17 januari 2013

The Lance Armstrong Files

1-Pinocchio.jpgWhile waiting for tonight's interview with Lance Armstrong, here are some movies you could watch.

 

1. LIAR LIAR

 

2. PINOCCHIO

 

3. CATCH ME IF YOU CAN

 

4. ENRON: THE SMARTEST GUYS IN THE ROOM

 

5. DRUGSTORE COWBOY

16 december 2012

Carl de Keyzer's Life as a Fan

interview, carl de keyzer, moments before the flood, jimmy kets, Samsung NX Masters of Photography, france dubois, lannoo, garry winogrand, alec soth, william klein, moscow, magnum, storm thorgerson, tim burton, soulwax, xyz, dirk braeckman, larry clark

 

Afgelopen woensdag won France Dubois de Samsung NX Masters of Photography-wedstrijd, zodat haar foto’s (zie boven) nog tot 26 december aan de muren van L’ancienne nonciature in Brussel hangen – naast die van de tweekoppige jury Carl de Keyzer en Jimmy Kets. De jonge fotografe kreeg van Samsung ook een hoop camera’s, maar daar hebt u natuurlijk niets aan. Al kun je er altijd nog zelf één proberen scoren door op jouw favoriet uit de selectie van De Keyzer en Kets te stemmen - en wel hier!


Dat alles deed er mij aan denken dat ik voor de zomer een interview met Carl de Keyzer heb gedaan voor A&Gazette #3 (naar aanleiding van de Storm Thorgerson-tentoonstelling). We spraken toen over zijn nieuwe tentoonstelling en gelijknamige boek Moments Before the Flood, over zijn favoriete fotografen, filmmakers, muzikanten, over zijn legendarische Gentse fotogalerij XYZ én over zijn plannen om – I kid you not – een ambientplaat te maken. Tast (hieronder) toe!

 

_DSC0678b.jpg


CARL DE KEYZER: “One day I’ll make a record. Sorry about that.”

Last summer, Magnum photographer Carl de Keyzer presented his new series Moments Before the Flood in Ostend – an impressive foray into places that may one day disappear when sea levels start to rise. In other words: an excellent occasion to talk to the Belgian photographer about the groupie who lives inside of him.

 
Words: Ben Van Alboom
Portrait: Wouter Van Vaerenbergh

It was your typical Belgian Sunday morning in May when we met up with Carl de Keyzer in Ostend to talk about the artists he loves. Strong winds? Check. Rain? Of course. Frost? The jury is still out on that but quite likely. Luckily, walking into the enormous exhibition space that houses Moments Before the Flood while noticing a – all part of the show – massive boat wreck outside totally made up for the weather.

As a matter of fact: the exhibition is so imposing that it would be just rude not to at least ask where you got the idea for it?
Carl: “Some six years ago, the performing arts centre Concertgebouw in Bruges asked me to shoot some images for its upcoming season’s catalogue. They also set forward two restrictions: stick to the theme – ‘water’ – and don’t picture people. I ended up traveling up and down the Belgian coast right around the same time those reports started to surface about how sea levels would unavoidably rise and consume large parts of the world. Then it just hit me – standing on a beach in Blankenberge – how that would make for a great series. In the end, over the course of sixteen months, I photographed thousands of beaches, castles, fire towers and rocks all over Europe – imagining I would be the very last person to stand there and see them; right before the flood would erase them from memory.”

Which explains the menacing unruliness of the pictures. Is that a characteristic, which is also present in the work of your all-time favorite photographer?
interview, carl de keyzer, moments before the flood, jimmy kets, Samsung NX Masters of Photography, france dubois, lannoo, garry winogrand, alec soth, william klein, moscow, magnum, storm thorgerson, tim burton, soulwax, xyz, dirk braeckman, larry clarkCarl: “Hardly. My all-time favorite photographer is Garry Winogrand. For me, as a young photographer, he was the first who was able to convey exactly what he was feeling in his work – and yes, I like photography that puts the photographer’s emotions and thoughts across. I want to see how a photographer feels about a certain person or situation. Does he like someone or really hate him? I want to get a sense of that through his work. Maybe that sounds easy but trust me: it isn’t. Especially not in the case of Winogrand, who had a knack for complex situations. He often created order from chaos without turning real-life situations into abstract case studies. With Winogrand, you always knew what a picture was about and how he felt about it. I definitely learned a lot from him.”

Any living photographer who inspires you?
Carl: “Quite a few actually. Take Alec Soth per example. There’s a certain minimalism to his work for which I truly admire him – the art of making the most powerful image with the least possible information. Compared to Alec, I’m much more like a painter: always adding drama to a situation.”

Is either Winogrand or Soth the author of your favorite photo book?
interview, carl de keyzer, moments before the flood, jimmy kets, Samsung NX Masters of Photography, france dubois, lannoo, garry winogrand, alec soth, william klein, moscow, magnum, storm thorgerson, tim burton, soulwax, xyz, dirk braeckman, larry clarkCarl: “No. That would be William Klein, whose brilliant Moscow I don’t own myself – unfortunately (first edition prints of the book easily sell for over €1,000 on eBay; go fetch)! I’ve always been a huge admirer of the way Klein was able to immerse himself in the crowd and, amidst the chaos, take a picture at the exact right moment. He wasn’t like Henri Cartier-Bresson or other famous Magnum photographers who might have waited an hour to avoid the chaos so they could be certain to take the perfect picture. He just went for it – fully aware of the fact that it would be impossible for him to control every single aspect of the photo he was about to take. I have to admit though that I’ve lived in Russia for three years and I must have visited Moscow about twenty-five times in my life. So as far as the subject matter of the book is concerned, I’m a little biased.”

Let’s talk cinema!
Carl: “Yes, please! I’m a big movie buff. I used to live next to Studio Skoop in Ghent, and there were times in my life you could find me there every single night. Nowadays, I only visit cinemas when they’re playing something I have to see on the big screen. All other movies I can watch on Blu-ray in my home cinema theatre – up in the attic. Although I did check out Tim Burton’s Dark Shadows on the big screen recently. Can’t say I was very impressed: lame story, weak performances, just a terrible movie.”

Which director has yet to disappoint you?
Carl: “I used to be into Fellini, Visconti, Pasolini, … These days, I’d have to say David Lynch – probably not the most original answer but I just find his surreal realism truly fascinating.”

Talking about surrealism: any chance there’s a Storm Thorgerson album cover in your record collection?
Carl: “Of course! I’m a huge music lover and vinyl collector so obviously I own quite a few of his designs. I started working in my dad’s record story when I was eight and Beatlemania was in full swing. Then I switched to hard rock – listening to Black Sabbath and Deep Purple – before becoming addicted to Pink Floyd, Yes, Todd Rundgren and other prog rock artists. Later on, as an art student, I only listened to jazz – obviously. I had this thing for ECM (legendary German jazz label) and bought pretty much everything they put out. Only trouble was they had some six hundred releases per year. (laughs) I still have about a thousand ECM records so that actually turned out to be quite a good investment.”

What about classical music?
Carl: “That came up next – alongside opera. I even listened to nothing but classical music and opera for a couple of years, before being saved by my iPod’s shuffle. Today, I’m mostly into electronic music: Amon Tobin, Aphex Twin, Apparat. I also have my own music studio – including some fifty synthesizers; almost as many as Soulwax. One of the things on my bucket list is to make an album before I’m 65. I’m pretty sure it’ll be really bad, although I like to think I’m getting better at it every day. Every time there’s a kid in my studio twisting knobs, I learn a few new things. So let’s just wait what happens: maybe it won’t be a complete disaster after all.”

Definitely not a complete disaster was the photo gallery you and Dirk Braeckman used to run in Ghent: the legendary XYZ.
interview, carl de keyzer, moments before the flood, jimmy kets, Samsung NX Masters of Photography, france dubois, lannoo, garry winogrand, alec soth, william klein, moscow, magnum, storm thorgerson, tim burton, soulwax, xyz, dirk braeckman, larry clarkCarl: “No, but to be brutally honest: it wasn’t a big hit either. Yes, we exhibited the work of Garry Winogrand, Ed Van der Elsken, Martin Parr, Larry Clark, but I think we sold about five pictures in seven years time – at dumping prices! You could get a Larry Clark print from us for one hundred euro and nobody wanted it! True, that was a lot of money in the eighties but you would be able to get $30,000 for it today. But it was just too soon. It was only around 1990 that art collectors started to show genuine interest in photography. We shut XYZ down in 1989. Fortunately, we never did it for the money. It was basically the only way to see the work of all these great photographers in Belgium. There were no photo museums; you had maybe one or two other photo galleries in the rest of the country. Bottom line: if we didn’t do it, nobody did.”

For the record: glad you did!

The book of Carl de Keyzer’s exhibition Moments Before the Flood is published by Lannoo. Buy it here.

22 juli 2012

GOOSE vs. Storm Thorgerson

goose,interview,storm thorgerson,synrise,fort napoleon,picture disc,soulwax,oostende ostend

 

With A&Gallery's Storm Thorgerson exhibition in Ostend still underway - it runs until September 1 - I thought I'd post the interview I did with GOOSE about working with Storm on the cover for Synrise. The interview originally appeared in the third A&Gazette - still available in select locations throughout the country or here.

 

“It’s GOOSE, not Ducks.”

Meet the only Belgian band that has a shot at ever getting mentioned in some cool coffee table book called The Greatest Album Covers of All Time in the Universe. You know, the type of book you buy when you've run out of ideas on what to get your colleague at work for his birthday (or you stumble into Colette and everything else is too expensive but you feel you just HAVE to buy something). Anyway, never mind Pink Floyd, Led Zeppelin, AC/DC, Genesis and The Winkies, here’s GOOSE!

In case you’ve been living on a different planet or still consider electronic music to be the work of the devil: in 2010 Belgian band GOOSE hired Storm Thorgerson to design the cover of its sophomore album Synrise. That same year, the boys took home the MIA (Music Industry Award) for Best Artwork. Now, to coincide with Storm’s exhibition in Ostend, they just released a special picture disc featuring the award-winning artwork (and an unreleased remix from Soulwax).

Yet you guys weren’t even born when Storm was already having record executives for breakfast, lunch and dinner. How did you decide upon working with him?
Mickael Karkousse: “I should probably say something like ‘he’s been on our list for years’ but the truth is that we were in the studio mixing the album and I just happened to walk by when Dave (Martijn) was checking out Storm’s website on his laptop – basically killing time. I had no idea who he was but I was immediately blown away by his work. Having said that, if I’d walked by five minutes later we might have sent Anton Corbijn an email. It all happened very spontaneously – there was no Big Plan.”

So that’s how you got Storm’s attention: you sent him an email?
Mickael: “Yeah. It was on his website. (laughs) Of course you don’t really expect to get an answer from a guy like that so an hour later we had kind of already forgotten about it. Imagine our surprise when he replied that same day! The funny thing was that he in turn didn’t expect to receive an email from us – the band. It was only when we spoke on the phone for ten minutes that he realized I wasn’t GOOSE’s manager or label boss. All of a sudden he sounded a lot more friendly. (laughs) I guess he’s been through record company hell a few times too many in his life and finds it more pleasant to talk to bands directly. Or maybe musicians just get intimidated quicker and say ‘yes’ to pretty much every crazy idea that pops up in his head – contrary to managers who probably start panicking about the budget from the moment he utters one word.”

So did you say ‘yes’ to the first crazy idea that popped up in Storm’s mind?
Mickael: “Well, no. But we knew we had to give him creative control and to not worry about the budget or what he would eventually come up with. Working with someone like Storm, you just go with it. We also felt it was the right time to do something – well – sizeable. We were used to making music in our own little studio but for Synrise we got to work in a really expensive one and all the while it felt like we were living in the ‘90s – that magical time in record company history when the sky wasn’t even the limit. We wanted the album cover to reflect that.”

You were looking for large-scale theatricality?
Mickael: “Well, what I like about his work is that he takes you on a journey. With every album cover you get to experience something different, something mysterious. Storm always leaves you with more questions than answers and that’s really what I have come to expect from great artwork. Plus: that’s precisely how we looked at Synrise. We knew it wasn’t the easiest album to get into and we wanted the artwork to convey that sense of mystique.”

Did you meet up with Storm to discuss all this?
Mickael: “We sent him a rough mix of the album, after which he asked us to come to London and have dinner with him. It was the weirdest dinner ever. It was more like ‘an interrogation with food’. He wanted to know everything about us: where we grew up, how we met, what inspires us, who does what in the band. At one point he even asked us if we considered an album cover to be a forest or just a tree. To this day, I have no idea what he meant by that."

I would have said tree. I think. Anyway, when did the pyramid come into play?
Mickael: “He quickly sent a couple of ideas our way. Some he already had lying around, others came out of our meeting – like the one with the pyramid. We’d told him the songs on the album were the result of long jam sessions, which got him thinking of jazz musicians and being in the groove. So basically the ‘landing strip’ – Dave told Storm how much he loves landing strips – represents the groove of a vinyl record and the pyramid up in the sky is actually a record player needle. We loved the idea right away but surprisingly enough it wasn’t Storm’s favourite. He liked the one with a duck in it. He thought it was hilarious: GOOSE doing something with a duck. It actually took quite some convincing to talk him out of it.” (laughs)

There’s this rumour that Storm lets people pay what they want for a cover design. Is that true?
Mickael: “Really? I guess we weren’t that lucky. How it worked was: the restaurant where we had the meeting has a number of his album covers hanging on the wall. He tells you how much each of them cost to make and then you – in order to give him an indication of your budget – pick one that’s within your range. À la carte!”

goose, interview, storm thorgerson, synrise, fort napoleon, picture disc, soulwax, oostende ostendThe album Synrise was released in 2010, the title song struck gold in 2011, why wait until now to release a picture disc with Storm’s instant legendary artwork?
Mickael: “Because it never seemed like the right time to do it. With every new album, a million ideas are put on the table but you only have time to realize a couple. Making a picture disc was one of those things put on hold – just like painting Storm’s artwork on a piano. We’re still waiting for an occasion to do the thing with the piano but the Storm exhibition in Ostend gave us the perfect excuse to do the picture disc.”

Including the much sought after Soulwax remix of Synrise.
Mickael: “Finally! For years, we’ve talked to them about doing a remix for us but there was never any – probably their worst enemy – time. Then they finally came up with this brilliant remix for Synrise, but the EP had already hit shops so we didn’t know what to do with it – until now.”

In the meantime you guys are back on the road – getting everyone excited for the new album, which will be out after the summer. Do you already have a cover for it?
Mickael: “Working on it. We’ve asked Pierre Debusschere (one of Belgium’s most talented fashion photographers) to make a live clip for every track on the new album. Chances are the cover will – in some way – reference those performances and further underline in what way playing live has become part of GOOSE’s DNA. Also the new album sounds much more like a GOOSE gig – rougher and tougher!”

 

The GOOSE x Storm Thorgerson x Soulwax picture disc is available at the Storm Thorgerson exhibition at Fort Napoleon in Ostend.

 

27 januari 2012

Neon Electronics Talks

interview, neon electronicsIk kan mij – om eerlijk te zijn – niet goed herinneren wanneer ik voor het eerst met The Neon Judgement in contact ben gekomen. Ik was zeven, toen ze als eerste band op de allereerste editie van Pukkelpop speelden, en tegen dat ik oud genoeg was om zelf naar het festival te gaan, stonden The Levellers als eerste band op de affiche. Ja, in de jaren ’90 werd ook echt slechte muziek gemaakt.

Maar intussen heb ik mijn schade dus wel deftig ingehaald – niet in het minst omdat ik Dirk Da Davo en TB Frank drie jaar geleden heb geïnterviewd voor de Red Bull Elektropedia-documentairereeks This Beat Is Elektronic. Technisch gezien, bestaat The Neon Judgement nog, ‘maar de kans is klein dat we nog ooit een album maken’, aldus Da Davo, die op het einde van de jaren ’90 het soloproject Neon Electronics boven de doopvond hield en deze week met een nieuw album uitpakt: Keylogger.

Drie jaar geleden pakte The Neon Judgement nog uit met het album Smack. Wat is er sindsdien veranderd?
DDD: 'Op zich niet zoveel. We komen nog altijd goed overeen en we treden ook nog steeds op. Maar we zien elkaar niet meer elke dag, laat staan dat we überhaupt bij elkaar in de buurt wonen. Intussen hebben we voor onszelf ook uitgemaakt dat we – wat we ook doen – altijd vastgepind zullen worden op vroeger. Mensen associëren een bepaald geluid met The Neon Judgement en het is onmogelijk om daaraan te ontsnappen.'

Het helpt natuurlijk niet om op geregelde tijdstippen verzamelaars, re-issues en – vorig jaar nog – een plaat met ‘early tapes’ uit te brengen.
DDD: (lacht) 'Wellicht niet, nee. Maar er is vraag naar. Hetzelfde verhaal wanneer we nog eens optreden: we kunnen hooguit twee nieuwe nummers brengen, als we er minstens elf oude spelen. TV Treated, Tomorrow in the Papers, Fashion Party, het kot zou te klein zijn, mochten we één ervan niet spelen. Oké, geen probleem – fijne nummers allemaal. Daarom ben ik nu ook weer bezig met een dvd-box waar zowel oud als nieuw videomateriaal van The Neon Judgement op zal staan. We hebben die dingen nog nooit officieel uitgebracht en er zit ongelofelijk veel straf spul tussen. Maar als muzikant wil je uiteraard meer doen dan constant met oud materiaal bezig te zijn, en onder de naam The Neon Judgement is dat moeilijk. Op alles wat we nu zouden opnemen, zal altijd wel commentaar te komen, want het klinkt niet hetzelfde als vroeger.'

interview, neon electronicsHeb je daar als Neon Electronics totaal geen last van?
DDD: 'Eerlijk niet. Als Neon Electronics voel ik mij vrij om te doen wat ik wil, en ik ben ook meer gemotiveerd om aan nieuwe nummers te werken – Keylogger vloeide er gewoon uit. Ik breng nu ook alles zelf uit, op mijn label DanceDelic [D]igital, en dat houdt het eveneens spannend. In vergelijking met vroeger, moet je harder werken om minder te verdienen, maar het digitale tijdperk heeft ook zijn voordelen: het kost een pak minder om albums wereldwijd te verdelen en je hebt het distributieproces gewoon ook meer in de hand.'

Je hebt voor het nieuwe album met een aantal mensen samengewerkt, onder wie JMX – beter bekend als de legendarische Belgische rockgitarist Jean-Marie Aerts. Jouw liefde voor gitaren – The Neon Judgement was elektronische rock-‘n’-roll – neemt niet af.
DDD: 'Eigenlijk is het puur toeval dat Jean-Marie op de plaat staat. We hadden in het verleden al een paar keer samengewerkt, en vorige zomer nodigde ik hem bij mij thuis uit voor een barbecue. Jean-Marie weet echter dat ik in mijn huis een studio heb gebouwd, en voor ik het goed en wel besefte, was hij gitaar aan het spelen op een nummer dat ik hem had laten horen. Uiteindelijk heb ik niet zoveel van gebruikt, maar ik kreeg het niet over mijn hart om er hem helemaal uit te knippen: Jean-Marie is één van de grootste soulmannen uit de Belgische muziekgeschiedenis.'

interview, neon electronicsNog een knipoog naar het verleden: er staat een cover op het album van The Fear in My Heart, een nummer van Luc Van Acker.
DDD: 'Ik heb dat twee jaar geleden opgenomen op vraag van Luc. Hij wou het legendarische album The Ship opnieuw uitbrengen – inclusief een bonusdisk met covers. Ik heb toen met veel plezier The Fear in My Heart onder handen genomen, maar geen idee hoever het met die heruitgave en bonusdisk staat. Ik heb gezien dat Luc het album volgende maand in de AB nog eens integraal speelt, dus hopelijk komt het er snel van. Maar ik vond het nummer intussen ook goed passen op Keylogger, dus ik hoop dat Luc het mij vergeeft.' (lacht)

Je speelt binnenkort eveneens een aantal keer live, en dan is vaak ook Radical G in de buurt – één van de producers die aan Keylogger heeft meegewerkt.
DDD: 'Straffe kerel! Ik heb hem een kleine twee jaar geleden ontmoet en het klikt tussen ons. We hebben drie nummers van de nieuwe plaat samen opgenomen en de vibe zat van meet af aan goed. Glenn (Radical G) is nogal dansvloergericht, maar hij heeft ook een donkeren kant, en daar hou ik wel van. Ook met Bodyspasm, twee jonge gasten uit Leuven, heb ik een nummer opgenomen. Los van het feit dat ik het enthousiasme van die jonge producers aanstekelijk vind, werken ze met programma’s die voor mij compleet nieuw zijn. Ik merk dat ik weer dingen bijleer – en dat kan nooit slecht zijn.'

 


15:30 in Music | Permalink | Tags: interview, neon electronics | |

13 december 2011

The Last Days of Moore & Gordon

thurston moore, kim gordon, interview, last days, kurt cobainDe echtscheiding van 2011? Niet die van Arnold Schwarzenegger en Maria Shriver, en al zeker niet die van Demi Moore en Ashton Kutcher. Neen, het markantste nieuws van het echtscheidingsfront kwam volgens de website Brooklyn Vegan (en andere uiterst ernstige bronnen) van Kim Gordon en Thurston Moore, het frontkoppel van Sonic Youth. ‘Als de split van R.E.M. de alternatieve rockdroom van de jaren ’80 niet ten grave heeft gedragen,’ schreef ook het Amerikaanse muziektijdschrift SPIN, ‘dan toch zeker de scheiding van Gordon en Moore.’

 

De twee hebben het 27 jaar volgehouden, en misschien doen ze er op professioneel vlak nog wel een paar bij – voorlopig wil niemand gezegd hebben dat Sonic Youth, die de afgelopen maanden nog netjes een tournee afwerkte, ophoudt te bestaan. Maar nieuw materiaal zit er sowieso niet in, en op dit moment reist Thurston Moore alweer – middle-aged groupie alert! – alleen de wereld rond om zijn puike soloalbum Demolished Thoughts te promoten. Meer nog: vanavond speelt hij in de Vooruit en er zijn nog - schandalig eigenlijk, maar ook best praktisch - tickets!

 

Dat deed er mij gelijk aan denken dat ik Moore en Gordon ooit eens heb geïnterviewd - voor Humo dan nog wel. De twee waren in 2005 in Cannes om het zwaar onderschatte Last Days van Gus Van Sant te promoten, en omdat Knack Focus enkel plaats had voor interviews met Van Sant en Michael Pitt, raadde iemand mij aan om eens met Humo contact op te nemen: 'Het is alweer zeven maanden geleden dat er een interview met Sonic Youth in stond. De kans is groot dat ze 'ja' zeggen.' They did.

 

thurston moore, kim gordon, interview, last days, kurt cobainSonic Youth: 'Het is allemaal de schuld van Courtney Love!'

In Elephant liet Gus Van Sant zijn licht schijnen over de schietpartij in Columbine. In Last Days doet hij hetzelfde met de laatste dagen uit het leven van Kurt Cobain – The Passion of the Christ, maar dan zonder vervelende martelscènes. Net als The Passion of the Christ, is Last Days compleet verzonnen, al verwijst Michael Pitts personage Blake overduidelijk naar Kurt Cobain. De acteur uit The Dreamers liet bovendien zijn haar groeien en baard staan om er daadwerkelijk ook zo uit te zien. ‘Hij draagt zelfs een jurk,’ weet Kim Gordon, die een bijrol kreeg als platenbaas, terwijl echtgenoot Thurston Moore door Van Sant werd ingehuurd als music consultant. Kennelijk droeg Cobain dus vaak jurken.

De bassist en gitarist van Sonic Youth lopen er wat verloren bij in de gang van de Majestic in Cannes. In de backstage van Pukkelpop valt iedereen er wellicht voor op de knieën, maar in de schaduw van het grootste filmfestival ter wereld lopen horden fotografen hen gewoon voorbij. ‘Sonic Youth, c’est un nouveau film?’ Weten zij veel dat de band geen geringe impact gehad op de carrière van een van de invloedrijkste rockgroepen van het afgelopen decennium. ‘Niet dat Kurt ons ooit om advies heeft gevraagd, maar het is geen toeval dat we op hetzelfde label en bij hetzelfde management zaten.’

Dat wist ook Gus Van Sant?
MOORE Ik heb vorig jaar een tekst geschreven over Nirvana voor de boxset With the Lights Out, dus het is een publiek geheim dat ik Kurt vroeger heb gekend en we naar elkaar opkeken. Maar mijn agent had drie jaar geleden al een telefoon gekregen van Gus Van Sant: of ik niet wou meewerken aan een kortfilm over een rockmuzikant die afrekent met zijn demonen. Van Kurt Cobain of een langspeelfilm was toen nog geen sprake. Het had eerder iets weg van de natte droom van een filmmaker die iets met rock ’n roll wou doen.

Wat had hij nodig?
MOORE Niets bijzonders. Hij zocht gewoon iemand om erop toe te zien dat de versterkers en microfoons in beeld er goed uitzagen. (lacht) Hoe zou een versterker er in godsnaam verkeerd kunnen uitzien? Maar Gus wou de kleinste details juist hebben: de opstelling, het merk, de kabels. Hij had naar eigen zeggen geen idee hoe hij er moest aan beginnen.


GORDON Wist hij veel dat ook Thurston geen fluit van techniek kent. (lacht) Sorry, sweetie.


MOORE Dat is ook zo. Ik weet hoe ik muziek moet maken, maar op technisch vlak ben ik een complete analfabeet. Maar ik kreeg toen ook al het gevoel dat Gus eveneens op zoek was naar iemand om het personage - wie dat ook mocht zijn - in een muzikale richting te sturen. Anders had hij even goed naar zijn neefjes kunnen bellen. Die spelen ook gitaar.

Wanneer is Gus voor het eerst over Kurt Cobain begonnen?
MOORE Gisteren!


GORDON Hoe bedoel je? Hij had ons toch al wel vroeger gesproken over Kurt?


MOORE Ja, maar gisteren heb ik hem voor het eerst horen zeggen dat hij lange tijd met het idee heeft rondgelopen een biopic over het leven van Kurt Cobain te maken. Dat is helemaal iets anders dan wat Last Days uiteindelijk is geworden.

thurston moore,kim gordon,interview,last days,kurt cobainDat had betekend dat jullie er zelf ook zouden in voorkomen?
MOORE Well, who knows? In de beginjaren van Nirvana hebben we vaak met hen opgetrokken, ook al stonden zij toen meestal iets lager op de affiche. (lacht) We kenden de meeste groepen uit Seattle en Olympia redelijk goed en plots was ook Nirvana daar. Ze waren weliswaar al meer een second generation band. We speelden in die tijd vooral met Green River, waar later Mudhoney, Mother Love Bone en Pearl Jam uit is ontstaan. Nirvana hebben we pas ontdekt, toen we op tournee waren met Mudhoney en hun eerste 7” uitkwam op Sub Pop. Mudhoney zat toen zelf ook op Sub Pop en ze hadden er een paar meegekregen om onderweg uit te delen. Eerlijk: it was as good as it got. Ik denk niet dat wij een betere beurt maakten, toen onze eerste plaat uitkwam.


GORDON Let wel: ze braken toen nog zeker geen potten. We hebben ze voor het eerst in New Jersey zien spelen in een bezwaarlijk benijdenswaardige kroeg. Toen we een tijd later op tournee gingen, hebben we ze dan toch met ons meegevraagd omdat we er echt in geloofden. Nadien zijn we contact blijven houden, tot ze daadwerkelijk doorbraken en ze plots in een compleet andere wereld zaten. Soms belden we elkaar nog eens, maar die gesprekken werden korter en korter.

Waren jullie verrast door hun succes?
MOORE Stomverbaasd! Iederéén was stomverbaasd.


GORDON En toch ook weer niet. Ik herinner me dat Bruce Pavitt van Sub Pop ons daarvoor al eens had gezegd dat hij zelden zo’n stemgeluid had gehoord als dat van Kurt. Hij was er blijkbaar toen al van overtuigd dat het publiek hem op handen zou dragen.

thurston moore, kim gordon, interview, last days, kurt cobainIs Michael Pitt nu de herrijzenis van Kurt Cobain?
MOORE Hij doet het in elk geval lang niet slecht. Ik ken Michael reeds uit Bully van Larry Clark omdat ik daar wat muziek voor had geschreven. In de Village Voice had ik daarvoor ook al eens een artikel over hem gelezen van J.T. Leroy (een Amerikaanse cultauteur die furore maakte met Sarah en The Heart Is Deceitful Above All Things, red) waarin hij zijn gevoelens voor Michael niet onder stoelen of banken stak - hij noemde hem pillow lips. (lacht) Maar ik heb hem pas ontmoet, toen Gus hem meebracht naar ons appartement in New York om over de film te praten. Ik heb hem toen ook over dat artikel van J.T. Leroy gesproken, maar dat vond hij duidelijk niet zo leuk. Whatever, ik vind hem sterk in Bully – impulsief, brutaal, geil – en ik vind hem nog sterker in Last Days.


GORDON Gus heeft hem toen bij ons thuis ook gevraagd om een nummer te spelen, wat ik zelf nogal gênant vond. Hij zat er zelf ook mee verveeld, maar hij nam toch een gitaar in de hand en zong een fantastisch nummer. 'Zelfgeschreven,' mompelde hij achteraf. Thurston en ik waren vol bewondering.

Heeft Van Sant je tijdens die eerste ontmoeting ook die rol in de film aangeboden?
GORDON Oh neen, daar was op dat moment nog geen sprake van. Overigens wisten we toen nog altijd niet dat de film iets met Kurt te maken had.


MOORE Na die ontmoeting hoorden we een jaar niets meer, tot Gus belde om te zeggen dat hij de film in zijn thuisstad Portland zou draaien. Ik wou hem best nog helpen omdat ik zijn films goed vind, maar ik had toen echt geen tijd meer om een maand in Portland te gaan zitten voor een kortfilm. Een half jaar later hing hij dan opnieuw aan de telefoon met de blijde boodschap dat hij er een langspeelfilm van wou maken en dat de opnames alsnog in New York zouden plaatsvinden. Hij vroeg ook of Michael wat in ons huis in Massachusetts mocht komen rondhangen, zodat hij zich in zijn personage kon inleven. Toen is voor het eerst de naam Kurt Cobain gevallen.

Toen pas?
MOORE Ja. Daarna is het allemaal wel bijzonder snel gegaan. Toen ik hem aan het station ging oppikken, was hij al volledig in character. Naast mij in de auto zat écht Kurt Cobain. (lacht) Hij sprak als Michael Pitt, maar hij gedroeg zich als Kurt Cobain en hij had zichzelf ook een merkwaardig dieet aangemeten. Mijn negenjarige dochter Coco zat eveneens in de auto en - om eerlijk te zijn - ik voelde mij niet helemaal op mijn gemak.


GORDON Vertel hem dat verhaal van Coco!


MOORE Well, Michael had de gewoonte tot twee uur in de namiddag in bed te blijven liggen, terwijl wij al om halfzeven aan de ontbijttafel zaten. Rond de middag glipte Coco altijd een paar keer zijn kamer binnen om te kijken of hij nog niet dood was. 'I don’t know, sweetheart. Misschien is hij wel echt dood.' (lacht)

Kim, hoe ben jij dan uiteindelijk in de film terechtgekomen?
GORDON Ik heb Gus nooit gevraagd waarom hij mij die rol heeft aangeboden. Misschien had hij gewoon geen tijd meer om iemand anders te casten en zag hij er wel de ironie van in mij in de huid van een platenbons te laten kruipen. Ik vond het vooral een erg vreemde ervaring, alsof ik afscheid aan het nemen was van Kurt.

thurston moore, kim gordon, interview, last days, kurt cobainHeb je dat dan nooit kunnen doen?
GORDON Niet echt, neen. Ik wil het eigenlijk niet over Courtney Love hebben, maar ze heeft echt een muur tussen Kurt en zijn vrienden opgetrokken. Na hun huwelijk heeft hij gewoon het contact met de rest van de wereld verbroken. Ik weet niet hoezeer hij dat zelf ooit beseft heeft, maar Courtney eiste elke seconde van zijn leven op. Als we hem nog eens ergens tegen het lijf liepen, kwam hij bijvoorbeeld naar ons toe om te vertellen dat Courtney schrik had dat hun dochter Frances meer van hem hield dan van haar. Hij kon alleen nog maar over Courtney spreken, en hij werd er compleet gek van.


MOORE Iedereen wist dat er een probleem was, maar niemand heeft hem proberen helpen. Twee maanden voor zijn dood was hij in Italië al eens in een coma gesukkeld na een drugsoverdosis, maar dat was wellicht niet de eerste keer. Wie drugs neemt, weet dat de kans groot is dat hij er ooit over zal gaan. It was an accident waiting to happen.


GORDON Zelfs al hadden we hem willen helpen, dan nog waren we op die muur gebotst. Courtney zocht heil bij mensen als Michael Stipe omdat Kurt naar hem opkeek. Misschien dacht ze oprecht dat hij hem zou kunnen helpen. We vonden het beter om ons daar niet mee te moeien, en we waren het na een tijdje ook beu om een hysterische Courtney aan de lijn te krijgen die ons de huid volschold. Temeer omdat we nooit enig idee hadden waar ze het over had.

Hecht je enig belang aan de theorie dat Kurt Cobain zou vermoord zijn?
GORDON Zover wil ik zelf niet gaan, maar ik ken wel gemeenschappelijke vrienden die daar zo over denken. Weet je, niemand weet wat er precies is gebeurd. Zo denkt ook Gus erover. Het is al moeilijk genoeg om iemand te vatten met wie je twintig jaar samenwoont, laat staan dat je weet wat er in het hoofd van een kennis met een drugsprobleem omgaat. Vergeet niet dat hij op dat moment ook voor ons weinig meer dan een foto in de krant was geworden. Ik kan alleen maar vermoeden dat hij op het einde niet meer wist van welk hout pijlen te maken. Kurt is nooit veranderd, maar de wereld rondom hem is compleet veranderd. Als hij eens niet voor tienduizenden mensen moest optreden, sleurde Courtney hem mee van het ene feestje naar het andere. Ik kan me perfect voorstellen dat hij in zijn laatste dagen op zoek was naar rust, zoals Michael in de film.

Heeft Gus nooit het idee geopperd ook muziek van Nirvana te gebruiken in de film?
MOORE (beslist) Neen. Ik had nooit de indruk dat hij zo expliciet wou zijn. Ik vond het op zich al verbazingwekkend dat het tuinhuis in de film als twee druppels water lijkt op de plek waar het lichaam van Kurt is gevonden. Gus heeft het speciaal laten bouwen, terwijl hij verder koos voor een huis dat langs geen kanten lijkt op de woning van Kurt. Ik vond het interessant, maar ook nogal vreemd dat hij zo’n wereldberoemde constructie – het tuinhuis heeft in duizenden kranten en tijdschriften gestaan – naast een compleet fictief huis liet bouwen. Ook de plot is fictief, al zet Michael een beangstigend waarachtige vertolking neer en komt hij vaak met een jagershoed en een zonnebril in beeld. Typisch Kurt.


GORDON Of in een jurk! Je lacht, maar Kurt droeg soms echt jurk. Er zitten heus nog meer zaken in de film die aan Kurt refereren, zonder dat er echt de nadruk op wordt gelegd. Ze geven een soort relevantie aan een verder volledig verzonnen verhaal. Aanvankelijk wist ik niet of ik het allemaal wel oké vond, maar nu begrijp ik waarom Gus het gedaan heeft.

Had Gus aanvankelijk ook geen ander einde in gedachten?
MOORE Hij had een volledig andere plotstructuur in gedachten, zonder die morbide scène op het einde. In één van de eerste versies van het scenario was de protagonist al dood. Hij kwam louter nog eens een kijkje nemen naar het circus dat hij had achtergelaten. In zekere zin krijg je nu nog altijd dat gevoel, tot op het einde, waar ik het nog altijd moeilijk mee heb. Ik kan nog altijd niet echt omgaan met dat beeld van het lichaam van Kurt in het tuinhuis.

thurston moore, kim gordon, interview, last days, kurt cobainOp een bepaald moment noem je hem in de film een rock-’n-roll-cliché. Spreek je uit ervaring?
GORDON Neen, wij waren al te oud, toen labels ons hoofd met geld op hol kwamen brengen. We hebben bovendien nooit zoveel verdiend als Nirvana. Maar ik kan me wel voorstellen hoe het moet geweest zijn: je bent amper twintig, de wereld ligt aan je voeten, van de ene dag op de andere ben je schatrijk en dan zit je plots met een naald in je arm omdat het je allemaal niet meer kan schelen. Als Kurt vaak gedesinteresseerd keek, dan was dat niet omdat hij een soort godcomplex had ontwikkeld. Er was oprecht niets aan zijn leven als rockster dat hem interesseerde.


MOORE Voor Nirvana doorbrak, had Kurt wel eens laten vallen dat hij wereldberoemd wou worden, maar dat zegt elke muzikant, zonder te beseffen dat je stevig in je schoenen moet staan om te kunnen opboksen tegen het leger managers, platenbonzen, advocaten, agenten, concertpromotors én journalisten. In het begin sta je gewoon op het podium en schrijf je wat nummers. Plots stopt de telefoon niet met rinkelen en zijn er een dozijn mensen in de weer om je week te plannen: Rolling Stone wil een fotoshoot voor de cover, de platenmaatschappij rekent erop dat je naar het verjaardagsfeestje van Madonna gaat, de dag erop is er een signeersessie gepland in de Virgin Megastore op Times Square, intussen laten je advocaten weten dat Pepsi een van je nummers wil gebruiken voor een commercial en op het einde van de week komt Clear Channel langs om te kijken hoe het vlot met de voorbereidingen van de tournee. Het houdt ook nooit op omdat intussen honderd mensen rechtstreeks of onrechtstreeks hun brood met je verdienen en ze als de dood zijn dat het geld stopt met binnenrollen. Ze brengen je op de meest krankzinnige manieren onder de aandacht en gunnen je geen moment rust meer. Ik kan me best voorstellen dat je er op een bepaald moment – letterlijk – gek van wordt en je weer een normaal leven wil leiden. Succes is leuk, teveel succes is moordend - en Nirvana was the biggest fucking band on the planet.

Denk je dat Kurt op het einde nog altijd plezier vond in het spelen?
MOORE (denkt lang na) Ja. Was hij niet voortdurend op tournee geweest, dan had hij misschien nog vroeger zelfmoord gepleegd. Hij stond op het einde misschien niet met evenveel plezier op het podium als in het begin, maar ik geloof wel dat hij nog graag die gitaar in de hand pakte en muziek maakte. Kurt is altijd een rebel geweest, en ik kan me voorstellen dat hij die optredens zag als een manier om te rebelleren: 'we zijn de grootste groep van de wereld, maar vanavond gaan we voor honderdduizend man spelen alsof we weer in ons repetitiekot in Seattle zitten'. Zoiets. Die laatste optredens van Nirvana hadden ook echt een hoog jamgehalte, vind ik. Al zou je ze evengoed gewoon wanhopig kunnen noemen.

Onvermijdelijke slotvraag: waar waren jullie, toen jullie het nieuws over de dood van Kurt Cobain vernamen?
GORDON In New York. Ik was zwanger van Coco en we waren bezig met een fotoshoot voor mijn kledinglijn X-Girl.


MOORE Ik kan nauwelijks geloven dat het al elf jaar geleden is.