03 januari 2013

De Strafste GO-GO Gentenaars!

Het is u met de feestdagen mogelijk ontgaan, maar op redelijk miraculeuze wijze ben ik door De Gentenaar genomineerd als Strafste Gentenaar in de categorie Media - naast onder meer Anemone Valcke, Cesar Casier, Johan Heldenbergh en de daadwerkelijk alomtegenwoordige Fredo De Smet.

 

Omdat ik het echter wat onkies vind om voor mezelf (uiterst rechtse kolom; derde naam op de lijst) reclame te maken, zou ik graag een lans en mogelijk ook een been breken voor de Gent GO-GO Roller Girls in de categorie Sport. Enerzijds omdat roller derby de enige echt mannelijke sport is - alleen homo's kijken naar mannen in korte broeken die met ballen spelen; hetero's kijken naar vrouwen op rolschaatsen die voor zichzelf namen verzinnen als Suzy Hotrod en elkaar in spandex de vloer aanvegen. Anderzijds omdat ze onlangs het eerste Benelux-toernooi wonnen, ze nu zelfs op Europees niveau ploegen van de baan rollen en ze sinds kort ook - als enig Belgisch team - officieel lid zijn van de Women's Flat Track Derby Association.

 

Nee, het mag duidelijk zijn dat uw stem toebehoort aan de Gent GO-GO Roller Girls.

Ben.jpg

23 juni 2012

Adieu, Switch!

35219_461876968055_3803243_n.jpg

 

Zes jaar geleden kreeg ik telefoon van Jan Van Biesen: of ik interesse had om Switch te presenteren? Het zou uiteindelijk nog een jaar, verschillende stemtesten en vier afleveringen van Studio Dada duren voor Jan nethoofd werd en de functie officieel vrijkwam, maar het antwoord was vanzelfsprekend ‘euh, ja’!

Na vijf lichtjes fantastische jaren presenteer ik vanavond voor de laatste keer Switch. Ik heb niet echt het gevoel dat ik er te oud voor geworden ben, maar na – snel even uitgerekend – achthonderd interviews met producers, deejays, partypromotors en clubuitbaters heb ik elke denkbare vraag al zeker dertig keer gesteld, en er zijn uiteraard ook geen tientallen verschillende manieren om een plaat aan (of af) te kondigen. Anders gezegd: het werd tijd om, euh, dertig andere dingen te blijven doen en voor het eerst in vijf jaar opnieuw op uitnodigingen voor verjaardagsfeesten en bruiloften te kunnen ingaan.

Switch is in die vijf jaar flink veranderd, en ik ben trots om daar met onder meer Nina De Man, Stijn Maris en Kim Mathijs, die als deel van het meubilair stilaan het etiket ‘vintage’ verdient, aan toe te hebben kunnen bijdragen. Ik begrijp dat sommigen heimwee hebben naar het tijdperk waarin elk genre zijn eigen uur kreeg, maar ik vind de – some pun intended – switch naar één genreoverschrijdend blok en de introductie van de twaalf Playground-residents het beste wat we in die vijf jaar hebben gedaan. Naast het nieuwe logo en The Greatest Switch uiteraard, waarvan we – in alle bescheidenheid – op voorhand wisten dat het een luistercijferkanon zou zijn (en onwaarschijnlijk plezant om te maken).

Nog vier hoogtepunten: 10 Jaar Switch (inclusief het ietwat dronken laatste uur tussen drie en vier uur ’s nachts; het was die dag ook mijn verjaardag, oké), de discospecial met Aeroplane en Villa, de bijzonder geslaagde geslachtsoperatie genaamd Bitch, en de onwaarschijnlijke doorbraak van Tomorrowland, waar ik ooit – het zal mij altijd blijven achtervolgen – Martin Solveig aankondigde als David Guetta.

Ik had eerst gedacht om hieronder een soort top tien van mijn favoriete tracks van de afgelopen vijf jaar te posten, maar enerzijds was ik de afgelopen dagen te druk bezig met het in elkaar boksen van de Storm Thorgerson-tentoonstelling, anderzijds is tien gewoon véél te weinig, en ik had geen zin in een ogenschijnlijk random lijstje. Dus ik doe het met één nummer – een nummer dat mij net niet letterlijk wegblies toen ik het voor het eerst hoorde, en waar ik ook vandaag nog steeds kippenvel van krijg.

Oh, en ja: natùùrlijk ga ik het missen. Maar mensen vertellen mij dat zaterdagavonden buiten de VRT-muren best tof zijn, dus misschien valt het allemaal nog wel mee. En sowieso doe ik het vanavond nog één keer - tussen negen en middernacht.

 

Champagne!