar het Israëlische The Matchmaker.

 

3. (3) The King's Speech (Tom Hooper, 5de week)


 

Ik had liever The Social Network de Oscar voor beste film mee naar huis zien nemen - om nog maar te zwijgen over Black Swan. Maar in alle sportiviteit: The King's Speech is een bijzonder knappe film, en Colin Firth zet een ontzagwekkende vertolking neer als de Britse oorlogskoning George VI, die feitelijk niet op de troon wou gaan zitten omdat hij dan voortdurend moest speechen en het zou opvallen dat hij mega stottert. Ja, dat klinkt stoffig en - laten we eerlijk zijn - saai, maar de imposante mise-en-scène van de compleet onbekende Tom Hooper; het immens knappe productiedesign; de bromance tussen Colin Firth en Geoffrey Rush als zijn logopedist; en het intelligente, spannende, maar even vaak grappige scenario en de dito dialogen zorgen ervoor dat The King's Speech van begin tot einde fonkelt. #voorstellingen

 

4. (-) Sound of Noise (O. Simonsson & J. Stjärne Nilsson, 1ste week)

 

Wie de kortfilm Music for One Apartment and Six Drummers nog nooit gezien heeft: doen! De langspeelfilm Sound of Noise bouwt netjes op de inmiddels legendarische kortfilm verder, maar voegt er nog minstens één ander boeiend personage aan toe: een flik die muziek haat - grondig! Sound of Noise is een geslaagde combinatie van misdaad en musical, met wel erg bijzondere instrumenten (lees: zo goed als alles wat de protagonisten tegenkomen). Op het afgelopen filmfestival van Gent werd de film vrijwel unaniem lovend ontvangen, en het is niet moeilijk te begrijpen waarom. Misschien had de plot nog iets strakker kunnen zijn, en de muziek iets straffer, maar Sound of Noise is ontegensprekelijk uniek én verleidelijk. #voorstellingen

 

5. (4) Die Fremde (Feo Aladag, 3de week)


 

Op het afgelopen filmfestival van Gent won Die Fremde zowel de Grote Prijs (beste film, volgens de internationale jury) als de publieksprijs (beste film, volgens u). Uit zeer goede bron weet ik dat het bovendien niet veel scheelde of hij had ook de ExploreZone Award (beste film, volgens de studentenjury) gekregen. Om maar te zeggen dat ver iedereen danig onder de indruk was van het regiedebuut van de Oostenrijkse actrice Feo Aladag (niet zo bekend uit Tatort, Ein langer Abschied en Auf Wiedersehen Papa). Er waren zelfs festivalbezoekers die hem even sterk als Fatih Akins Gegen die Wand pleegden te noemen, maar dat was dan weer teveel van het goede. Die Fremde is gewoon een sterke film. Punt. Ik vind de plot weinig ambitieus - what you expect after watching the trailer is pretty much what you get - maar als ik merk hoezeer de film mij desalniettemin heeft aangegrepen, dan moet ik toegeven dat Aladag voortreffelijk werk heeft geleverd. Om nog maar te zwijgen over wat hoofdrolspeelster Sibel 'Gegen die Wand' Kekilli opnieuw presteert. #voorstellingen

 

6. (-) The Adjustment Bureau (George Nolfi, 1ste week)

 

Er zijn al heel wat betere Philip K. Dick-verfilmingen geweest (Blade Runner, Minority Report, A Scanner Darkly, Total Recall), maar The Adjustment Bureau sleurt je een verrassend eind mee in een verhaal dat zo onzinnig is dat je al op voorhand weet dat de finale zal teleurstellen - het Lost-syndroom. Maar de weg er naartoe is best vermakelijk en het productiedesign is bij momenten grandioos. #voorstellingen

 

7. (5) Noordzee Texas (Bavo Defurne, 2de week)


 

Ik weet dat ik hier thuis nog ergens een dvd met alle kortfilms van Bavo Defurne heb liggen, maar vraag mij niet waar - ik moet dringend orde brengen in de chaos (lees: mijn dvd-collectie). In elk geval, op die dvd staan verschillende kortfilms die Defurne in de jaren '90 bovenaan het verlanglijstje van zowat elk gay (en niet zo gay) filmfestival zette. Dat het ruim tien jaar geduurd heeft alvorens hij ook een langspeelfilm kon maken, is jammer, maar er is ook goed nieuws: Noordzee Texas is een charmante film (over een tienerjongen die verliefd wordt op zijn buurjongen). De film baadt in een overdreven nostalgische sfeer - de decors, de muziek, zelfs de dialogen horen thuis in een oud BRT-feuilleton - maar dat stoort niet. Het enige mankement is dat de plot en de karaktertekeningen net iets meer om het lijf hadden mogen hebben om écht te beklijven. #voorstellingen

 

8. (6) The Eagle (Kevin Macdonald, 2de week)


 

Ik had er, naast een paar goede, al flink wat slechte dingen over gelezen, maar blijkt dat de nieuwe films van Kevin 'The Last King of Scotland' Macdonald zéér goed meevalt. The Eagle is gewoon een ouderwetse sandalenfilm - zonder overdadige special effects of buitensporig bloedvergieten. De plotwendingen zijn niet bijster origineel, maar wel vermakelijk en de actiescènes zitten goed in elkaar. #voorstellingen

 

9. (8) Cyclus Quentin Tarantino (Cinematek, 3de week)


 

Er is geen directe aanleiding voor, maar who cares? De Cinematek zet alle films van Quentin Tarantino in de etalage: Reservoir Dogs (****), Pulp Fiction (****), Jackie Brown (****), Kill Bill Vol. 1 (*), Kill Bill Vol. 2 (*), Death Proof (*) en Inglourious Basterds (***). Verder staan er ook een aantal films op het programma waarvoor hij het scenario schreef - True Romance (***), Killing Zoe (***), Natural Born Killers (***), From Dusk Till Dawn (***) - en een hoop films waar hij 'iets' mee te maken heeft: Four Rooms (*), Sin City (**) en Planet Terror (***). Ten slotte worden ook twee films vertoond van William Witney, 'Tarantino's favoriete regisseur'. Maar eerlijk: is er op den duur nog één regisseur waar Tarantino geen 'grootste fan' van is? Oké, Marc Punt. Maar behalve die? #voorstellingen

 

10. (9) Rundskop (Michaël R. Roskam, 7de week)


 

Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al uitzonderlijk bedreven toonde in het maken van kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis eindelijk zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou in diplomatiek woelige tijden gewoon egoïstisch en onverstandig zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen

16 maart 2011

The Ten Commandments (11)

the ten commandments,cinema novo,the king's speech,black swan,die fremde,noordzee texas,bavo defurne,the eagle,true grit,quentin tarantino,rundskop,rango

'We all know the story: virginal girl, pure and sweet, trapped in the body of a swan. She desires freedom but only true love can break the spell. Her wish is nearly granted in the form of a prince, but before he can declare his love her lustful twin, the black swan, tricks and seduces him. Devastated, the white swan leaps of a cliff killing herself and, in death, finds freedom.'

 

Black Swan staat voor de derde week op één in mijn Film Top 10, en misschien dat dat nog wel even zo blijft. Dat gezegd zijnde, de negen andere films/festivals/retrospectieven zijn ook niet mis.

 

 

1. (1) Black Swan (Darren Aronofsky, 3de week)

 

Hoezo? U hebt Black Swan nog niet gezien? Dude(tte)! Darren Aronofsky, de maker van onder meer Requiem for a Dream en The Wrestler, tekent voor de vooralsnog beste film van het jaar én de beste balletfilm sinds The Red Shoes van Powell & Pressburger uit 1948 (maar dan deze keer gekruid met de nodige kitsch en pathos; wat seventies Dario Argento-horror; een beetje eighties Abel Ferrara-exploitation; en er zijn er zelfs die er een scheut nineties Paul Verhoeven-ongein in herkennen, maar dan uiteraard 539 keer beter). Black Swan is in elk geval totaal niet wat je ervan verwacht: een fucked-up interpretatie van een schizofrene versie van Tchaikovsky's Zwanenmeer (met alle zware psychologische stoornissen van dien). Tegelijk is de film een bikkelharde unglorification van de balletwereld: de mise-en-scène en de balletscènes zijn dan al virtuoos, er zit zoveel gif in (en je hoort zoveel botten kraken) dat ik mijn kinderen later nog liever naar de - het woord alleen al - jazzdance stuur dan naar de balletles. In één woord: meesterwerk. En ja, Natalie Portman is briljant! #voorstellingen

 

2. (-) Cinema Novo (1ste week)

 

Morgen (17 maart) start het jaarlijkse Cinema Novo in Brugge met de Argentijnse film Puzzle, 'een heerlijke komedie over een vrouw die haar nieuwe plaats zoekt in de wereld.' Dat staat althans zo op de website van het festival, want ik heb hem zelf nog niet gezien. Hetzelfde geldt voor de negen films in competitie, maar daar moet de komende elf dagen verandering in komen (of ik mag volgende week niet deelnemen aan het jurydebat, en dat zou gewoon zonde zijn van het eten en het gezelschap). Kortom, als hier de komende elf dagen niet elke dag iets te beleven valt, dan komt dat omdat ik in Brugge in het donker de wereld zit te verkennen. En ja, ik heb er zin in!

 

3. (2) The King's Speech (Tom Hooper, 4de week)


 

Ik had liever The Social Network de Oscar voor beste film mee naar huis zien nemen - om nog maar te zwijgen over Black Swan. Maar in alle sportiviteit: The King's Speech is een bijzonder knappe film, en Colin Firth zet een ontzagwekkende vertolking neer als de Britse oorlogskoning George VI, die feitelijk niet op de troon wou gaan zitten omdat hij dan voortdurend moest speechen en het zou opvallen dat hij mega stottert. Ja, dat klinkt stoffig en - laten we eerlijk zijn - saai, maar de imposante mise-en-scène van de compleet onbekende Tom Hooper; het immens knappe productiedesign; de bromance tussen Colin Firth en Geoffrey Rush als zijn logopedist; en het intelligente, spannende, maar even vaak grappige scenario en de dito dialogen zorgen ervoor dat The King's Speech van begin tot einde fonkelt. #voorstellingen

 

4. (3) Die Fremde (Feo Aladag, 2de week)


 

Op het afgelopen filmfestival van Gent won Die Fremde zowel de Grote Prijs (beste film, volgens de internationale jury) als de publieksprijs (beste film, volgens u). Uit zeer goede bron weet ik dat het bovendien niet veel scheelde of hij had ook de ExploreZone Award (beste film, volgens de studentenjury) gekregen. Om maar te zeggen dat ver iedereen danig onder de indruk was van het regiedebuut van de Oostenrijkse actrice Feo Aladag (niet zo bekend uit Tatort, Ein langer Abschied en Auf Wiedersehen Papa). Er waren zelfs festivalbezoekers die hem even sterk als Fatih Akins Gegen die Wand pleegden te noemen, maar dat was dan weer teveel van het goede. Die Fremde is gewoon een sterke film. Punt. Ik vind de plot weinig ambitieus - what you expect after watching the trailer is pretty much what you get - maar als ik merk hoezeer de film mij desalniettemin heeft aangegrepen, dan moet ik toegeven dat Aladag voortreffelijk werk heeft geleverd. Om nog maar te zwijgen over wat hoofdrolspeelster Sibel 'Gegen die Wand' Kekilli opnieuw presteert. #voorstellingen

 

5. (-) Noordzee Texas (Bavo Defurne, 1ste week)

 

Ik weet dat ik hier thuis nog ergens een dvd met alle kortfilms van Bavo Defurne heb liggen, maar vraag mij niet waar - ik moet dringend orde brengen in de chaos (lees: mijn dvd-collectie). In elk geval, op die dvd staan verschillende kortfilms die Defurne in de jaren '90 bovenaan het verlanglijstje van zowat elk gay (en niet zo gay) filmfestival zette. Dat het ruim tien jaar geduurd heeft alvorens hij ook een langspeelfilm kon maken, is jammer, maar er is ook goed nieuws: Noordzee Texas is een charmante film (over een tienerjongen die verliefd wordt op zijn buurjongen). De film baadt in een overdreven nostalgische sfeer - de decors, de muziek, zelfs de dialogen horen thuis in een oud BRT-feuilleton - maar dat stoort niet. Het enige mankement is dat de plot en de karaktertekeningen net iets meer om het lijf hadden mogen hebben om écht te beklijven. #voorstellingen

 

6. (-) The Eagle (Kevin Macdonald, 1ste week)


 

Ik had er, naast een paar goede, al flink wat slechte dingen over gelezen, maar blijkt dat de nieuwe films van Kevin 'The Last King of Scotland' Macdonald zéér goed meevalt. The Eagle is gewoon een ouderwetse sandalenfilm - zonder overdadige special effects of buitensporig bloedvergieten. De plotwendingen zijn niet bijster origineel, maar wel vermakelijk en de actiescènes zitten goed in elkaar. #voorstellingen

 

7. (4) True Grit (Joel & Ethan Coen, 5de week)


 

Om de zoveel jaar kent de western een revival (dankzij één goede film) om dan anderhalf jaar later weer begraven te worden (omwille van een lawine snertfilms). Het goede nieuws is dat True Grit die één goede film is. Meer nog: hij kan zich makkelijk meten met de gelijknamige westernklassieker van Henry Hathaway uit ’69 – eveneens gebaseerd op de roemruchte roman van Charles Pontis. Het slechte nieuws arriveert wellicht al eind dit jaar in de zalen, want True Grit heeft intussen niet alleen een karrenvracht Oscarnominaties gekregen, in de VS is hij zo'n groot kassucces dat die snertwesterns niet kunnen uitblijven. Tot die tijd: True Grit is een wervelende, grappige en meesterlijk in scène gezette western over een marshall op leeftijd die door een tienermeisje wordt ingehuurd om de moordenaar van haar vader op te sporen. #voorstellingen

 

8. (5) Cyclus Quentin Tarantino (Cinematek, 2de week)


 

Er is geen directe aanleiding voor, maar who cares? De Cinematek zet alle films van Quentin Tarantino in de etalage: Reservoir Dogs (****), Pulp Fiction (****), Jackie Brown (****), Kill Bill Vol. 1 (*), Kill Bill Vol. 2 (*), Death Proof (*) en Inglourious Basterds (***). Verder staan er ook een aantal films op het programma waarvoor hij het scenario schreef - True Romance (***), Killing Zoe (***), Natural Born Killers (***), From Dusk Till Dawn (***) - en een hoop films waar hij 'iets' mee te maken heeft: Four Rooms (*), Sin City (**) en Planet Terror (***). Ten slotte worden ook twee films vertoond van William Witney, 'Tarantino's favoriete regisseur'. Maar eerlijk: is er op den duur nog één regisseur waar Tarantino geen 'grootste fan' van is? Oké, Marc Punt. Maar behalve die? #voorstellingen

 

 

9. (7) Rundskop (Michaël R. Roskam, 6de week)


 

Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al uitzonderlijk bedreven toonde in het maken van kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis eindelijk zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou in diplomatiek woelige tijden gewoon egoïstisch en onverstandig zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen

 

10. (8) Rango (Gore Verbinski, 3de week)

 

Valt weinig meer over te zeggen dan dat de plot rommelig is en de film een pak grappiger had moeten zijn. Maar de animatie is grandioos en de westernreferenties maken veel goed. #voorstellingen

09 maart 2011

The Ten Commandments (10)

the ten commandments,black swan,the king's speech,die fremde,true grit,quentin tarantino,cinematek,anima,rundskop,rango,biutiful,women are heroesHet is ongetwijfeld gemeen om er bij elke film op terug te komen, maar ik bedoel het niet slecht - integendeel! Ik vind het juist ongelofelijk straf hoe iemand die haar carrière begon als pornoactrice, kan uitgroeien tot een van de sterkste Duitse actrices van de voorbije tien jaar. Waarmee ik - voor de duidelijkheid - andere pornoactrices geenszins op ideeën wil brengen. Laten we ervan uitgaan dat Sibel Kekilli een uitzondering is.

 

Vanaf deze week is ze te zien in het uitstekende Die Fremde, waarvoor ze haar tweede European Film Award-nominatie kreeg. De eerste was uiteraard voor Gegen die Wand, en niet voor Hotel Flickmichgut, Süsse Teeny-Träume en Sextrip - Heisfes Pflaster Amsterdam. Sorry, ik moest die titels gewoon even laten vallen; ik zal er verder over zwijgen. But now we're on the subject: vanaf vandaag speelt ook de Bieber-film Never Say Never in de zalen. Wat ik daarvan vind, lees je - surprise! - niet hieronder. Maar vanavond vertel ik het wel in ... Sound of Sam!

 

1. (1) Black Swan (Darren Aronofsky, 2de week)

 

Hoezo? U hebt Black Swan nog niet gezien? Dude(tte)! Darren Aronofsky, de maker van onder meer Requiem for a Dream en The Wrestler, tekent voor de vooralsnog beste film van het jaar én de beste balletfilm sinds The Red Shoes van Powell & Pressburger uit 1948 (maar dan deze keer gekruid met de nodige kitsch en pathos; wat seventies Dario Argento-horror; een beetje eighties Abel Ferrara-exploitation; en er zijn er zelfs die er een scheut nineties Paul Verhoeven-ongein in herkennen, maar dan uiteraard 539 keer beter). Black Swan is totaal niet wat je ervan verwacht: een fucked-up interpretatie van een schizofrene versie van Tchaikovsky's Zwanenmeer (met alle zware psychologische stoornissen van dien). Tegelijk is de film een bikkelharde unglorification van de balletwereld: de mise-en-scène en de balletscènes zijn dan al virtuoos, er zit zoveel gif in (en je hoort zoveel botten kraken) dat ik mijn kinderen later nog liever naar de - het woord alleen al - jazzdance stuur dan naar de balletles. In één woord: meesterwerk. En ja, Natalie Portman is briljant! #voorstellingen

 

2. (2) The King's Speech (Tom Hooper, 3de week)


 

Ik had liever The Social Network de Oscar voor beste film mee naar huis zien nemen - om nog maar te zwijgen over Black Swan. Maar in alle sportiviteit: The King's Speech is een bijzonder knappe film, en Colin Firth zet een ontzagwekkende vertolking neer als de Britse oorlogskoning George VI, die feitelijk niet op de troon wou gaan zitten omdat hij dan voortdurend moest speechen en het zou opvallen dat hij mega stottert. Ja, dat klinkt stoffig en - laten we eerlijk zijn - saai, maar de imposante mise-en-scène van de compleet onbekende Tom Hooper; het immens knappe productiedesign; de bromance tussen Colin Firth en Geoffrey Rush als zijn logopedist; en het intelligente, spannende, maar even vaak grappige scenario en de dito dialogen zorgen ervoor dat The King's Speech van begin tot einde fonkelt. #voorstellingen

 

3. (-) Die Fremde (Feo Aladag, 1ste week)

 

Op het afgelopen filmfestival van Gent won Die Fremde zowel de Grote Prijs (beste film, volgens de internationale jury) als de publieksprijs (beste film, volgens u). Uit zeer goede bron weet ik dat het bovendien niet veel scheelde of hij had ook de ExploreZone Award (beste film, volgens de studentenjury) gekregen. Om maar te zeggen dat ver iedereen danig onder de indruk was van het regiedebuut van de Oostenrijkse actrice Feo Aladag (niet zo bekend uit Tatort, Ein langer Abschied en Auf Wiedersehen Papa). Er waren zelfs festivalbezoekers die hem even sterk als Fatih Akins Gegen die Wand pleegden te noemen, maar dat was dan weer teveel van het goede. Die Fremde is gewoon een sterke film. Punt. Ik vind de plot weinig ambitieus - what you expect after watching the trailer is pretty much what you get - maar als ik merk hoezeer de film mij desalniettemin heeft aangegrepen, dan moet ik toegeven dat Aladag voortreffelijk werk heeft geleverd. Om nog maar te zwijgen over wat hoofdrolspeelster Sibel 'Gegen die Wand' Kekilli opnieuw presteert. #voorstellingen

 

4. (3) True Grit (Joel & Ethan Coen, 4de week)


 

Om de zoveel jaar kent de western een revival (dankzij één goede film) om dan anderhalf jaar later weer begraven te worden (omwille van een lawine snertfilms). Het goede nieuws is dat True Grit die één goede film is. Meer nog: hij kan zich makkelijk meten met de gelijknamige westernklassieker van Henry Hathaway uit ’69 – eveneens gebaseerd op de roemruchte roman van Charles Pontis. Het slechte nieuws arriveert wellicht al eind dit jaar in de zalen, want True Grit heeft intussen niet alleen een karrenvracht Oscarnominaties gekregen, in de VS is hij zo'n groot kassucces dat die snertwesterns niet kunnen uitblijven. Tot die tijd: True Grit is een wervelende, grappige en meesterlijk in scène gezette western over een marshall op leeftijd die door een tienermeisje wordt ingehuurd om de moordenaar van haar vader op te sporen. #voorstellingen

 

5. (-) Cyclus Quentin Tarantino (Cinematek, 1ste week)

 

Er is geen directe aanleiding voor, maar who cares? De Cinematek zet alle films van Quentin Tarantino in de etalage: Reservoir Dogs (****), Pulp Fiction (****), Jackie Brown (****), Kill Bill Vol. 1 (*), Kill Bill Vol. 2 (*), Death Proof (*) en Inglourious Basterds (***). Verder staan er ook een aantal films op het programma waarvoor hij het scenario schreef - True Romance (***), Killing Zoe (***), Natural Born Killers (***), From Dusk Till Dawn (***) - en een hoop films waar hij 'iets' mee te maken heeft: Four Rooms (*), Sin City (**) en Planet Terror (***). Ten slotte worden ook twee films vertoond van William Witney, 'Tarantino's favoriete regisseur'. Maar eerlijk: is er op den duur nog één regisseur waar Tarantino geen 'grootste fan' van is? Oké, Marc Punt. Maar behalve die? #voorstellingen

 

6. (4) Anima (2de week)

 

Het toonaangevende animatiefestival Anima bestaat dertig jaar en viert dat van 4 tot 13 maart met de wereldpremière van een nieuwe kortfilm van Walt Disney, veertien (!) Belgische of Europese premières van lange animatiefilms, meer dan tien retrospectieven (van onder meer Andreas Hykade en Aardman) en dan vergeet ik uiteraard nog Futuranima, de Animeernacht, het jaarlijkse bezoek van Bill Plympton, enzovoort.

 

7. (5) Rundskop (Michaël R. Roskam, 6de week)


 

Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al uitzonderlijk bedreven toonde in het maken van kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis eindelijk zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou in diplomatiek woelige tijden gewoon egoïstisch en onverstandig zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen

 

 

8. (7) Rango (Gore Verbinski, 2de week)

 

Valt weinig meer over te zeggen dan dat de plot rommelig is en de film een pak grappiger had moeten zijn. Maar de animatie is grandioos en de westernreferenties maken veel goed. #voorstellingen

 

9. (9) Biutiful (Alejandro González Iñárritu, 3de week)


 

Amores perros: zeven keer gezien. 21 Grams: drie keer. Babel: twee keer (één teveel). Biutiful: één keer (en daar mag het bij blijven). Alejandro González Iñárritu is ontegensprekelijk een groot cinematografisch talent, maar zijn esthetisering van miserie begint mij tegen te steken. Biutiful is bovendien erg manipulatief, moraliserend en hij komt tergend traag op gang, wat niet wegneemt dat (vooral) het einde naar de keel grijpt en Javier Bardem een sublieme vertolking neerzet als een crimineel slash alleenstaande vader die te horen krijgt dat hij nog maar een paar maanden heeft te leven. Ook de fotografie van Rodrigo Prieto is verbluffend - Barcelona zag er nooit eerder zo grauw uit - en als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat Iñárritu de stap naar een eerste 'solofilm' beter heeft overleefd dan Guillermo Arriaga - de scenarist met hij in het verleden altijd samenwerkte, tot ze ruzie kregen over wie nu eigenlijk de 'auteur' is van Amores perros, 21 Grams en Babel. Arriaga maakte sindsdien het manke The Burning Plain, en dan is Biutiful zeven keer beter. Maar een aanrader? Bwa. #voorstellingen

 

10) (-) Women Are Heroes (JR, 1ste week)

 

Niet de grootste documentaire van vorig jaar, maar omdat het gisteren internationale vrouwendag was én omdat JR, de regisseur, een van de grootste fotografiehypes van de afgelopen jaren kan genoemd worden, zet ik hem op tien. In tegenstelling tot in het uitstekende Face2Face, waarin JR zich door een documentairemaker liet volgen terwijl hij de muur tussen Israël en Palestina beplakte met immens grote portretten van joden en moslims, neemt de fotograaf in Women Are Heroes zelf de regie voor zijn rekening. Het resultaat is een interessant, maar onkritisch en onevenwichtig portret van zijn gelijknamige project voor Artsen Zonder Grenzen, waarvoor hij wereldwijd een groot aantal moedige vrouwen voor zijn lens bracht. #voorstellingen

03 maart 2011

The Ten Commandments (9)

the ten commandments, black swan, true grit, the king's speech, anima, rundskop, the housemaid, rango, winter's bone, biutiful, 127 hours

Ze gaf niet de meest bevlogen acceptance speech, maar wie deed dat afgelopen zondag wel? 't Was bijna alsof de slaapstand van presentator James Franco hoogst besmettelijk was. Soit, Natalie Portman heeft haar Oscar voor Black Swan ruimschoots verdiend, Colin Firth die van hem ook, en het is jammer dat Joel & Ethan Coen volledig uit de boot vielen, maar True Grit blijft een - hoe klassiek ook - sterke western met eveneens bijzonder sterke vertolkingen. Nee, serieus, het is al verdomd lang geleden dat er zoveel goede films in de bioscoop speelden. Doe er je voordeel mee, want de komende weken wordt het - op een paar uitzonderingen na - een pak minder!

 

1. (-) Black Swan (Darren Aronofsky, 1ste week)

 

Hoezo? U hebt Black Swan nog niet gezien? Dude(tte)! Darren Aronofsky, de maker van onder meer Requiem for a Dream en The Wrestler, tekent voor de vooralsnog beste film van het jaar én de beste balletfilm sinds The Red Shoes van Powell & Pressburger uit 1948 (maar dan deze keer wel gekruid met de nodige kitsch en pathos; wat seventies Dario Argento-horror; een beetje eighties Abel Ferrara-exploitation; en er zijn er zelfs die er een scheut nineties Paul Verhoeven-ongein in herkennen, maar dan 539 keer beter uiteraard). Black Swan is totaal niet wat je ervan verwacht: een fucked-up interpretatie van een schizofrene interpretatie van Tchaikovsky's Zwanenmeer (met alle zware psychologische stoornissen van dien) die tegelijk dient als unglorification van de balletwereld: de mise-en-scène en de balletscènes zijn dan al virtuoos, er zit zoveel gif in (en je hoort zoveel botten kraken) dat ik mijn kinderen later nog liever naar de - het woord alleen al - jazzdance stuur. In één woord: meesterwerk. En ja, Natalie Portman is briljant! #voorstellingen

 

2. (1) The King's Speech (Tom Hooper, 2de week)


 

Ik had liever The Social Network de Oscar voor beste film mee naar huis zien nemen - om nog maar te zwijgen over Black Swan. Maar in alle sportiviteit: The King's Speech is een bijzonder knappe film, en Colin Firth zet een ontzagwekkende vertolking neer als de Britse oorlogskoning George VI, die feitelijk niet op de troon wou gaan zitten omdat hij dan voortdurend moest speechen en het zou opvallen dat hij mega stottert. Ja, dat klinkt stoffig en - laten we eerlijk zijn - saai, maar de imposante mise-en-scène van de compleet onbekende Tom Hooper; het immens knappe productiedesign; de bromance tussen Colin Firth en Geoffrey Rush als zijn logopedist; en het intelligente, spannende, maar even vaak grappige scenario en de dito dialogen zorgen ervoor dat The King's Speech van begin tot einde fonkelt. #voorstellingen

 

3. (2) True Grit (Joel & Ethan Coen, 3de week)


 

Om de zoveel jaar kent de western een revival (dankzij één goede film) om dan anderhalf jaar later weer begraven te worden (omwille van een lawine snertfilms). Het goede nieuws is dat True Grit die één goede film is. Meer nog: hij kan zich makkelijk meten met de gelijknamige westernklassieker van Henry Hathaway uit ’69 – eveneens gebaseerd op de roemruchte roman van Charles Pontis. Het slechte nieuws arriveert wellicht al eind dit jaar in de zalen, want True Grit heeft intussen niet alleen een karrenvracht Oscarnominaties gekregen, in de VS is hij zo'n groot kassucces dat die snertwesterns niet kunnen uitblijven. Tot die tijd: True Grit is een wervelende, grappige en meesterlijk in scène gezette western over een marshall op leeftijd die door een tienermeisje wordt ingehuurd om de moordenaar van haar vader op te sporen. #voorstellingen

 

4. (-) Anima (1ste week)

 

Het toonaangevende animatiefestival Anima bestaat dertig jaar en viert dat van 4 tot 13 maart met de wereldpremière van een nieuwe kortfilm van Walt Disney, veertien (!) Belgische of Europese premières van lange animatiefilms, meer dan tien retrospectieven (van onder meer Andreas Hykade en Aardman) en dan vergeet ik uiteraard nog Futuranima, de Animeernacht, het jaarlijkse bezoek van Bill Plympton, enzovoort.

 

5. (3) Rundskop (Michaël R. Roskam, 5de week)


 

Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al uitzonderlijk bedreven toonde in het maken van kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis eindelijk zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou in diplomatiek woelige tijden gewoon egoïstisch en onverstandig zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen

 

6. (4) The Housemaid (Im Sang-soo, 5de week)



Toen ik voor Focus Knack vijf filmtips uit het programma van het afgelopen filfmestival van Gent moest lichten, klonk mijn appreciatie voor het Zuid-Koreaanse The Housemaid als volgt: 'The Housemaid is een van de beste films van het jaar – een onwaarschijnlijk stijlvolle, verrassende, provocerende, gedurfde én sexy thriller, zoals ze ze tegenwoordig niet meer maken, meneer.' Ik twijfel om daar - nu hij in de zalen speelt - nog iets aan toe te voegen omdat ik vind dat de som van de trailer en die ene zin zou moeten volstaan. Oké, misschien gewoon nog dit: The Housemaid is een sublieme mix van (soms echt wel fout) melodrama en zwarte komedie. Nog niet overtuigd? Dan vrees ik dat er maar één ding opzit: Vitaya. Of Frits & Freddy. #voorstellingen 

 

7. (-) Rango (Gore Verbinski, 1ste week)

 

Valt weinig meer over te zeggen dan dat de plot erg rommelig is en de film een pak grappiger had moeten zijn, maar de animatie is grandioos en de westernreferenties maken veel goed. #voorstellingen

 

8. (5) Winter's Bone (Debra Granik, 7de week)

 

Naast Black Swan en The Kids Are Alright, getipt als de grote favoriet voor de Independent Spirit Awards - de Oscars voor de independent cinema (a.k.a. de baby-Oscars) - en intussen ook goed voor vier echte Oscarnominaties: beste film, actrice, mannelijke bijrol en adapted screenplay. Het zou leuk zijn (maar weinig waarschijnlijk), mocht Jennifer Lawrence (straks ook te zien als Mystique in X-Men: First Class) die van haar verzilveren voor haar hardgekookte vertolking van een tienermeisje dat haar criminele vader dient op te sporen. Intens, treffend, ontroerend, spannend én opzienbarend in zijn socio-economische schets van ruraal Noord-Amerika.#voorstellingen

 

9. (6) Biutiful (Alejandro González Iñárritu, 2de week)


 

Amores perros: zeven keer gezien. 21 Grams: drie keer. Babel: twee keer (één teveel). Biutiful: één keer (en daar mag het bij blijven). Alejandro González Iñárritu is ontegensprekelijk een groot cinematografisch talent, maar zijn esthetisering van miserie begint mij tegen te steken. Biutiful is bovendien erg manipulatief, moraliserend en hij komt tergend traag op gang, wat niet wegneemt dat (vooral) het einde naar de keel grijpt en Javier Bardem een sublieme vertolking neerzet als een crimineel slash alleenstaande vader die te horen krijgt dat hij nog maar een paar maanden heeft te leven. Ook de fotografie van Rodrigo Prieto is verbluffend - Barcelona zag er nooit eerder zo grauw uit - en als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat Iñárritu de stap naar een eerste 'solofilm' beter heeft overleefd dan Guillermo Arriaga - de scenarist met hij in het verleden altijd samenwerkte, tot ze ruzie kregen over wie nu eigenlijk de 'auteur' is van Amores perros, 21 Grams en Babel. Arriaga maakte sindsdien het manke The Burning Plain, en dan is Biutiful zeven keer beter. Maar een aanrader? Bwa. #voorstellingen

 

10. (10) 127 Hours (Danny Boyle, 3de week)

 

Vraag mij écht niet waarom de Amerikaanse pers zo buitensporig lovend doet over 127 Hours, de nieuwe film van Danny Boyle. En vraag mij al zeker niet waarom iemand een film wil maken over een man die 127 uur vastzit in een rots. Voor de uitdaging? Fair enough. Alleen bestond de uitdaging er voor Boyle kennelijk niet in om de psychologische horror van zijn hoofdpersonage op de kijker over te brengen, maar om de kijker anderhalf uur vooral niet te vervelen (waar hij dus niet in slaagt). Terwijl de flashy hallucinaties (en ruim veertig andere oog/oorstrelende truken van de foor) zich gestaag opstapelen, komt de protagonist tot het onmetelijk diepe inzicht dat 'alleen toch maar alleen is'. Anders gesteld: waarom heeft hij de vrouw van zijn leven - euh - uit zijn leven verdreven? Het antwoord op deze prangende vraag (en op een rits andere levensbeschouwelijke dilemma's) krijgt u op het einde van 127 Hours of via AstroContact (€1,75/minuut). 127 Seconds was beter geweest. #voorstellingen

24 februari 2011

And the Oscars go to ...

the gruffalo, wish 143, oscars, predictions, pronostiek, strangers no more, exit through the gift shop, alice in wonderland, true grit, the king's speech, the social network, the wolfman, inception, wedstrijd, country strong, biutiful, dogtooth, tron legacy, na wewe, toy story 3, the fighter, christian bale, geoffrey rush, jesse eisenberg, melissa leo, hailee steinfeld, natalie portman, black swan, david fincher, tom hooper

 

Zondagavond worden in Los Angeles de Oscars uitgereikt, wat betekent dat zo stilaan de laatste pronostieken op het net worden gesmeten (zoals de mijne hieronder; het vervolg op mijn minipronostiek op de website van Focus Knack). Nog meer dan andere jaren duiken ook overal wedstrijden op, met als uitschieter die van MUBI en de Amerikaanse filmcriticus Roger Ebert. Wie meer categorieën dan Ebert juist voorspelt, wint een abonnement van drie maanden op MUBI. Wie daarenboven alle categorieën juist heeft, krijgt honderdduizend dollar!

 

the gruffalo,wish 143,oscars,predictions,pronostiek,strangers no more,exit through the gift shop,alice in wonderland,true grit,the king's speech,the social network,the wolfman,inception,wedstrijd,country strong,biutiful,dogtooth,tron legacy,na wewe,toy story 3Honderdduizend dollar heb ik niet (of ik zou het sowieso aan iets anders besteden), maar de wedstrijd van Ebert bracht me op een idee. Hier vind je een redelijk yummie prijzenpakket: meer dan vijftig dvd's, Blu-rays en filmgadgets. Wie erin slaagt om méér winnaars dan mij (en alle andere deelnemers) juist te voorspellen, krijgt het volledige pakket. Scoort er niemand beter dan mij, dan hou ik het pakket (en heb ik de komende weken weer iets om naar te kijken). Deelnemen kan tot zondag middernacht, wanneer op Prime de live-uitzending start met Francesca Vanthielen, Sven De Ridder, Tiany Kiriloff, Jean-Claude van Rijckeghem en - euh - ikzelf.

 

MIJN PRONOSTIEK

 

TheKingsSpeechPoster.jpgBEST PICTURE
 Wint: The King’s Speech.
Zou moeten winnen: The Social Network, al is Black Swan minstens even sterk.
Kans op een verrassing: 29%. In principe is The Social Network niet kansloos (en er zijn er zelfs, onder wie verrassend genoeg Roger Ebert, die gokken op True Grit). Oké, The Social Network staat niet langer op één bij de bookmakers, maar dat gold de afgelopen jaren evenmin voor The Hurt Locker en Crash. Bovendien is het al van 2002 (Chicago) geleden dat een 'typische Oscarfilm' heeft gewonnen (en in tegenstelling tot The Social Network, is The King’s Speech ontegensprekelijk een 'typische Oscarfilm'). Maar de hype ron d de film van Fincher is – vrees ik – te vroeg gaan liggen, terwijl de hype rond The King’s Speech nog elke dag vakkundig wordt opgebouwd door het gouden Oscarduo Bob & Harvey Weinstein – de studiobonzen die in het verleden 'typische Oscarfilms' als The English Patient, Shakespeare In Love en Chicago aan de overwinning hielpen.

 

fincher.jpgDIRECTING
Wint: Alle respect voor Tom Hooper (en nog meer voor Darren Aronofsky en Joel & Ethan Coen), maar ik wil me niet voorstellen dat iemand anders dan David Fincher (The Social Network) wint. David Fincher, dus.
Zou moeten winnen: David Fincher. Maakte met The Social Network de beste film van het jaar en zou naast de sympathy vote ('Ocharme, weer geen Oscar voor beste film.') en de popular vote ('Hebben jullie enig idee hoeveel geld jullie al aan mij hebben verdiend?') ook de constant quality vote (Alien³! Se7en! The Game! Fight Club! Panic Room! Zodiac!) moeten krijgen.
Kans op een verrassing: 50%. The King’s Speech is duidelijk de topfavoriet en de afgelopen jaren ging de Oscar voor beste regisseur telkens naar de maker van de winnende film. Bovendien kreeg Hooper van zijn collega’s inmiddels de Directors Guild Award en die stemt in 8,7 van de tien gevallen overeen met de Oscar voor beste regisseur.

 

Natalie_Portman_150408_826.jpgACTRESS IN A LEADING ROLE
Wint: Natalie Portman (Black Swan). Heeft – op Euro Millions na – intussen zowat alles gewonnen wat er te winnen valt, dus kan haast niet missen.
Zou moeten winnen: Ik vond Jennifer Lawrence (Winter's Bone) eveneens bijzonder sterk, maar ik kan absoluut leven met Portman – desgewenst letterlijk.
Kans op een verrassing: 37%. Ik zou Annette Bening (The Kids Are All Right) niet helemaal uitsluiten. In Hollywood is ze 'graag gezien', ze is in het verleden al drie keer genomineerd (zonder te winnen), het gros van de stemgerechtigde leden is haar leeftijd (of ouder) en ze kruipt in de huid van iemand die in de VS sociaal achtergesteld is (een lesbienne). Er hebben er al voor minder een Oscar gekregen.

 

true-true-hailee-steinfeld-poster.jpgACTRESS IN A SUPPORTING ROLE

Wint: Hailee Steinfeld (True Grit).

Zou moeten winnen: Melissa Leo (The Fighter).

Kans op een verrassing: 73%. Het is te zeggen: ver iedereen gokt op Melissa Leo, en ik vind haar vertolking in The Fighter zelf ook de beste. De kans dat ze wint, is dus groter dan dat de veertienjarige Hailee Steinfeld het haalt. Maar iets zegt mij dat het Steinfeld wordt: True Grit wordt door iedereen enorm gesmaakt (maar dreigt in de meeste categorieën het slachtoffer van The King's Speech en The Social Network te worden) en Steinfeld draagt de film - naast Jeff Bridges uiteraard. Haar leeftijd speelt ook zeker in haar voordeel - ze is het kleinkind waar ruim de helft van de stemgerechtigde leden van droomt.

 

colin-firth-the-kings-speech.jpgACTOR IN A LEADING ROLE
Wint: Vorig jaar ging het tussen Jeff Bridges en Colin Firth. Bridges won, dus is het dit keer de beurt aan Firth (The King's Speech). Simpele Oscarlogica.
Zou moeten winnen: Twijfelgeval. Firth zet ontegensprekelijk een sterke vertolking neer en hij heeft zo stilaan een serieuze prijs verdiend – zo’n Bafta ziet er nu toch echt niet uit. Maar ik vind de vertolking van Jesse Eisenberg (The Social Network) net iets sterker, dus doe toch maar Eisenberg.
Kans op een verrassing: 3% kans dat Firth struikelt op weg naar het podium. Verder: 0%.

 

562240-geoffrey-rush.jpgACTOR IN A SUPPORTING ROLE

Wint: Geoffrey Rush (The King's Speech).

Zou moeten winnen: Christian Bale (The Fighter), ook al zet die een overacteervertolking neer (maar dan wel een steengoede).

Kans op een verrassing: 66%. Eigenlijk is Christian Bale de topfavoriet in deze categorie, maar als de Oscarleden moeten kiezen tussen Batman en Barbossa, dan gaan ze volgens mij voor Barbossa (het personage van Rush uit Pirates of the Caribbean, voor wie niet mee is). In 1999 werd Tom Cruise voor zijn overacteervertolking in Magnolia ook gepasseerd door Michael Caine (voor het afgrijselijke The Cider House Rules), dus het is mogelijk.

 

the_social_network_the_movie.pngWRITING (ADAPTED SCREENPLAY)

Wint: The Social Network.

Zou moeten winnen: The Social Network.

Kans op een verrassing: 5%. Hier valt niet meer over te zeggen dan dat Aaron Sorkin (in hoofdzaak bekend als de bezieler van de tv-serie The West Wing) een nagenoeg perfect scenario heeft geschreven, en dat de concurrentie in deze categorie niet overdonderend is.

 

TheKingsSpeechPoster.jpgWRITING (ORIGINAL SCREENPLAY)

Wint: The King's Speech.

Zou moeten winnen: The King's Speech. Ja, er is over Inception ongetwijfeld acht jaar langer nagedacht en die film steekt ook ontegensprekelijk goed in elkaar. Maar ik vond hem tegelijk vrij vermoeiend, voor wat hij uiteindelijk - als je erover begint na te denken - maar had te vertellen.

Kans op een verrassing: 50%. Er zijn er nogal wat die geloven dat Inception deze op zijn conto mag schrijven als een soort tegemoetkoming aan Christopher Nolan, die (weer) geen nominatie kreeg als regisseur. Alleen zegt het feit dat hij keer op keer over het hoofd wordt gezien misschien wel iets over zijn populariteit bij het kiespubliek. Bovendien stevent The King's Speech af op de Oscar voor beste film, en de beste film wint in de regel - maar dus niet altijd - ook een van de twee scenarioprijzen.

 

538ef_20100614201714_103.jpgANIMATED FEATURE FILM

Wint: Toy Story 3.

Zou moeten winnen: Toy Story 3.

Kans op een verrassing: 16%. Op een bepaald moment gaat Hollywood het beu worden om de Oscar voor beste animatiefilm vrijwel altijd aan Pixar te geven. Bovendien werden de andere twee genomineerden, How to Train Your Dragon en The Illusionist, eveneens zeer goed onthaald. Maar 2011 is hoogst waarschijnlijk niet het jaar waarin de hegemonie van Pixar wordt gebroken. Toy Story 3 is ook genomineerd in de categorie 'beste film' en dat zegt veel, zoniet alles over de populariteit van de film. 

 

biutiful_poster_01.jpgFOREIGN LANGUAGE FILM

Wint: Biutiful.

Zou moeten winnen: Dogtooth.

Kans op een verrassing: 72%. Maar wat heet 'een verrassing' in een categorie waar zelfs een doorgewinterde cinefiel kop noch staart aan krijgt? Het ene jaar wint de topfavoriet, het andere jaar wordt die door de onbekendste van de vijf films aan kant geschoven. Het kan dus evengoed Incendies of In a Better World of Hors-la-loi of zelfs Dogtooth zijn, maar ik gok op Biutiful (die ik trouwens niet eens zo bijzonder vind). 

 

true-grit-poster1.jpgCINEMATOGRAPHY

Wint: True Grit.

Zou moeten winnen: True Grit.

Kans op een verrassing: 11%. Nooit de categorie van de grote verrassingen en iedereen heeft dit jaar geld ingezet op Roger Deakins, die intussen aan zijn achtste nominatie zit, maar nog nooit heeft gewonnen. Zijn cinematografie voor True Grit is daarenboven opnieuw van een uitzonderlijk niveau, dus de kans is klein (maar niet volledig onbestaande) dat het alsnog The King's Speech, Inception, Black Swan of The Social Network wordt. 

 

1991145.jpgMUSIC (ORIGINAL SCORE)

Wint: The Social Network.

Zou moeten winnen: The Social Network.

Kans op een verrassing: 26%. Een nominatie voor Daft Punk (Tron: Legacy) had zeker niet misstaan, maar dat had de overwinning van Trent Reznor & Atticus Ross (The Social Network) wellicht niet in de weg gestaan. De enige die nog roet in het eten kan gooien, is The King's Speech. Niet omdat de muziek daarin beter is; veeleer omdat ze klassieker is. Maar ik heb er alle vertouwen in dat het The Social Network wordt.

 

Country-Strong.jpgMUSIC (SONG)

Wint: Coming Home uit Country Strong.

Zou moeten winnen: Geen één. Dit is zonder twijfel de triestigste categorie van het jaar. Er zijn al maar vier (in plaats van vijf) genomineerden en ze trekken allemaal op niets.

Kans op een verrassing: 69%. De meeste gaan uit van een tweede overwinning voor Randy Newman (voor We Belong Together uit Toy Story 3), maar die mens heeft in zijn leven al bijna niets anders dan Oscarpech gehad en hij moet het dit keer opnemen tegen een belabberd countrynummer dat wordt gezongen door Gwyneth Paltrow (Coming Home uit Country Strong, dus). Nee, voor mij wordt het Gwyneth (of wie die draak ook heeft geschreven).

 

20100817_inception1.jpgSOUND EDITING

Wint: Inception.

Zou moeten winnen: Weet ik veel. Allez, dan: Tron Legacy!

Kans op een verrassing: 7%. Dit is zo'n categorie waarvan Oscarleden gewoon in Variety of The Hollywood Reporter lezen wie de topfavoriet is en daar dan vervolgens ook gewoon op stemmen. Waarmee ik niet wil zeggen dat 'geluidsmontage' niet belangrijk is, maar geen ongetraind oor dat daarop let of kan zeggen dat de geluidsmontage in Inception inderdaad beter is dan die in Tron: Legacy.

 

20100817_inception1.jpgSOUND MIXING

Wint: Inception.

Zou moeten winnen: Weet ik veel II. Allez, dan: The Social Network!

Kans op een verrassing: 7%. Driekwart van Hollywood kent het verschil niet tussen de geluidsmontage en de geluidsmix. Bijgevolg is de winnaar in beide categorieën vaak dezelfde, en ik zie (of hoor) geen reden waarom dat dit jaar anders zou zijn.

 

the_social_network_the_movie.pngFILM EDITING

Wint: The Social Network.

Zou moeten winnen: The Social Network.

Kans op een verrassing: 21%. Zelfs een leek voelt aan dat de montage een van de sterke punten van The Social Network is - pure magie zelfs bij momenten. Dat gezegd zijnde, voelt ook 127 Hours enorm 'gemonteerd' aan, maar dan op een irritante, opzichtige manier. Alleen ben ik precies een van de weinige die daar zo over denkt, dus als The Social Network in deze categorie een concurrent heeft, dan is het 127 Hours.

 

20100817_inception1.jpgVISUAL EFFECTS

Wint: Inception.

Zou moeten winnen: Inception.

Kans op een verrassing: 12%. Kan iemand mij uitleggen waarom Tron: Legacy niet in deze categorie genomineerd is? Niets tegen de visuele effecten van Inception, Alice in Wonderland en Hereafter, maar die twee andere genomineerden (Iron Man 2 en de voorlaatste Harry Potter) waren nu toch niet toonaangevender dan Tron: Legacy? Soit, bij gebrek aan serieuze concurrentie, zou Inception deze nominatie probleemloos moeten kunnen verzilveren. 

 

alice.jpgART DIRECTION

Wint: Alice in Wonderland.

Zou moeten winnen: Alice in Wonderland.

Kans op een verrassing: 46%. De meningen zijn - verrassend genoeg - sterk verdeeld. Mij lijkt het dat Alice in Wonderland het type film is dat deze nominatie zonder enige moeite omzet in goud, maar de meeste ervaringsdeskundigen zien er een van de vele Oscars voor The King's Speech in, terwijl ook Inception als een belangrijke kanshebber wordt beschouwd. Maar ik blijf bij Alice in Wonderland. Al was het maar omdat Hollywood de op een na succesvolste film van het jaar toch iets moet geven, nee? 

 

alice.jpgCOSTUME DESIGN

Wint: Alice in Wonderland.

Zou moeten winnen: Black Swan, maar die is niet genomineerd. Alice in Wonderland dan maar ook?

Kans op een verrassing: 48%. Hoe meer over the top, hoe beter. Althans, zo gaat het meestal in deze categorie. Dat maakt dat de zogezegd Belgische inzending Io sono l'amore redelijk kansloos is, net als True Grit. In principe zou dat ook gelden voor The King's Speech, maar er zijn er opnieuw een pak die geloven dat deze Oscar gewoon deel van zijn nietsontziende triomftocht uitmaakt. 

 

100225-the-wolfman.jpgMAKEUP

Wint: The Wolfman.

Zou moeten winnen: Bij totaal gebrek aan interesse, ga ik eveneens voor The Wolfman.

Kans op een verrassing: 14%. In het geval van de twee andere genomineerden, Barney's Version en The Way Back, is de make-up te subtiel. 'Hoe overdadiger, hoe liever', is hier de regel. Bovendien zijn die twee andere films 'te klein' om het in deze categorie van een studioproductie te halen.

 

Banksy-Logo.jpgDOCUMENTARY (FEATURE)

Wint: Exit through the Gift Shop.

Zou moeten winnen: Exit through the Gift Shop.

Kans op een verrassing: 59%. Van alle genomineerden is de Banksy-film de meest mediagenieke (en de beste, maar dat doet er uiteraard niet altijd toe). Inside Job (over de financiële crisis) doet het bij de bookmakers echter net iets beter en sommige Oscarwatchers zien ook iets in Restrepo (over Amerikaanse troepen in Afghanistan). Kan dus nog redelijk spannend worden - met of zonder Banksy in de zaal/buurt.

 

MV5BMTA4NTQ5NDc1OTheQTJeQWpwZ15BbWU3MDc1MzU0MDQ@._V1._SY317_.jpgDOCUMENTARY (SHORT SUBJECT)

Wint: 'In the heart of Tel Aviv, there is an exceptional school where children from forty-eight different countries and diverse backgrounds come together to learn.' Joden? Check. Kinderen? Check. Winnaar? Check. Anders gezegd: Strangers No More.

Zou moeten winnen: Geen idee. Ik ga op de synopsis van de genomineerde films af; ik heb er geen enkele van gezien.

Kans op een verrassing: 63%. Blijkbaar liggen Poster Girl, Killing in the Name en The Warriors of Qiugang ook goed in de markt. Over Sun Come Up spreekt niemand. 

 

MV5BMTMxNzU3NTQ4OF5BMl5BanBnXkFtZTcwNjUyODg5Mg@@._V1._SY317_CR5,0,214,317_.jpgSHORT FILM (LIVE ACTION)

Wint: Wish 143.

Zou moeten winnen: Na wewe. Uit sympathie (en omdat ik ze niet alle vijf heb gezien).

Kans op een verrassing: 85%. Aan de pronostieken op verschillende websites te zien, bestaat over deze categorie de minste consensus - wellicht omdat de meeste journalisten de films niet of amper gezien hebben. Note to the Academy: gooi ze volgend jaar online. 

 

MV5BMTc5ODgyNTM1NV5BMl5BanBnXkFtZTcwNDAzOTIxMw@@._V1._SY317_CR5,0,214,317_.jpgSHORT FILM (ANIMATED)

Wint: The Gruffalo.

Zou moeten winnen: Eerlijk? Geen idee.

Kans op een verrassing: 72%. Op basis van de synopsis en de animatie ziet The Gruffalo er de grootste kanshebber uit, maar zoals voor de meeste niet-Amerikaanse journalisten - in de VS zijn de filmpjes een week lang in de bioscoop te zien - is dit ook voor mij nattevingerwerk.