Akira On Blu-ray

05 augustus 2012 Commentaren (0)

akira, blu-ray, Katsuhiro OhtomoAl sinds de instant animeklassieker Akira van de Japanner Katsuhiro Ôtomo in 1988 in de zalen kwam, is er sprake van een Amerikaanse remake – met echte acteurs. De afgelopen jaren leek het er ook daadwerkelijk van te komen, nadat onder meer het productiehuis van Leonardo DiCaprio bij het project betrokken raakte. Maar intussen hebben een half dozijn gerenommeerde Hollywood-scenaristen er hun tanden op stukgebeten (onder wie Mark 'Children of Men' Fergus en Steve 'The Amazing Spider-Man' Kloves) en blijkt dat geen enkele bekende acteur staat te springen om eraan mee te werken.

 

Warner Bros. eiste daarom begin dit jaar dat het voorziene budget van 150 miljoen dollar zou worden gehalveerd, maar dat blijkt dan weer geen enkele regisseur voor mogelijk te houden. De originele Akira is een visueel overweldigend eerbetoon aan Blade Runner en cyberpunkauteur William Gibson (inclusief spectaculaire achtervolgingscènes doorheen een postapocalyptisch landschap) en zoiets naar live action omzetten kost een bom geld.

Voor wie mij - dat gebeurt al eens; ik weet ook niet waarom - niet gelooft: Akira verschijnt deze week op Blu-ray. En ja, ik geef het toe: ik ben er spontaan van beginnen watertanden.

 

18:05 in Film | Permalink | Tags: akira, blu-ray, katsuhiro ohtomo | |

Acid Juno

01 augustus 2012 Commentaren (0)

dvd, young adult, jason reitman, charlize theronIn tegenstelling tot het verleidelijke Juno of het charmante Up in the Air kwam Jason Reitmans recentste exploot Young Adult er op de afgelopen Oscaruitreiking totaal niet aan te pas. Het scenario is nochtans opnieuw van de hand van Diablo Cody (Juno) en het gros van de Amerikaanse pers was terecht enthousiast. Maar popcornvreters toonden opmerkelijk weinig belangstelling voor deze pijnlijke grappige komedie over een schrijfster die hoopt haar jeugdliefde opnieuw aan de haak te slaan, dus verdween Young Adult zowel in de VS als bij ons vrij snel uit de bioscopen. Jammer, want de situatiehumor is markant, de dialogen zijn snedig en Charlize Theron zet een verrassende vertolking neer.

 

Om dan eigenlijk maar te zeggen dat hij vanaf nu ook verkrijgbaar is op Blu-ray, dvd of via VOD. Doe er uw voordeel mee!

 

The (View)Master At Work

31 juli 2012 Commentaren (0)

viewmaster, gent, bijloke, when we were kings, freddy de kerpelI'm so mean, I make medicine sick!’ Vandaag predikt hij wereldvrede, maar dertig jaar geleden sloeg Muhammad Ali zijn tegenstanders met een ogenschijnlijk genot tot (appel)moes (zonder stukjes). Getuige de uitstekende documentaire When We Were Kings, waarin filmmaker Leon Gast het onstuimige verhaal van de legendarische kamp tussen Ali en George Forman in Kinshasa doet – de Rumble in the Jungle, voor de connaisseurs. Lauryn Hill en Wyclef Jean schreven de muziek voor de film, Spike Lee neemt de commentaar voor zijn rekening en Gast, die zich door honderden uren archiefbeelden worstelde, kreeg er terecht een oscar voor.

 

Waarom ik dat vertel? Omdat het openluchtfilmfestival Viewmaster voor het vijfde jaar op rij zijn tenten en tijdelijk bioscoopscherm opslaat in Gent - na de binnenplaats van de Boekentoren, de Sint-Baafsabdij, de Acec-site en DOK, kiest het deze keer voor de Bijloke - en omdat het thema van dit jaar de Belgische bokslegende Freddy De Kerpel op het idee bracht om When We Were Kings te vertonen. Muriel Scherre, één van de andere viewmasters, koos voor de voortreffelijke schandaalfilm Intimacy van Patrice Chéreau en de medewerkers van KASKcinema lieten hun oog vallen op de vampierklassieker Nosferatu van F.W. Murnau. Voor wie nog niet mee is: het thema van de vijfde editie is 'lichaam' en het verwijst naar het hospitaalverleden van de Bijlokesite.

 

Vanzelfsprekend komen de viewmasters hun keuzes telkens zelf toelichten, en om zowel hun en uw tere lichaam te beschermen, vinden de voorstellingen in geval van slecht weer plaats in de (nabijgelegen) Zwarte Zaal van het KASK. Geen idee of dat nu vrijdag - wanneer When We Were Kings het festival op gang trapt - al nodig zal zijn, maar neem misschien sowieso een dekentje mee. En een paraplu.

 

The Fang Five!

10 juli 2012 Commentaren (0)

scaled-1.jpgDe vampierfilm mag zich stilaan één van de oudste levende filmgenres noemen – wat enigszins ironisch is, gezien zijn onderwerp. Terwijl musicals en westerns veeleer kunstmatig in leven worden gehouden, blaakt de vampierfilm vandaag van gezondheid. Meer zelfs: sinds de eerste bloedzuigers zo’n honderd jaar geleden hun tanden in het witte doek zetten en filmmakers als F.W. Murnau (Nosferatu) en Tod Browning (Dracula) er hun voordeel mee deden, is het genre zelden zo populair geweest als nu.

 

Twilight is ontegensprekelijk één van de succesvolste filmreeksen van de afgelopen jaren, de Zweedse suspensefilm Let the Right One In bleek een instant klassieker, Tim Burton tekende recent voor de vampierkomedie Dark Shadows, en op televisie gooit de serie True Blood hoge ogen. Cinema Zuid achtte de tijd daarom rijp voor een kleine retrospectieve: het pakt uit met onder meer het meesterlijke Bram Stoker’s Dracula van Francis Ford Coppola en – een Belgische bijdrage aan het genre uit 1970 – Daughters of Darkness van Harry Kümel.

 

Mijn vijf favorieten uit het genre staan hieronder!

 

1. Bram Stoker’s Dracula (Francis Ford Coppola, 1992)



Bram Stoker’s Dracula is niet alleen een van de meest getrouwe verfilmingen van de gelijknamige roman, het is ook een sublieme hommage aan honderd jaar cinema. De verwijzingen naar de gotische horrorklassiekers van de legendarische Britse Hammer-studio liggen voor de hand, maar regisseur Francis Ford Coppola sleurt er eveneens eeuwenoude cameratechnieken van de broers Lumière bij om – nu eens griezelig romantisch, dan weer huiveringwekkend erotisch – het verhaal van een van de meest tragische antihelden uit de literatuurgeschiedenis te vertellen. Gary Oldman maakt bovendien op weergaloze wijze een getormenteerde ziel van de goddeloze protagonist, die hemel (of hel) en aarde beweegt om met zijn eeuwige liefde herenigd te worden. Dat grenzeloze verlangen ziet niet enkel in de vertolking van Oldman, maar ook in het vurige kleurenspectrum, de glorieuze kostuumontwerpen, hitsige dromen, Coppola’s ongebreidelde experimenteerdrift en de bezeten symfonische score van de Pool Wojciech Kilar.

 

2. Nosferatu (F.W. Murnau, 1922)



Er bestaan flink wat legendarische verfilmingen van Bram Stokers roman Dracula, maar Dracula van Tod Browning en Nosferatu van Friedrich Wilhelm Murnau, een van de grondleggers van het Duitse expressionisme, zijn veruit de oudste en alleen al daarom ook invloedrijkste. Vooral Nosferatu bleek een gigantische bron van inspiratie, ook al ziet hij er acht decennia later onvermijdelijk gedateerd uit. Maar de gotische horror en expressionistische mise-en-scène zijn nog steeds ontzagwekkend, en geen enkele acteur heeft de bloedzuiger ooit zo ijzingwekkend neergezet als Max Schreck. Nosferatu is bovendien de eerste film waarin een vampier het leven laat omdat hij met zonlicht in contact komt. Vòòr de film van Murnau waren de wezens er niet echt tuk op, maar konden ze het wel verdragen.



3. Let the Right One In (Tomas Alfredson, 2008)



Dit Zweedse kleinood, dat enkele jaren geleden de Gouden Raaf won op het Brusselse Festival van de Fantastische Film, is gebaseerd op de gelijknamige roman van John Ajvide Lindqvist. De film doet het verhaal van een twaalfjarige jongen die wordt gepest. Aan dat laatste komt echter een einde wanneer hij zijn nieuwe buurmeisje leert kennen – een vampier. Toegegeven, die synopsis klinkt eerder grappig of vertederend dan eng, maar Let the Right One In telt wel degelijk ook een flink aantal gore, macabere scènes en de suspense is dikwijls om te snijden. Regisseur Tomas Alfredson injecteert de film eveneens met een flinke dosis humor, en de fotografie van de Zweed Hoyte Van Hoytema is van een bijna buitenaardse schoonheid. De Amerikaanse remake is trouwens ook niet slecht, maar het origineel is beter.


4. From Dusk Till Dawn (Robert Rodriguez, 1996)



George Clooney had zich geen betere film kunnen wensen om komaf te maken met zijn ER-reputatie. Deze bloederige en demonische western van regisseur Robert Rodriguez en scenarist Quentin Tarantino wordt gekenmerkt door precies datgene waar gevoelige zieltjes op afknappen: een overdaad aan seks en geweld. Rodriguez en Tarantino, die zelf ook een rol voor zijn rekening neemt, grasduinden ervoor in de rijke geschiedenis van de B-film en plunderden gretig het oeuvre van onder meer van Sam Raimi, John Carpenter en George A. Romero. De ongelikte dialogen, de overdadige speciale effecten, de geestige vertolkingen, de kostelijke countrymuziek en de roemruchte stripact van Salma Hayek zorgen voor een rist onvergetelijke en bovenal ongemeen grappige momenten. From Dusk Till Dawn is een instant exploitatieklassieker.


5. Interview with the Vampire (Neil Jordan, 1994)



Toen Neil Jordans Interview with the Vampire in de zalen kwam, waren de kritieken verdeeld. De ene noemde hem een intelligente, melancholische en gotische horrorfilm; de andere vond de plot eerder mager, de emoties overdreven onderkoeld en glamourboy Tom Cruise volledig miscast als de listige protagonist Lestat. Ook Anne Rice, op wier romans de film is gebaseerd, was aanvankelijk niet te spreken over de casting van Cruise. Feit is dat de vertolking van Cruise niet opmerkelijk is, maar de rest van de film is dat gelukkig wél. Van de fotografie gaat een verrukkelijke dreiging uit, de decors van grootmeester van Dante Ferretti ogen grandioos, de jonge Kirsten Dunst is een revelatie, en de plot vindt een perfect evenwicht tussen passionele haat en – het gaat tenslotte om vampiers – onderkoelde liefde.

Jaws Vs. De Dampuurt

28 juni 2012 Commentaren (0)

Jaws_300x300.jpgDe jaren '70 waren een vreemde periode: zangers die Frikandon heetten, stonden bovenaan de charts; op tv keken mensen naar de politieserie Frietjes; en in de bioscoop liep het storm voor de film Kaken. Het meesterwerk van de toen nog niet zo bekende Steven Spielberg komt in augustus uit op Blu-ray, maar nog belangrijker: zaterdag kun je er in openlucht naar kijken op DOKgent. Met een naar eigen zeggen spectaculaire Boat-In wordt daar die dag/avond de Bataviabrug geopend, die fietsers, voetgangers en ander visvoer vanaf nu veilig van het centrum van de stad naar DOKgent moet brengen. Hey, de keuze tussen een witte haai en de Dampuurt is snel gemaakt!

 

Het hoofdstuk over Steven Spielberg en Jaws in het ongeëvenaarde boek Easy Riders Raging Bulls van Peter Biskind (over de gouden jaren zeventig in Hollywood) heet The Revenge of the Nerd. In tegenstelling tot zijn tijdgenoten Francis Ford Coppola, Martin Scorsese en William Friedkin was Steven Spielberg hooguit een doorsnee cinefiel die werkte voor televisie en Universal Pictures – het establishment, dus. Hij had geen affiniteiten met Godard, droeg witte sokken (zie foto), nam geen drugs, begon te blozen wanneer een naakte vrouw naast hem kwam zitten op een feestje, ... Kortom: hij maakte geen deel van de groep jonge wolven, die Hollywood stormenderhand aan het overnemen en heruitvinden was.


Spielberg had weliswaar al wat critici overtuigd van zijn kunnen met de televisiefilm Duel en de voortreffelijke road movie The Sugarland Express, waarmee hij in Cannes in competitie zat. Maar The Sugarland Express liet het commercieel afweten en de filmmaker wist dat hij nood had aan een hit, wou hij nog langer in Hollywood rondhangen. Hij wist echter ook dat hij niet bekend wou staan als een exploitatieregisseur die alleen films maakt over trucks, auto’s en haaien, dus toen hij aanvankelijk groen licht had gekregen om Peter Benchleys roman Jaws te verfilmen, probeerde hij er alsnog aan onderuit te geraken.


jaws, oude dokken, boat-in, gent, dokgent, steven spielberg, blu-rayUniversal had het budget echter al goedgekeurd en de producenten dwongen Spielberg aan de film te beginnen, zonder scenario, zonder acteurs die erin geloofden – Richard Dreyfuss en Robert Shaw lieten in Time Magazine optekenen dat Jaws wellicht een ramp zou worden – en zonder goedfunctionerende haaien. De mechaniek van de plastieken beesten liet het constant afweten en eentje ervan zonk zelfs naar de zeebodem. De crew doopte de film om in Flaws en de opnames duurden uiteindelijk meer dan vijf maanden – drie maanden langer dan gepland. Ook het budget was inmiddels verdrievoudigd en toen Steven Spielberg eindelijk de montagekamer kon induiken, bleek dat de scènes met de haai eenvoudigweg niet werkten.


De filmmaker kwam toen op het briljante idee om met suggestie te werken en introduceerde de eigenlijke haai pas op het einde van de film. Op die manier toverde hij een hoop rommel niet alleen om in een nagelbijtende suspenseklassieker, hij maakte van Jaws tegelijk de succesvolste film aller tijden (tot Star Wars het record twee jaar later aan diggelen sloeg). Het meesterwerk luidde in Hollywood meteen ook het einde van de auteursfilm in (lees: van alles wat de cool kids Coppola, Scorsese en Friedkin hadden zitten opbouwen). Jaws wordt beschouwd als het prototype summer blockbuster - toen nog een onbekend fenomeen. Na Jaws begonnen de studio’s massaal spektakelfilms te draaien, dumpten die op duizenden kopijen tegelijk in de zalen (zodat een film niet langer geleidelijk aan kon groeien, wat voorheen de normaalste zaak van de wereld was) en ondersteunden de release met peperdure televisiecampagnes die de impact van krantenrecensies herleidden tot nul. Of bioscoopbezoekers daarmee echt zoveel slechter geïnformeerd werden/worden, is discuteerbaar.