30 maart 2012

De Invasie Op Grootmoeders Wijze

de invasie, gent, black balloon, fashion/off, fashion filmVoor wie er - echt? - nog nooit van gehoord heeft: De Invasie is een toonaangevend DIY-platform waar intussen meer dan honderd (jonge) designers toe behoren. Om de zoveel maanden bezetten ze een Vlaamse stad, en dit weekend is dat Gent. De strijders – zoals de modeontwerpers, meubelmakers en grafische vormgevers zichzelf noemen – strijken neer op de site van De Bijloke, waar ze de Gentenaars aan hun creaties willen onderwerpen. Trust me: er is dit weekend maar één brandend hot ticket, en dat is De Invasie van Gent.

 

Ook leuk: voor het eerst krijgen twee oud-strijders, die er van in het begin bij betrokken waren, een aparte zone toegewezen om hun favoriete grafici, fotografen, stylisten, interieurontwerpers en filmmakers uit te nodigen. Het Gentse modeduo Black Balloon mag – nog geen klein beetje terecht – de spits afbijten, en ze hebben onder meer aan mij gevraagd om een selectie te maken uit het programma van de eerste editie van FASH!ON/off. Anders gezegd: zaterdag en zondag kun je in KASKcinema terecht voor net geen drie uur fashion films van Harmony Korine (voor Proenza Schouler) en Justin Anderson (voor Agent Provocateur) tot Benny Vandendriessche (voor Capara) en Todd Cole (voor Rodarte). Trust me: you want to see them.

 

Ik heb er ook onderstaande trailer voor de documentaire Advanced Style van Lina Plioplyte en Ari Seth Conen tussen gestoken. De film is nog niet af, maar er wordt naar verluidt hard aan gewerkt en over twee maanden ligt alvast het gelijknamige boek in de winkel. Trust me: je gaat snel moeten zijn, als je van iedereen erin een handtekening wil hebben.

 

 

de invasie, gent, black balloon, fashion/off, fashion film

05 december 2011

Fashion Film Killed the Video Star

FlyerFashionOff_281111_recto.jpgHet is intussen een publiek geheim dat dit weekend in Antwerpen FASH!ON/off plaatsvindt – het eerste Belgische fashion film festival. Wat de videoclip was voor de jaren tachtig, wordt de modefilm namelijk voor de jaren tien. En als je nu geen flauw idee hebt waarover ik het heb, dan zou ik mij geen al te grote zorgen maken. Je bent niet alleen.

De voorbije weken kreeg ik de vraag zeker twintig keer gesteld: wat dat wel mag zijn, fashion film? Ik heb het intussen ook zelf even zitten googelen – om te zien waar je zoal op uitkomt – en blijkt dat de online oogst nog goed meevalt. De Bollywood-film Fashion buiten beschouwing gelaten welteverstaan, net als die top tien van de markantste garderobes uit de filmgeschiedenis: Marlon Brando in The Wild One, Madonna in Desperately Seeking Susan, de volledige cast van Reservoir Dogs, Sarah Jessica Parker in Sex and the City. Op die laatste na, is dat lijstje eigenlijk nog goed te pruimen, maar het heeft allemaal niets met ‘modefilm’ te maken. Of toch niet met het soort modefilm waar FASH!ON/off rond draait.

Google leverde echter eveneens verschillende links op naar sites die die lading wél dekken, en misschien moet ik nu zelf ook maar eerst een paar voorbeelden geven van wat modefilms (kunnen) zijn, voor ik er verder de lof over zing en de vergelijking met de videoclip maken. Het eerste voorbeeld staat hieronder en is op een jaar tijd uitgegroeid tot een absolute mijlpaal in het genre: KM3D-1 van Baillie Walsh, bekend van onder meer Kylie Minogue’s briljante videoclip voor Slow. De 3D-film (gemaakt voor de website van het Britse modetijdschrift AnOther; het gekleurde brilletje stak bij de papieren versie) is een soort vervolg op het hologram dat Walsh en Moss zes jaar geleden maakten voor een show van Alexander McQueen, en laat zien hoe een als vanouds gracieuze Moss diamanten naar de camera gooit – ‘supplied by Swarovski’. Meer gebeurt er niet, dus noem KM3D-1 – ondanks zijn verbluffende cameratechniek (1000 beelden per seconde!) en filosofisch traktaat over hoe Moss er haar eigen zelfbeeld in aan diggelen slaat – geen grensverleggende videokunst. Het is pure en peperdure eye candy – maar dan wel grand cru.

 

 


Het tweede voorbeeld (zie helemaal onderaan) staat op naam van Kenneth Anger, de legendarische experimentele filmmaker die de tachtig intussen gepasseerd is en zich in zijn carrière nooit met commercials of product placement heeft ingelaten. Dat uitgerekend zo’n man vorig jaar een (heerlijk psychedelisch) filmpje voor het Italiaanse modehuis Missoni inblikte, zegt veel over de artistieke vrijheid die de modefilm op dit moment biedt. Er zijn maar twee – en zelfs die zijn betwistbaar – constanten: er komen kleren, juwelen en/of accessoires in voor, en de rekening wordt betaald door modehuizen en/of modebladen.

Waarom? Omdat die zich – snel! – aan het voorbereiden zijn op de toekomst, en die is audiovisueel. Voor de mode-industrie, die in het verleden inzette op foto’s en daarmee de carrière van heel wat grote fotografen lanceerde, houdt dat een volledig andere manier van denken en werken in. Het kan bijgevolg best wat hulp gebruiken, ‘van gelijk wie een camera heeft’, lijkt de redenering te zijn. Een beetje zoals platenmaatschappijen in de jaren tachtig op zoek gingen naar mensen om voor hen videoclips te maken – ‘om het even wie, zolang het maar over twee weken klaar is.’

PradaAW11-3.jpgIk overdrijf. En toch. De komst van MTV dwong platenlabels om een soort minifilmmaatschappijen te worden. De verkoop van songs hing niet langer louter af van het aantal radiostations dat ze in high rotation stak; het was plots ook belangrijk om ze op tv ‘vertoond’ te krijgen. Alleen had de muziekindustrie weinig tot geen ervaring op vlak van audiovisuele producties, en stond de filmindustrie niet te springen om haar grote zus uit de nood te helpen. Tegenwoordig mag het dan al bonton zijn om voor televisie te werken, begin jaren tachtig keken filmmakers op het medium neer. Pas toen David Lynch – begin jaren negentig – Twin Peaks inblikte, kwam daar geleidelijk aan verandering in.

Kort samengevat: de muziekindustrie zat in de jaren tachtig – lang voor de komst van Napster – op een bom geld, ze had er zopas een gigantisch promokanaal bij gekregen, maar ze kende niemand die dat promokanaal voor hen van content kon voorzien. Dus bestond de eerste generatie videoclipregisseurs uit een hoop armtierige filmstudenten, leergierige fotografen, grensverleggende kunstenaars en toonaangevende reclamemakers.

Het gevolg was dat de videoclip zich in geen tijd ontpopte tot de meest avant-gardistische en technisch innovatieve kunstvorm. De muziekindustrie had geen flauw idee waar het mee bezig was en schreef gewoon cheques uit; verlost van een narratief juk, experimenteerden de makers van videoclips onbeteugeld met vorm en techniek; en de muziekzender MTV, die toen nog voor kwaliteit stond en voor zijn huisstijl een beroep deed op eigenzinnige animators als Bill Plympton, had niets liever. Nee, echt, de jaren tachtig waren zo slecht nog niet.

ruth_hogben_gareth_pugh.jpgVandaag zie je veelal hetzelfde gebeuren in de mode-industrie. Met dat verschil dat het onjuist zou zijn om te zeggen dat de modesector totaal geen ervaring heeft met het maken van filmpjes. Er is echter een groot verschil tussen een commercial en creative content. Uiteraard zeggen ze beide hetzelfde: koop mij! Alleen zegt de ene het letterlijk, terwijl de andere het subtiel probeert aan te pakken. Dat laatste valt in de regel niet uit te leggen aan marketingjongens, die gewoon overal hun logo op willen, ‘en wel zo groot mogelijk’. Alleen is dat niet het soort reclame waar toonaangevende modeblogs op inpikken, laat staan dat iemand zin heeft om er zijn Facebook mee te behangen. Maar dat laatste willen modehuizen natuurlijk wel zien gebeuren.

Social media bieden de mode-industrie vandaag een waaier aan relatief nieuwe communicatiemogelijkheden, maar dan moet ze wel met filmpjes afkomen, niet met foto’s. Bovendien zal het belang van video de komende jaren alleen maar toenemen, wanneer iedereen geleidelijk aan de printversie van kranten en tijdschriften inruilt voor een digitaal abonnement. In plaats van op papier naar een stilstaand beeld van een jurk te kijken, draait iedereen er straks op zijn tablet gewoon met de vingers rond. You like? Geen probleem: klik hier en bestel.

De komende jaren wordt het voor iedereen zoeken naar een soort evenwicht tussen interessante, unieke content en ‘hoe we er tienduizend bloesjes meer door kunnen verkopen’. Zoals ook videoclips in essentie nooit iets anders geweest zijn dan een soort glijmiddel om meer singles en albums te verkopen. Alleen heeft dat er beginnende regisseurs als David Fincher, Spike Jonze, Michel Gondry, Jonathan Glazer en Mark Romanek nooit van weerhouden om audiovisuele meesterwerken te maken – twee videoclips van Romanek, Closer (Nine Inch Nails) en Bedtime Story (Madonna), behoren intussen zelfs tot de vaste collectie van het Museum of Modern Art in New York. Wedden dat die collectie binnen afzienbare tijd ook een pak fashion films telt?

 

 

02 december 2011

Dial FF for Fashion Film

Intussen is het vermoedelijk een publiek geheim - ik wéét het: ik overdrijf soms wat op Facebook en Twitter - dat ik volgende week in Cinema Zuid een fashion film festival organiseer: FASH!ON/off. Maandag staat hier een artikel dat ik vorig jaar voor Knack Weekend schreef over het modefilmfenomeen, maar intussen kan ook deze oude blogpost dienen als korte introductie OF je klikt gewoon op onderstaand schema van Portable, een toonaangevende videosite waar geregeld knappe fashion films op te zien zijn. Het schema biedt een knap overzicht van de karakteristieken van het genre én de belangrijkste mijlpalen.

v12_infographic.jpg