Trailer Alert: The Tourist

16 september 2010 Commentaren (0)

 

Op 15 december doe je uiteraard wat je wil, maar mocht ik van jou zijn (en dus geen uitnodiging voor een persvoorstelling op een vroegere datum hebben ontvangen), dan zou ik in de cinema zitten om naar The Tourist te kijken. Johnny Depp, Angelina Jolie, Venetië én Florian Henckel von Donnersmarck (de regisseur van Das Leben der Anderen) ... Het kan aan mij liggen, maar ik word daar gelukkig van.

Trailer Alert: Rare Exports

 

De kans is klein dat de marketingafdeling van Coca-Cola met de handen in het haar, maar toch: de Finse film Rare Exports maakt van de Kerstman een gevaarlijke zot die opgesloten zit in een of andere berg, tot iemand op het (ongelukkige) idee komt hem te bevrijden. Op het net zijn vooralsnog amper reviews van de film te vinden, maar zoals ook de trailer halvelings duidelijk maakt, moet Rare Exports een mix zijn van suspense en zwarte humor. Tot daar het goede nieuws. Het slechte nieuws is dat de film hier - bij gebrek aan verdeler - wellicht nooit in de zalen zal komen.

12:30 in Film | Permalink | Tags: rare exports, santa claus | |

Ch-ch-ch-ch-ch-cherry Bomb!

15 september 2010 Commentaren (0)

Soundtrack.jpgHet is zover: vanaf vandaag speelt de debuutfilm van Floria Sigismondi in de zalen. Voor de duidelijkheid: Sigismondi is een van de strafste (mode)fotografen van de voorbije twintig jaar én het brein achter meesterlijke videoclips voor Sigur Ros (Untitled #1), Marilyn Manson (The Beautiful People) en The White Stripes (Blue Orchid).

 

Als zo iemand dan beslist om het verhaal van de all chicks rockgroep The Runaways te vertellen, verwacht je vuurwerk, of toch op zijn minst vijftig cuts per minuut, waarvan twintig jumpcuts, en het gebruik van zeker honderddertig verschillende soorten kleurenfilters. Wrong. The Runaways ziet er meestal even klassiek uit als de plot in elkaar zit. Sigismondi schetst netjes hoe Joan Jett (Kristen Stewart) midden jaren zeventig de cultband The Runaways opricht om hem vier jaar later uit elkaar te zien spatten, na het vertrek en de mental breakdown van part-time lolita, part-time rocknimf Cherie Currie (Dakota Fanning). Waarop Jett zich in haar kamer terugtrekt om I Love Rock 'n' Roll te schrijven, wat uiteraard geen nummer van The Runaways is, maar een Hollywood-producent heeft 'iets' nodig om een film over een weinig bekende cultband te verkopen (zelfs al is die doordrenkt van oestrogeen).

 

Voor een film over vijf zotte - pardon our French - wijven had The Runaways gerust een pak meer rock-'n'-roll mogen zijn. Maar Stewart en vooral ook Fanning injecteren de juiste bad ass attitude in hun rollen, terwijl songs als Cherry Bomb en Queens of Noise door de Dolby Surround-boxen knallen. Op de soundtrack (zie hoes hierboven) worden die trouwens ook door de twee actrices ingezongen. Bit strange, maar het werkt, en daarnaast staan er op het album sowieso ook nummers van The Runaways (de echte, dus), The Stooges, de Sex Pistols en David Bowie.

 

YouTube: The Movie

14 september 2010 Commentaren (0)

rochetteclaes_oliviagerard-jan_film_03-800x0.jpg‘Zou je het zien zitten om in de jury te zetelen van de masterprojecten film van het KASK?’ De mail is een paar maanden oud, maar ik kwam hem toevallig vandaag opnieuw tegen. Het antwoord op dergelijke vragen is in de helft van de gevallen ‘ja’. In de andere helft is het dus ‘nee’, wat door de bank wijst op een gebrek aan tijd; zelden echt op een gebrek aan interesse. Al valt dat laatste ook nooit helemaal uit te sluiten.

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik die dag in juni eigenlijk geen tijd had. Maar het KASK heeft de afgelopen jaren zoveel talent afgeleverd dat ik er gewoon tijd voor heb gemaakt. Een uitstekende beslissing, zo bleek ook, want ik heb er een van de sterkste Belgische films van het jaar gezien: Because We Are Visual van Olivia Rochette en Gerard-Jan Claes. Het opzet is even simpel als tricky: ga op YouTube op zoek naar mensen die er hun ziel op blootleggen en smelt al die filmpjes samen tot een reflectieve documentaire over hoe (a)sociaal YouTube en andere online media/netwerken zijn. Of juist niet? Geef toe: klinkt niet alleen gewichtig, maar ook voyeuristisch. Because We Are Visual is gelukkig echter geen van beide. Het is een uitzonderlijk poëtische, hypnotiserende, ontroerende, ontluisterende collage van found footage, met échte personages, boeiende verhaallijnen en genoeg inventiviteit om al meteen internationaal een rol van betekenis te spelen.

Het verdict van de jury? Grootste onderscheiding. Of dat misschien niet een klein beetje overdreven was? Ga tot 17 oktober langs in het S.M.A.K. om zelf punten toe te kennen – de film is er te zien als onderdeel van Coming People 2010, een tentoonstelling van de beste afstudeerprojecten van de Gentse kunstscholen.

15:14 in Art, Film | Permalink | Tags: because we are visual | |

'Regisseurs worden overschat'

13 september 2010 Commentaren (0)

dossier.jpgZo'n anderhalf jaar geleden zei iemand tegen mij dat Dossier K. niets anders dan een goede film kon worden: 'Het scenario is af en Frank Van Den Eeden doet de fotografie.' Oké, zei ik, maar de regie is in handen van Jan Verheyen, die nog nooit iets heeft gemaakt dat zich zelfs maar een béétje met De Zaak Alzheimer kan meten. 'Pff, regisseurs worden overschat', repliceerde mijn nogal fanatieke gesprekspartner, die nota bene op de set van Dossier K. had gestaan. 'Geef ze een goed verhaal en een sterke fotografieleider, en al wat regisseurs nog moeten doen, is 'actie' en 'cut' roepen. Ze kunnen dat zelfs met hun ogen dicht doen.'

 

Uiteraard gaat zo'n boutade in tegen alles waar ik als rechtgeaarde cinefiel in geloof: de films van Hitchcock, De Palma, Lynch, Coppola, Antonioni, Kurosawa, die zijn toch niet enkel meesterlijk omdat ze vertrokken van een sterk verhaal en/of werden ingeblikt door een geniale cinematograaf? Dat zou betekenen dat gelijk welke oen ze had kunnen maken, en zoiets kun je mij dus niet wijsmaken. Maar wat moet ik dan maken van Dossier K, een goede politiefilm van een man die ik voordien enkel kon appreciëren als filmverdeler, (in de regel boeiende) gesprekspartner, liefhebber van (de nacht van de) wansmaak, ja zelfs als programmadirecteur van vtm, maar nooit als regisseur. Van Boys over Team Spirit naar Los, als ik er mij niet dood aan zat te ergeren, zat ik mij stierlijk te vervelen.

 

Uitgerekend die man maakt dan een soort vervolg op De Zaak Alzheimer - 't is niet echt een vervolg, maar de cast uit het origineel doet opnieuw mee - die zijn voorganger naar het einde toe zowaar overklast. Dossier K. begint als een vrij klassieke politiefilm om dan ergens halverwege te veranderen in een venijnige thriller over bloedwraak. Het scenario zit ontegensprekelijk goed in elkaar en de fotografie van Frank Van Den Eeden is zonder meer knap. Rest de vraag of Verheyen zich daar zodanig aan heeft opgetrokken dat hij zichzelf als regisseur heeft overtroffen, of dat het inderdaad onmogelijk is om de mix van een sterk verhaal en een sterke fotografieleider kapot te krijgen. Ik probeer mij een voorbeeld van dat laatste voor de geest te halen, maar het wil precies niet onmiddellijk lukken. Iemand?

 

Om (uiteindelijk) maar te zeggen dat Dossier K. sinds vorige week uit is op Blu-ray en dvd, en hij begin deze maand in de prijzen viel op een of ander Albanees filmfestival. Gezien het feit dat Albanezen in de film worden voorgesteld als een - we overdrijven, maar niet veel - primitieve diersoort, kan dat maar drie dingen betekenen: of de jury bestond uit buitenlanders, of Albanezen hebben een (bijzonder) gevoel voor humor, of Dossier K. is een puike politiefilm met internationale allures. Ik gok - zonder zwaar bevooroordeeld te willen klinken over de Albanese inborst - op een combinatie van het eerste en het laatste.

15:07 in Film | Permalink | Tags: dossier k, jan verheyen | |