Kraftwerk: Autobahn

15 april 2012 Commentaren (0)

kraftwerk, autobahn, album, momaOmdat 33 1/3 Classic Album Listening Sessions van de AB onlangs Trans-Europe Express van Kraftwerk door de boxen liet knallen, en omdat de legendarische Duitse elektronicaband deze maand acht belachelijk snel uitverkochte concerten in het MoMA speelt, stof ik mijn overzicht van alle Kraftwerk-albums (dat ik ooit voor Knack Focus gemaakt heb) nog eens af. Vandaag: het (niet echt) eerste Kraftwerk-album Autobahn!

 

Autobahn

Wir fahr'n fahr'n fahr'n auf der Autobahn

Jaar: 1974


Bezetting: Ralf Hütter, Florian Schneider, Klaus Röder, Wolfgang Flür

 

Sterren: ****

 
Concept: In werkelijkheid is Autobahn niet het eerste, maar vierde album van Kraftwerk. De eerste drie waren meer krautrock dan elektronica; en lang niet zo grensverleggend als wat de band nadien presteerde. Oprichter Florian Schneider noemt ze ‘archeologie’ en heeft zich altijd – met succes – verzet tegen een heruitgave ervan. Wat hem betreft, is Autobahn het eerste officiële Kraftwerk-album – een meesterlijke, toonaangevende synthesizerplaat met een 22 minuten durend titelnummer dat, aldus de band, het muzikaal equivalent van een rit op de A555 van Keulen naar Bonn moet zijn. Funky snelweg.


Hoes: Het artwork van het album werd – zo ging dat toen – geschilderd door Emil Schult, die eveneens aan de lyrics van Autobahn meeschreef. Het is evenwel niet duidelijk welke van de acht zinnen van zijn hand zijn. Op de achterflap van de originele LP staat een foto van Hütter, Schneider, Röder en Flür. Het hoofd van die laatste was eigenlijk (nogal klungelig) op dat van Schult geplakt, omdat pas na het nemen van de foto duidelijk werd dat Flür een vast groepslid zou worden, en omdat een beetje Pritt kopen goedkoper was dan een nieuwe foto maken. In ’87 stapte Flür uit de groep en schreef een biografie waarin stond dat niet Schneider, maar hij de roemruchte percussion pads van Kraftwerk had ontworpen. Drie keer raden wiens hoofd er niet meer op het artwork van de geremasterde versies van Autobahn staat?


Ontvangst:Not to take anything away from Kraftwerk – probably real nice geezers once you get to know them – but dis ist nicht so gut,’ schreef John Mendelsohn in Rolling Stone, alvorens de rest van zijn redelijk sarcastische recensie op te vullen met een autohandleiding. Billboard had het daarentegen meteen begrepen: ‘One of the few LPs of this type that does not seem gimmicky or contrived.’ Ook het inmiddels opgedoekte muziekblad Circus sloeg nagels met koppen: ‘Pink Floyd are in for some stiff competition.’


Charts: Zowel het album als de titeltrack werden, veelal tegen de verwachtingen in, een hit. Het album deed het in de Britse (#4) en Amerikaanse (#5) hitlijsten zelfs beter dan in Duitsland (#7). De flink ingekorte radioversie van de titeltrack stond vrijwel overal in de top dertig. Al beweren kwatongen dat de verkoop in Engelstalige landen voornamelijk werd aangewakkerd door (de ouders van) peuters, die verzot waren op de ‘kinderlijke bliepjes’ en uit volle borst ‘fun, fun, fun on the Autobahn’ meezongen. Hey, ze hadden dan toch tenminste één woordje Duits geleerd.

 

03:48 in Music | Permalink | Tags: kraftwerk, autobahn, album, moma | |

Libertine Supersport (est de retour)

12 april 2012 Commentaren (0)

421210_345401278830710_222391847798321_878193_1307923820_n.jpgBegin dit jaar werd het Brusselse nachtleven ondergedompeld in rouw: Libertine Supersport deed de boeken (en bijgevolg ook de deuren) dicht. Maar morgen herreist de club alweer uit haar as - als maandelijks partyconcept in Ciné Mirano, de legendarische Brusselse boîte die het afgelopen decennium vooral bekend stond als de thuishaven van Dirty Dancing, de voorganger van ... Libertine Supersport!

 

De cirkel is dus rond, en fans kunnen op twee oren slapen (zij het pas nadat ze op vrijdag de dertiende naar de heropening zijn geweest): de muzikale succesformule blijft behouden. Op de line-up van de eerste editie staan onder meer Todd Terje, Dixon, Punks Jump Up, Attar! en Mickey, en intussen circuleren al - in hoofdzaak tussen mijn linker- en rechteroor - namen voor de volgende editie die nog straffer zijn.

 

Afgelopen zaterdag kwamen de nieuwe/oude bezielers Lorenzo Serra en Dirk De Ruyck bij mij langs in Switch voor a nice little chat en ze brachten gelijk resident Mickey mee voor een deejayset. Enjoy!

 

Kraftwerk: Trans-Europe Express

trans-europe-express.jpgVanavond staat 33 1/3 Classic Album Listening Sessions van de AB in het het teken van Trans-Europe Express van Kraftwerk. Dat bracht mij op het idee om mijn overzicht van alle Kraftwerk-albums (dat ik ooit voor Knack Focus gemaakt heb) nog eens af te stoffen. Te beginnen met - vanzelfsprekend - Trans-Europe Express.

 

Trans-Europe Express

‘We are showroom dummies’

Jaar: 1977


Bezetting: Ralf Hütter, Florian Schneider, Karl Bartos, Wolfgang Flür

 

Sterren: ****


Concept: Na een promotietournee doorheen de VS was Kraftwerk er zich van bewust geworden dat ze een zekere popstatus genoten. Trans-Europe Express klonk bijgevolg weer melodieuzer (dan Radio-Activity), maar tegelijk ridiculiseerde de band (zijn) bekendheid en imago met teksten als ‘we are showroom dummies’ of ‘he fell in love with the image of himself and suddenly the picture was distorted’. Op technisch vlak bleef Kraftwerk grenzen verleggen door – nerd alert! – nieuwe sequencers te laten bouwen, zodat ze complexere synthesizercomposities in elkaar konden boksen. Ze namen daarvoor ook treingeluiden op, maar kwamen tot de vaststelling dat die ‘niet echt dansbaar’ waren.


Hoes: Van Trans-Europe Express bestaan verschillende hoezen, maar Ralf Hütter, die vandaag als enig originele lid overblijft en sowieso meestal de plak zwaaide binnen de groep, geeft de voorkeur aan een overdreven geretoucheerde en gemonteerde foto van J. Stara. Bedoeling was om er als etalagepoppen uit te zien – real not real. Doe overigens geen moeite om J. Stara te googelen. Het enige wat je te weten komt, is dat je niet de enige bent die er meer over te weten wil komen.


Ontvangst: Alsof ze Kraftwerk tegen dan hadden opgegeven, is nergens op het web een vintage recensie van Rolling Stone te vinden. Wel was de Amerikaanse rockbijbel zo vriendelijk om de plaat in 2003 het nummer 253 toe te dichten in hun 500 Greatest Albums of All Time, vlak voor Whitney Houston. Wij herhalen: nummer 253, vlak voor Whitney Houston. Sorry, maar als er een f***ing plaat bepalend is geweest voor hoe elektronica, hiphop – Afrika Bambaataa, tiens – en bij uitbreiding driekwart van de hedendaagse top dertig klinkt, dan zal het Trans-Europe Express wel zijn. Al moet gezegd dat het album ook in Europa bijzonder lauw werd onthaald. De recensie in Der Spiegel was zelfs vernietigend: ‘Futuristen-Kitsch’, schreef een onverlaat. Hadden ze het kennelijk alweer nicht gewusst.


Charts: Kraftwerk had de grootste moeite om Trans-Europe Express aan de man te brengen. In de VS verkocht het album dan al iets beter dan Radio-Activity, het bleef steken op nummer 117. De briljante titeltrack schopte het in de single charts nog tot de 67ste plaats, maar dat was meteen ook de enige noemenswaardige hitnotering - ter wereld. In Groot-Brittannië haalde het nummer Showroom Dummies later wel nog de top dertig, maar dat was pas in ’82 - het jaar waarin Afrika Bambaataa er de hiphopklassieker Planet Rock uit had gedistilleerd.

 

KRAFTWERK - TRANS-EUROPE EXPRESS

 

AFRIKA BAMBAATAA & THE SOULSONIC FORCE - PLANET ROCK

30 Jaar Democrazy

10 april 2012 Commentaren (0)

30DEMO.jpgAls je aan duizend muziekliefhebbers vraagt wat voor hen het Democrazy-hoogtepunt van de voorbije dertig jaar is, zullen minstens negenhonderd het concert van Nirvana antwoorden – ‘voor ze bekend werden’. Dat er niet eens zoveel volk in het oude pand van de Gentse muziekclub binnen kon (laat staan dat de band van Kurt Cobain hier toen al zoveel fans had), doet er niet toe: iederéén was erbij! (Nee, ik was er niet bij. Mijn eerste bezoek aan Democrazy was een party van Urgent waar ongeveer evenveel volk was als bij Nirvana: twintig man.)

 

Maar natuurlijk waren er in die dertig jaar nog meer memorabele passages, zoals er ook verschillende markante tegenslagen waren. De grootste was zonder twijfel de verhuis uit de volkswijk Brugse Poort (wegens geluidsoverlast) en de sindsdien aanhoudende zoektocht naar een vaste locatie.


424812_10150596422729024_77703949023_8933679_1936377927_n.jpgIn al die jaren was er ook één constante: Democrazy heeft altijd de vinger aan de pols gehouden. Het omarmde grunge voor de doorsnee concertpromotor wist wat dat was; op een moment dat de meeste rockbastions er nog niet eens aan dachten om techno en drum & bass ‘muziek’ te noemen, nodigde Democrazy pioniers als Richie Hawtin en Roni Size uit voor instant legendarische feestjes; en door de samenwerking met onder meer Lefto en All Eyes On Hip Hop blijft het ook vandaag buiten de lijntjes kleuren.


Om dat extra in de verf te zetten, plant Democrazy deze week in de Vooruit (en Charlatan) verjaardagskaarsen uit te blazen met onder anderen Peter Doherty (10/4), Daniel Johnston (12/4), ’t Hof van Commerce (14/4), Merdan Taplak (14/4), Logistics (14/4) en Balthazar (15/4). Lefto brengt op 13/4 nog een extra taart mee, wanneer hij zijn tiende verjaardag (achter de decks) viert met Theo Parrish, Floating Points en – zat vroeger in Jurassic 5; doet nu iets met speelgoedapen en simbalen – DJ Nu-Mark’s Toy Set.

11:36 in Music | Permalink | Tags: democrazy, nirvana, 30 jaar, lefto, vooruit | |

The Olympic Remix

06 april 2012 Commentaren (0)

Katy+B+Move+Beat+London+2012+Launch+B5Ak30uJReWl.jpgCoca-Cola en Mark Ronson (zelf niet de fanatiekste remixer, al blijft zijn 'interpretatie' van Animal van Miike Snow een klassieker) gaan op zoek naar een pijlsnelle, overdreven afgetrainde en hard meppende remix voor het nummer dat Ronson onlangs, samen met Katy B, in elkaar bokste door (Olympische) sportgeluiden door zijn atletische drummachine te halen. Of hoe je dat ding met die lichtjes in onderstaand filmpje ook noemt.

 

Remixbeloften kunnen hier alle stems downloaden om van het nummer Anywhere in the World een nog grotere - nomen est omen - wereldhit te maken (en daarmee gelijk een reis naar Londen te winnen, waar Ronson en B hen op een optreden zullen trakteren). De volledige campagne heet Move to the Beat, dus ik zou er persoonlijk nog een sample van Rock to the Beat durven aan toevoegen, maar nog originelere ideeën zijn welkom.