Neon Electronics Talks

27 januari 2012 Commentaren (0)

interview, neon electronicsIk kan mij – om eerlijk te zijn – niet goed herinneren wanneer ik voor het eerst met The Neon Judgement in contact ben gekomen. Ik was zeven, toen ze als eerste band op de allereerste editie van Pukkelpop speelden, en tegen dat ik oud genoeg was om zelf naar het festival te gaan, stonden The Levellers als eerste band op de affiche. Ja, in de jaren ’90 werd ook echt slechte muziek gemaakt.

Maar intussen heb ik mijn schade dus wel deftig ingehaald – niet in het minst omdat ik Dirk Da Davo en TB Frank drie jaar geleden heb geïnterviewd voor de Red Bull Elektropedia-documentairereeks This Beat Is Elektronic. Technisch gezien, bestaat The Neon Judgement nog, ‘maar de kans is klein dat we nog ooit een album maken’, aldus Da Davo, die op het einde van de jaren ’90 het soloproject Neon Electronics boven de doopvond hield en deze week met een nieuw album uitpakt: Keylogger.

Drie jaar geleden pakte The Neon Judgement nog uit met het album Smack. Wat is er sindsdien veranderd?
DDD: 'Op zich niet zoveel. We komen nog altijd goed overeen en we treden ook nog steeds op. Maar we zien elkaar niet meer elke dag, laat staan dat we überhaupt bij elkaar in de buurt wonen. Intussen hebben we voor onszelf ook uitgemaakt dat we – wat we ook doen – altijd vastgepind zullen worden op vroeger. Mensen associëren een bepaald geluid met The Neon Judgement en het is onmogelijk om daaraan te ontsnappen.'

Het helpt natuurlijk niet om op geregelde tijdstippen verzamelaars, re-issues en – vorig jaar nog – een plaat met ‘early tapes’ uit te brengen.
DDD: (lacht) 'Wellicht niet, nee. Maar er is vraag naar. Hetzelfde verhaal wanneer we nog eens optreden: we kunnen hooguit twee nieuwe nummers brengen, als we er minstens elf oude spelen. TV Treated, Tomorrow in the Papers, Fashion Party, het kot zou te klein zijn, mochten we één ervan niet spelen. Oké, geen probleem – fijne nummers allemaal. Daarom ben ik nu ook weer bezig met een dvd-box waar zowel oud als nieuw videomateriaal van The Neon Judgement op zal staan. We hebben die dingen nog nooit officieel uitgebracht en er zit ongelofelijk veel straf spul tussen. Maar als muzikant wil je uiteraard meer doen dan constant met oud materiaal bezig te zijn, en onder de naam The Neon Judgement is dat moeilijk. Op alles wat we nu zouden opnemen, zal altijd wel commentaar te komen, want het klinkt niet hetzelfde als vroeger.'

interview, neon electronicsHeb je daar als Neon Electronics totaal geen last van?
DDD: 'Eerlijk niet. Als Neon Electronics voel ik mij vrij om te doen wat ik wil, en ik ben ook meer gemotiveerd om aan nieuwe nummers te werken – Keylogger vloeide er gewoon uit. Ik breng nu ook alles zelf uit, op mijn label DanceDelic [D]igital, en dat houdt het eveneens spannend. In vergelijking met vroeger, moet je harder werken om minder te verdienen, maar het digitale tijdperk heeft ook zijn voordelen: het kost een pak minder om albums wereldwijd te verdelen en je hebt het distributieproces gewoon ook meer in de hand.'

Je hebt voor het nieuwe album met een aantal mensen samengewerkt, onder wie JMX – beter bekend als de legendarische Belgische rockgitarist Jean-Marie Aerts. Jouw liefde voor gitaren – The Neon Judgement was elektronische rock-‘n’-roll – neemt niet af.
DDD: 'Eigenlijk is het puur toeval dat Jean-Marie op de plaat staat. We hadden in het verleden al een paar keer samengewerkt, en vorige zomer nodigde ik hem bij mij thuis uit voor een barbecue. Jean-Marie weet echter dat ik in mijn huis een studio heb gebouwd, en voor ik het goed en wel besefte, was hij gitaar aan het spelen op een nummer dat ik hem had laten horen. Uiteindelijk heb ik niet zoveel van gebruikt, maar ik kreeg het niet over mijn hart om er hem helemaal uit te knippen: Jean-Marie is één van de grootste soulmannen uit de Belgische muziekgeschiedenis.'

interview, neon electronicsNog een knipoog naar het verleden: er staat een cover op het album van The Fear in My Heart, een nummer van Luc Van Acker.
DDD: 'Ik heb dat twee jaar geleden opgenomen op vraag van Luc. Hij wou het legendarische album The Ship opnieuw uitbrengen – inclusief een bonusdisk met covers. Ik heb toen met veel plezier The Fear in My Heart onder handen genomen, maar geen idee hoever het met die heruitgave en bonusdisk staat. Ik heb gezien dat Luc het album volgende maand in de AB nog eens integraal speelt, dus hopelijk komt het er snel van. Maar ik vond het nummer intussen ook goed passen op Keylogger, dus ik hoop dat Luc het mij vergeeft.' (lacht)

Je speelt binnenkort eveneens een aantal keer live, en dan is vaak ook Radical G in de buurt – één van de producers die aan Keylogger heeft meegewerkt.
DDD: 'Straffe kerel! Ik heb hem een kleine twee jaar geleden ontmoet en het klikt tussen ons. We hebben drie nummers van de nieuwe plaat samen opgenomen en de vibe zat van meet af aan goed. Glenn (Radical G) is nogal dansvloergericht, maar hij heeft ook een donkeren kant, en daar hou ik wel van. Ook met Bodyspasm, twee jonge gasten uit Leuven, heb ik een nummer opgenomen. Los van het feit dat ik het enthousiasme van die jonge producers aanstekelijk vind, werken ze met programma’s die voor mij compleet nieuw zijn. Ik merk dat ik weer dingen bijleer – en dat kan nooit slecht zijn.'

 


15:30 in Music | Permalink | Tags: interview, neon electronics | |

Video: Justice - ON'N'ON

21 januari 2012 Commentaren (0)

12:51 in Music | Permalink | Tags: justice, video, on'n'on | |

Sign o' the MP3 Times

prince_sign_o_times.jpgMet de nieuwe reeks Huis 33 1/3 wil de AB naar eigen zeggen ‘een alternatief  bieden voor de manier waarop de muziekbeleving de laatste jaren is geëvolueerd’. Anders gezegd: de muziekprogrammators van de AB vinden dat er teveel via laptopspeakers naar mp3’s geluisterd wordt, waardoor meesterlijke albums niet meer voldoende tot hun recht komen. De oplossing? Ouderwetse luistersessies!

 

Zondag 22 januari vindt de eerste editie plaats, waarop het legendarische Prince-album Sign “☮” the Times door een set professionele boxen zal worden gejaagd. De feitelijke luistersessie is intussen uitverkocht, maar er zijn nog tickets voor het aansluitende concert van fDELUXE (met onder anderen zangeres Susannah Melvoin, voor wie Prince het nummer Nothing Compares 2 U schreef) en de aftershow met STIJN, die in het begin van de avond de luistersessie komt inleiden en nadien een hoop aparte Prince-covers belooft te spelen.

 

Modeselektor Rocks!

19 januari 2012 Commentaren (0)

L.A. Woman

BGCDDR01.JPGThe Doors waren de facto uit elkaar, toen hun zesde en laatste album L.A. Woman in april 1971 in de winkel werd gelegd. De promotour was maanden daarvoor stilgelegd, nadat Jim Morrison in New Orleans een podium uit elkaar had getimmerd – tot grote ontsteltenis van de overige drie groepsleden, die hem vervolgens ook naar Parijs zagen verkassen.

 

Intussen had ook hun vaste producer Paul A. Rothchild hen de rug toegekeerd omdat hij vond dat er tijdens de repetities van L.A. Woman maar weinig meer uitkwam dan ‘cocktailmuziek’. Uiteindelijk zou hun engineer Bruce Botnick de plaat alleen afwerken, en daarvoor zowaar nog complimenten krijgen van Rothchild: ‘De nummers L.A. Woman en Riders on the Storm zijn subliem.’ Over de rest van het album was hij minder enthousiast: ‘Afval!’

 

De muziekpers reageerde echter opvallend positief en dubbel platina is uiteraard niet slecht voor een groep die op dat moment al figuurlijk zo dood was als zijn frontman drie maanden later daadwerkelijk zou zijn. L.A. Woman heeft zich intussen ook een klassieke status aangemeten, dus is er vanaf morgen een speciale editie verkrijgbaar met een hoop alternatieve studio-opnames en de pas recent opgedoken bluestrack She Smells So Nice.