‘Oh, nee! De hars is op!’

04 januari 2013 Commentaren (1)

RP-Guitar-One61-Ltd.jpgTwee maanden geleden schreef ik voor de jaarlijkse multimediaspecial van Knack Focus een artikel over 3D-printing, en dat wou ik u - in tijden van trendrapporten - niet onthouden.

Printen we morgen allemaal een nieuwe broodrooster van thuis uit, in plaats van er vijf kilometer verder om te rijden bij Vanden Borre? Nee, natuurlijk niet. Dat duurt nog zeker vijf jaar.

De satirische website Funny or Die stuurde onlangs een bijzonder grappig filmpje de wereld in: Bar Refaeli’s Sex Tape Kickstarter, waarin het Israëlische fotomodel probeert om via crowdfunding geld op te halen om haar grote droom te verwezenlijken. Ze wil graag – ‘this project could not be more near and dear to my heart, and therefore my boobs’ – een deftige sekstape te maken en heeft daarvoor tienduizend dollar nodig. Refaeli haalt uiteindelijk 925.305.131 dollar op.

 

Voor de slechte verstaander: het filmpje is een parodie op de smeekbedes die mensen soms op de crowdfunding-website Kickstarter gooien om geld op te halen voor – een kleine bloemlezing – een kaasmachine, een homoseksueel bordspel, een documentaire over ‘echte zombies’ en koekjes waar zowel honden als hun baasjes even verlekkerd op zullen zijn. Nee, geen van die projecten heeft zijn doelstelling gehaald, laat staan een veelvoud daarvan. Ze hadden moeten inzetten op een knappe blondine.


3D-printing, 3D, printer, cubify, form 1, knack focus, formlabs, bar refaeli, kickstarterMaar het kan wel degelijk ook zonder blondine, sekstape of smeekbede – zolang er maar 3D-printers aan te pas komen. Op 26 september hoopte het Amerikaans bedrijf Formlabs om via Kickstarter honderdduizend dollar op te halen, opdat het de eerste betaalbare 3D-printer op de markt zou kunnen brengen die een miniatuurversie van de Eiffeltoren er niet als een mislukte tandenstoker doet uitzien. Een maand later stond de teller op iets meer dan honderdduizend dollar – 2.945.885 dollar, om precies te zijn.


De jonge ingenieurs achter de – het is niet iedereen gegeven om sexy namen te verzinnen – Form 1 waren naar eigen zeggen hooguit lichtjes verrast door het enorm succes van hun 3D-printer. Ze wisten dat er onder architecten en juweliers vraag was naar ‘een Macintosh’ – een compact, betrouwbaar en bovenal makkelijk te gebruiken toestel dat misschien niet hetzelfde kan als een gigantische 3D-printer die honderdduizend euro kost, maar wel steevast kwaliteit levert. Blijkt dat ze gelijk hadden: de eerste duizend bestellingen zijn inmiddels binnen. Kostprijs: iets meer dan tweeduizend euro (inclusief een liter hars, om meteen te beginnen printen).


Architecten, juweliers, ... De kans is groot dat u zich niet meteen aangesproken voelt, en het zal sowieso ook nog wel een tijd duren voor bedrijven zich met 3D-printers op de consument richten. Dat van die vijf jaar in de inleiding was dus eigenlijk maar een deontologisch abject trucje om u een artikel over een op het eerste gezicht dodelijk saai onderwerp te doen lezen.


3D-printing, 3D, printer, cubify, form 1, knack focus, formlabs, bar refaeli, kickstarterVraag aan honderd Vlamingen of ze ooit een 3D-printer in huis zullen halen en zeker tachtig antwoorden resoluut ‘neen’. Vroeg je echter in 1984 – het jaar waarin Apple met de eerste Macintosh op de proppen kwam – aan honderd Vlamingen of ze thuis ooit een computer zouden hebben staan, er hadden er ruim meer dan tachtig gedacht dat je teveel naar Battlestar Gallactica en V had zitten kijken. Niet dat de Vlaming er principieel tegen was, ‘maar wat doe je daar in godsnaam mee?’


Over 3D-printers kun je ontegensprekelijk hetzelfde zeggen, maar er zijn wel degelijk grote voordelen aan verbonden. Het meest praktische voordeel: reserveonderdelen. De NASA en het Amerikaans leger zouden al volop aan het experimenteren met 3D-printers – kwestie van niet continu tonnen reserveonderdelen te moeten meesleuren, maar ze gewoon op locatie te kunnen printen. Datzelfde principe zou echter ook kunnen toegepast worden in de bouwsector, door garagisten of zelfs in ziekenhuizen voor het – mee bezig – 3D-printen van organen.


Toegegeven, tenzij je zelf verbouwingswerken uitvoert, graag aan auto’s sleutelt of al eens een levend wezen opensnijdt, is er nog altijd geen dringende reden om snel een 3D-printer in huis te halen. Maar geef toe dat het een aantrekkelijk idee is om alles altijd en overal bij de hand te hebben of alvast nooit meer ergens dagen op te moeten zitten wachten. Ook voor bepaalde handelaars zou het overigens een goede zaak zijn – alleen al de dure stockruimte die ze ermee kunnen uitsparen, maakt de investering in een 3D-printer de moeite waard.


3D-printing, 3D, printer, cubify, form 1, knack focus, formlabs, bar refaeli, kickstarterVolgens sommige experts zal het daar in eerste instantie ook bij blijven: als mensen iets moeten geprint hebben, sturen ze het gewoon online door of ze gaan ermee langs in de plaatselijke 3D-printshop. Al rekent een bedrijf als Cubify er ook wel op dat het snel de Cube 3D Printer aan zoveel mogelijk gezinnen zal kunnen slijten – voor iets meer dan duizend dollar. Let wel: met zo’n relatief goedkoop toestel print je best geen auto-onderdelen, maar dat lijkt ook helemaal niet het soort toepassing dat Cubify voor ogen heeft. Op zijn website pakt het uit met plastic ringen, flashy iPad-hoezen en zelfs bonte gitaren. Erg professioneel zien die laatste er niet uit, en het is ons ook niet echt duidelijk hoe dat zit met het printen van de snaren. Maar er hebben al mensen briljante nummers gemaakt op maffere instrumenten, en het lijkt ons wel handig voor bands die op tournee hun bagage kwijtraken. ‘Och, geen erg: ik print straks op de kamer wel vlug twee gitaren en een drumstel.’

De Strafste GO-GO Gentenaars!

03 januari 2013 Commentaren (1)

Het is u met de feestdagen mogelijk ontgaan, maar op redelijk miraculeuze wijze ben ik door De Gentenaar genomineerd als Strafste Gentenaar in de categorie Media - naast onder meer Anemone Valcke, Cesar Casier, Johan Heldenbergh en de daadwerkelijk alomtegenwoordige Fredo De Smet.

 

Omdat ik het echter wat onkies vind om voor mezelf (uiterst rechtse kolom; derde naam op de lijst) reclame te maken, zou ik graag een lans en mogelijk ook een been breken voor de Gent GO-GO Roller Girls in de categorie Sport. Enerzijds omdat roller derby de enige echt mannelijke sport is - alleen homo's kijken naar mannen in korte broeken die met ballen spelen; hetero's kijken naar vrouwen op rolschaatsen die voor zichzelf namen verzinnen als Suzy Hotrod en elkaar in spandex de vloer aanvegen. Anderzijds omdat ze onlangs het eerste Benelux-toernooi wonnen, ze nu zelfs op Europees niveau ploegen van de baan rollen en ze sinds kort ook - als enig Belgisch team - officieel lid zijn van de Women's Flat Track Derby Association.

 

Nee, het mag duidelijk zijn dat uw stem toebehoort aan de Gent GO-GO Roller Girls.

Ben.jpg

Out of Office

26 augustus 2012 Commentaren (0)

Adieu, Switch!

23 juni 2012 Commentaren (1)

35219_461876968055_3803243_n.jpg

 

Zes jaar geleden kreeg ik telefoon van Jan Van Biesen: of ik interesse had om Switch te presenteren? Het zou uiteindelijk nog een jaar, verschillende stemtesten en vier afleveringen van Studio Dada duren voor Jan nethoofd werd en de functie officieel vrijkwam, maar het antwoord was vanzelfsprekend ‘euh, ja’!

Na vijf lichtjes fantastische jaren presenteer ik vanavond voor de laatste keer Switch. Ik heb niet echt het gevoel dat ik er te oud voor geworden ben, maar na – snel even uitgerekend – achthonderd interviews met producers, deejays, partypromotors en clubuitbaters heb ik elke denkbare vraag al zeker dertig keer gesteld, en er zijn uiteraard ook geen tientallen verschillende manieren om een plaat aan (of af) te kondigen. Anders gezegd: het werd tijd om, euh, dertig andere dingen te blijven doen en voor het eerst in vijf jaar opnieuw op uitnodigingen voor verjaardagsfeesten en bruiloften te kunnen ingaan.

Switch is in die vijf jaar flink veranderd, en ik ben trots om daar met onder meer Nina De Man, Stijn Maris en Kim Mathijs, die als deel van het meubilair stilaan het etiket ‘vintage’ verdient, aan toe te hebben kunnen bijdragen. Ik begrijp dat sommigen heimwee hebben naar het tijdperk waarin elk genre zijn eigen uur kreeg, maar ik vind de – some pun intended – switch naar één genreoverschrijdend blok en de introductie van de twaalf Playground-residents het beste wat we in die vijf jaar hebben gedaan. Naast het nieuwe logo en The Greatest Switch uiteraard, waarvan we – in alle bescheidenheid – op voorhand wisten dat het een luistercijferkanon zou zijn (en onwaarschijnlijk plezant om te maken).

Nog vier hoogtepunten: 10 Jaar Switch (inclusief het ietwat dronken laatste uur tussen drie en vier uur ’s nachts; het was die dag ook mijn verjaardag, oké), de discospecial met Aeroplane en Villa, de bijzonder geslaagde geslachtsoperatie genaamd Bitch, en de onwaarschijnlijke doorbraak van Tomorrowland, waar ik ooit – het zal mij altijd blijven achtervolgen – Martin Solveig aankondigde als David Guetta.

Ik had eerst gedacht om hieronder een soort top tien van mijn favoriete tracks van de afgelopen vijf jaar te posten, maar enerzijds was ik de afgelopen dagen te druk bezig met het in elkaar boksen van de Storm Thorgerson-tentoonstelling, anderzijds is tien gewoon véél te weinig, en ik had geen zin in een ogenschijnlijk random lijstje. Dus ik doe het met één nummer – een nummer dat mij net niet letterlijk wegblies toen ik het voor het eerst hoorde, en waar ik ook vandaag nog steeds kippenvel van krijg.

Oh, en ja: natùùrlijk ga ik het missen. Maar mensen vertellen mij dat zaterdagavonden buiten de VRT-muren best tof zijn, dus misschien valt het allemaal nog wel mee. En sowieso doe ik het vanavond nog één keer - tussen negen en middernacht.

 

Champagne!

 

A&Gazette #3

12 juni 2012 Commentaren (0)

Ja, het is waar: ik heb de afgelopen twee weken belachelijk weinig gepost. To my defense: ik had een (goed) excuus! Morgen rolt de derde A&Gazette van de persen, en ze is niet alleen dikker dan de vorige twee (36 pagina's in plaats van 24), ze is ook - wetenschappelijk bewezen - 34,17% interessanter. Naast uiteraard een interview met Storm Thorgerson, staat er dit keer zowaar zelfs politiek en buitenlands nieuws in!

a&gazette,storm thorgerson

Obama In Brussel?

02 december 2011 Commentaren (0)

20111125_SpokenWorld_PrentBisV_0.jpgEen foto mag dan al meer zeggen dan duizend woorden, in het Kaaitheater houden ze van woorden – hoe meer, hoe liever! Nog tot 10 december focust het festival Spoken World op de kracht van de speech door onder meer theatermakers en kunstenaars met politieke speeches aan de slag te laten gaan, maar evenzeer door hen voor enkele politici een nieuwe te laten schrijven.

 

Auteur en komiek Joost Vandecasteele ging die laatste uitdaging aan: hij schreef een speech voor Pascal Smet en Gwendolyn Rutten. Al zijn het wellicht eerder de politici die de uitdaging aangaan: slagen Smet en Rutten erin om de Obama in zichzelf naar boven te halen of komen ze niet eens tot aan knieën van Kris Peeters? Je kan het vanavond om 20u30 live meemaken in het Kaaitheater én op Cobra.be!

500!

18 november 2011 Commentaren (0)

Zopas opgemerkt dat dit mijn 500ste blogpost is.

 

500-euros.jpg

500

500

500

500

500

500

Exit William Van Laeken

25 september 2011 Commentaren (0)

WilliamvanLaeken1.jpgVanavond neemt de VRT afscheid van een instituut: William van Laeken presenteert voor het laatst Panorama, het programma waar hij sinds 1983 (!) eindredacteur en anker van is. In zijn laatste uitzending leidt Van Laeken enigszins toepasselijk de onderhoudende docu Page One: Inside The New York Times van Andrew Rossi in over het het einde van het klassieke krantenmodel. Enig minpunt: traditiegetrouw werd de film ingekort van negentig naar veertig minuten.

 

Maar check daarna zeker ook De wissel van de macht: Phara de Aguirre, die Van Laeken opvolgt, haalt met haar voorganger zeventig (!) minuten lang herinneringen op aan de voorbije dertig jaar Panorama. Als de aandachtsboog van de Canvas-kijker dat maar aankan.

 

Nee, kijk, ik snap dat er tv-wetten zijn. Maar wat ik nooit zal snappen, is hoe je een documentaire van anderhalf uur naar veertig minuten kunt inkorten - zonder aan de inhoud te raken. Ofwel zit je met een zwaar teleurstellende documentaire (als je gelooft dat er met gemak vijftig minuten uit kunnen) ofwel kun je niet anders dan er essentiële zaken uit wegsnijden. Dat laatste vind ik gewoon jammer - temeer omdat het in deze digitale tv-tijden perfect mogelijk is om de integrale documentaire achter een rode, groene of zalmroze knop te stoppen. Iedereen tevreden: de ADHD-kijker krijgt zijn IQ-shot in veertig minuten, de zeldzaam aandachtige kijker krijgt negentig ellenlange minuten de visie van de documentairemaker, die per slot van rekening wel een goede reden zal gehad hebben om de film zolang te maken. Enfin, 't is maar een voorstel.

 

Gelukkig wordt de integrale versie in dit geval op donderdag 20 oktober vertoond op het Filmfestival Gent - gevolgd door een heus mediadebat. Voor een verslag komt u hier maar eens terug op 21 oktober.

 

Oh, en William: merci!

 

99% Waar: Donatella Versace

23 september 2011 Commentaren (0)

ds1.jpgOmdat er nog altijd mensen zijn die nog geen exemplaar van dS Weekblad hebben kunnen bemachtigen (en bijgevolg ook niet weten of het nu 99% waar is dat ik daarin de rubriek 99% waar voor mijn rekening neem; laat staan dat ze weten wat die rubriek precies inhoudt), heb ik hieronder eenmalig (!) een aflevering gepost - die van vorig weekend, met Donatella Versace. Voor die met Anthony Kiedis, Justin Timberlake en Roman Polanski (morgen) moet u dus in het weekend De Standaard kopen.

 

Oh, en voor de duidelijkheid: één van onderstaande stellingen is dus niet waar (de oplossing staat onderaan). En ja, de rubriek had dus eigenlijk 92,31% waar moeten heten, maar voor u zichzelf die bedenking maakt, ask yourself one question: kan ik op dit moment écht niets interessanter doen met mijn hersenen?



99% WAAR: DONATELLA VERSACE

ds2.jpgWoensdag start in Milaan de modeweek en daar hoort uiteraard een modeshow van Versace bij – signé Donatella Versace, the mother of modern fashion shows. Toch?

1) Hoewel (mode)journalisten Donatella aanvankelijk afdeden als de domme, blonde muze van Gianni Versace, staat de jongere zus van de designer erop dat ze van meet af aan een actieve rol in het bedrijf heeft gespeeld. Oké, ze was zijn muze, maar ook zijn voornaamste criticus. Bovendien ontwierp ze zelf ook accessoires en ze ontfermde zich over het imago van het modehuis –  bij voorkeur met een cocktail in de hand aan boord van een jacht in de baai van Saint-Tropez, maar hey, it’s fashion, baby!


2) In 1989 kreeg Donatella, onder het wakende oog van broerlief, haar eigen vrouwencollectie: Versus. Een tevreden modepers kleefde er het etiket ‘rock chique’ op en later volgde een mannenlijn en uiteraard ook een eigen parfum. Om het hoofd te bieden aan de crisis in de mode-industrie, werd Versus in 2005 stopgezet. Maar in 2009 huurde Donatella hotshot designer Christopher Kane in om haar baby nieuw leven in te blazen. Met succes.


3) Als professionele drama queen weet Donatella als geen ander hoe je een spraakmakende modeshow in elkaar moet steken, en dat is precies wat ze de afgelopen dertig jaar voor Versace gedaan heeft.


4) ‘Fame on fame means more fame. It does not take away anything – it adds!’ Het klinkt onwaarschijnlijk, maar er was een periode dat designers voor hun modeshows vooral geen bekende koppen inhuurden, uit schrik dat ze de aandacht van de kleren zouden afleiden. Donatella overtuigde haar broer om het net wel te doen: in 1991 liet de ontwerper Christy Turlington, Linda Evangelista, Cindy Crawford en Naomi Campbell zijn herfstcollectie op de catwalk voorstellen, terwijl ze meezongen met George Michaels Freedom! ’90 – net als in de videoclip. Het tijdperk van supermodellen was definitief ingezet en geen enkele modeshow zag er nadien nog hetzelfde uit.


5) Omdat een modehuis niet genoeg parfums in zijn portefeuille kan hebben: in 1995 droeg Gianni het reukwater Blonde op aan zijn zus.


6) Op vraag van Madonna, die zowel in 1995 als in 2005 (voor tien miljoen dollar en twee jaar gratis kleren) het gezicht werd van Versace, ontwierp Donatella in 1996 de kleren voor Alan Parkers musicalverfilming Evita.


7) Tot ieders verbazing stelde Donatella in oktober 1997 – amper drie maanden na de moord op Gianni – de nieuwe collecties van Versace voor. Maar hoe goed die toen ook werden ontvangen, het zou nog zeker twee jaar duren voor Donatella niet langer als ‘de zus van’, maar als ‘de opvolger van’ werd beschouwd.


8) Donatella zette definitief een punt achter het tijdperk van haar broer door Jennifer Lopez in 2000 naar de Grammy’s te sturen in een groene jurk met een decolleté om ‘Open Sesame’ tegen te zeggen. De jurk staat sindsdien bekend als The Jungle Dress en kwam als vijfde uit een Britse enquête naar de meest iconische jurk aller tijden.


9) Vintage foto’s zijn verschrikkelijk schaars, maar (veel) vroeger zag de Italiaanse er eigenlijk zo slecht nog niet uit. Vandaag wordt Donatella, na onnoemelijk veel chirurgische ingrepen en Botox-spuiten, zonder mankeren opgevoerd in elk artikel met als titel Plastic Surgery Disasters.


10) Fabia, het luidruchtige, jaloerse, overdreven opgetutte en niet bijster snuggere personage van Gina ‘Showgirls’ Gershon uit de Amerikaanse tv-serie Ugly Betty, is gebaseerd op Donatella.


11) Ze mag dan al vice-president en artistiek directeur van Versace zijn, op aandeelhoudersvergaderingen heeft ze het minst te vertellen. Donatella heeft twintig procent van het bedrijf in handen, haar broer Santo dertig en haar – de relatie tussen die twee kan niet gezond zijn – dochter Allegra bezit de rest van de aandelen.


12) Waarom Gianni de helft van zijn imperium aan zijn (toen elfjarige) nicht heeft achtergelaten? ‘I like Allegra because she tells me the truth about Donatella.’ Hoeveel plezier het meisje er intussen zelf aan heeft beleefd, is voor discussie vatbaar. In 2007 werd ze behandeld voor anorexia en zeggen dat ze er vandaag merkelijk gezonder uitziet, zou zwaar overdreven zijn.


13) Donatella heeft naar verluidt het laatste woord over de inrichting van Palazzo Versace, een luxehotelketen in de stijl van Versace. De groep telt voorlopig twee vestigingen: de eerste ging in 2000 open in het Australische Gold Coast, de tweede opent volgend jaar de deuren in Dubai. Volgens verschillende blogs (die vooral druk bezig zijn elkaar te kopiëren) wordt de jongste telg het eerste achtsterrenhotel ter wereld. Niemand die precies weet wat je moet doen om acht sterren te verdienen, maar het is ongetwijfeld iets wat je graag leest, als je voor een permanente residentie vijf miljoen dollar hebt betaald.

 

En het juiste antwoord is ... 6 De kostuums in Evita zijn ontworpen door Penny Rose – with a little help from John Galliano. De rest - Madonna laat gratis kleren in haar contract opnemen - klopt wel.

A&Gazette #2 In The Making!

04 juli 2011 Commentaren (1)

De reden waarom ik de afgelopen dagen amper iets op mijn blog heb gesmeten? Er moest iets af (dat vanaf vrijdag overal beschikbaar is)!

 

coveragazette2.jpg

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende