When Morpheus Met The Dude

13 september 2010 Commentaren (0)

 

Vraagt Morpheus aan The Dude: 'Do you believe in faith?'

Zegt die laatste: 'Sure. That and a pair of testicles.'

Reageert Morpheus: 'I know exactly what you mean!'

Le nouveau Friends?

How_I_Met_Your_Mother.jpgIk moest je nog vertellen hoe ik afgelopen vrijdagavond heb doorgebracht - die avond dat ik dus niet naar de uitreiking van de Vlaamse filmprijzen ben geweest. Welaan dan, vrijdagavond heb ik How I Met Your Mother ontdekt, de eerste sitcom sinds Friends die mij van meet af aan heeft kunnen doen lachen (lees: de eerste aflevering was het al prijs). Naar het schijnt wordt de serie hier al even uitgezonden op vtm, in de namiddag. Maar omdat ik zelden naar tv kijken, nog minder naar vtm en al zeker nooit in de namiddag (of het moet zijn dat ik met 39 graden koorts in bed lig), heb ik het eerste seizoen nu pas ontdekt op dvd.

 

In de VS houdt How I Met Your Mother al een vijftal jaar redelijk goed stand. De reeks is geen kijkcijferkanon, maar de kritieken zijn in de regel goed, en zelfs een gastrol van Britney Spears bleek niet voldoende om tien miljoen trouwe kijkers weg te jagen. Geef toe: dan ben je érg straf bezig.

 

Kort samengevat, gaat How I Met Your Mother over een soort wannabe Seinfeld die in het jaar 2030 aan zijn kroost vertelt hoe hij in 2005 mama heeft ontmoet. Hoe dat precies is gebeurd, is mij na een half dozijn afleveringen nog altijd niet echt duidelijk, maar veel doet dat er ook niet toe: de flashbackstructuur is louter een gimmick om een troep New Yorkers bij elkaar te brengen en over relaties te laten filosoferen. En ja, dat klinkt als een met tien bulldozers platgewalst pad, maar naast een pak rake oneliners en dito situatiehumor, zitten er ook enkele uitstekende comedy-acteurs in om die handel te verkopen - Neil Patrick Harris voorop!

 

Nooit gedacht dat ik in 2010 nog over Doogie Howser zou zitten schrijven (of toch zeker niet in positieve zin), maar laat dit het ultieme bewijs zijn dat de jaren '80 gewoon niet kapot te krijgen zijn. En als je mij nu even verontschuldigt: ik ga er de rest van het eerste seizoen doorjagen - in recordtempo.

 

09:36 in Film | Permalink | Tags: how i met your mother, dvd | |

Spider-Man: The Musical

11 september 2010 Commentaren (0)

 

We hadden er nog niets over opgevangen, maar blijkbaar werken Julie Taymour en U2 al een tijdje aan Spider-Man: The Musical (of Spider-Man: Turn Off the Dark, zoals het stuk op Broadway zal heten). Het idee klinkt redelijk onnozel, maar Taymor is naast een gevierde filmmaakster (Titus, Frida, Across the Universe) naar verluidt ook een ongelofelijk getalenteerde musicalregisseuse - haar Broadway-versie van The Lion King kreeg unaniem lovende kritieken. U2 is dan weer niet langer de meest toonaangevende rockband van het moment, maar bekijk het zo: de producenten hadden ook voor Justin Bieber of Mumford & Sons kunnen kiezen. Tot slot doet mogelijk ook Grace Jones mee, zoals bovenstaande video (check 5:13) duidelijk maakt. Kortom, laat de herfst (en een vroeg kerstcadeau in de vorm van een vliegtuigticket naar New York) maar komen!

15:25 in Film, Music | Permalink | Tags: u2, spider-man, julie taymor | |

Oostende eert Reetveerdegem

media_xl_3866640.jpgGisterenavond werden in Oostende voor het eerst de Vlaamse filmprijzen uitgereikt – het type evenement waar ik normaalgezien op uitgenodigd word, ware het niet dat ik geen uitnodiging heb ontvangen, en dus genoodzaakt was mij gisterenavond op een interessante manier bezig te houden. Meer daarover later.

Maar interessante bezigheid of niet, vanzelfsprekend wou ik wel eens weten waarom ik geen uitnodiging heb ontvangen voor het Vlaams filmevenement van het jaar, dus belde ik net even naar het enige nummer dat op de website van het festival staat.

‘Gallo, met de dienst toerisme van Oostende.’
Oh, sorry, ik dacht dat dit het nummer van het filmfestival van Oostende was.
‘Ja, maar ’t is weekend, wie.’
Wie?
‘Wat?’
Nee, wie?
‘Wat wie?’

(het blijft vijf seconden stil)

Oké, maar zou u mij dan het telefoonnummer van het filmfestival van Oostende kunnen geven?
‘Dat is hier.’
Maar er is niemand?
‘In het weekend zijn die niet op kantoor.’
Maar het festival is toch nog bezig?
‘Ja.’
En er is niemand op kantoor?
‘Nee.’
U bedoelt ‘ja’.
‘Nee.’

Enfin, om een lang, slechts deels verstaanbaar, niet altijd even logisch verhaal kort te maken: na enig aandringen en een wachtdeuntje van – ’t was die of Marvin Gaye – Arno, krijg ik uiteindelijk het gsm-nummer van een medewerker van het festival, die mij moet ‘doorverbinden’ met de directeur van het festival, die eerst niet opneemt om dat dan uiteindelijk toch te doen en te zeggen dat het om een vergissing moet gaan. En ik die dacht dat mijn reputatie als bad boy eindelijk vruchten had afgeworpen, nadat ik uitgerekend gisterenavond nog – op Facebook weliswaar – Zot van A een van de meest gênante films uit de Vlaamse filmgeschiedenis had genoemd. Niet, dus.

19373.jpgMaar om, in afwachting van mijn uitnodiging voor de tweede Vlaamse filmprijzen, nog even terug te komen op de eerste: met vijf (van de acht) prijzen is De Helaasheid der dingen een terechte winnaar. Geen enkele film kwam het afgelopen jaar in de buurt van de romanverfilming van Felix Van Groeningen – noch op artistiek, noch op commercieel vlak. Dat Jan Verheyen, volgens De Standaard, ‘betreurde dat de jury een keuze had gemaakt die hier en daar afweek van de smaak van het brede publiek’, kan bijgevolg moeilijk anders geïnterpreteerd worden dan als ‘Dossier K. had dat spel hier moeten winnen, en laten we in Vlaanderen ophouden met ambitieuze films te maken en vanaf nu alleen nog maar dwaze Vlaamsche remakes inblikken van dwaze Hollandse films, zodat we er cadeauboxen van kunnen verkopen en er de Vlaamsche horeca mee ondersteunen.’

Oké, ’t is waar, in De Standaard staat te lezen dat hij er eigenlijk mee bedoelde dat Ella-June Henrard en Marilou Mermans genomineerd hadden moeten geweest zijn voor hun rol in respectievelijk Bo en Meisjes, maar het ene sluit het andere niet uit. Los daarvan, Ella-June Henrard zette een geenszins onverdienstelijke vertolking neer, maar Bo is zo onwaarschijnlijk doorsnee dat het een klein mirakel mag heten dat de film überhaupt één nominatie kreeg (en die nog wist te verzilveren ook; Ina Geerts kreeg de prijs voor beste actrice in een bijrol). En wat Meisjes betreft, alleen al maar de titel van die film uitspreken op een awards ceremony, getuigt van slechte smaak. Of van slechte wil. Of van beide.

lostpersonsarea_review.jpgNee, de jury van de eerste Vlaamse filmprijzen valt weinig te verwijten, behalve dat ze verschrikkelijk katholiek was samengesteld en bijgevolg niet anders kon dan De Helaasheid der dingen de prijs voor beste film toe te kennen, maar de prijs voor beste regisseur aan Caroline Strubbe (voor Lost Persons Area) te geven – onder het motto ‘verdeel en wees goede vriendjes met iedereen’. Niet dat ik Caroline Strubbe geen prijs gun, maar vijf van de acht Vlaamse filmprijzen, waaronder beste film en beste scenario, aan De Helaasheid der dingen geven, en dan durven stellen dat er een andere film beter geregisseerd is ... Het kan aan mij liggen, maar ik snap dat niet.

Trailer Alert: Let Me In

10 september 2010 Commentaren (0)

 

Er was eens een Zweedse film - Let the Right One In van Tomas Alfredson - die in een mum van tijd uitgroeide tot een internationaal fenomeen. Terecht. Het kleinood is gebaseerd op de gelijknamige roman van John Ajvide Lindqvist en doet het verhaal van een twaalfjarige jongen die wordt gepest. Aan dat laatste komt mogelijk een einde, wanneer hij zijn nieuwe buurmeisje leert kennen – een vampier. 't Is waar: de plot klinkt eerder vertederend dan eng, maar Let the Right One In telt wel degelijk een aantal gore, macabere scènes, en de suspense is vaak om te snijden. Alfredson injecteert de film echter ook met een flinke dosis humor en de fotografie van zijn landgenoot Hoyte Van Hoytema is van een bijna buitenaardse schoonheid.

 

In tijden van Twilight en True Blood, smeekt zoiets vanzelfsprekend om een Hollywood-remake, met als titel Let Me In. Nu hebben wij absoluut niets tegen remakes, en het feit dat de Amerikaanse versie wordt geregisseerd door Matt Reeves, de regisseur van Cloverfield, stelt ons ergens ook gerust. Nee, Cloverfield was geen perfecte film, maar hij was ambitieus en bij momenten zelfs best eng. Maar het kan niet anders of de druk (vanuit de studio) om hier een hapklare brok teenage angst genre Twilight van te maken, moet gigantisch groot zijn - getuige het irritante emorocknummer in de trailer. Of ben ik nu te streng?

 

Hieronder in elk geval ook de trailer van het origineel (dat inmiddels uit is op Blu-ray en dvd). You be the judge.

 

11:49 in Film, Videos | Permalink | Tags: trailer, let me in | |