George Lucas leest Playboy

20 oktober 2010 Commentaren (0)

 

IMG_0396.JPGStraks heb ik op het filmfestival van Gent een Q&A met de regisseuse van Hugh Hefner: Playboy, Activist & Rebel - een film die je alleen al voor de interviews (met onder meer George Lucas en Gene Simmons) moet gezien hebben. Dat doet er mij trouwens aan denken dat ik twee maanden geleden op de Patersholfeesten twee vintage Playboys heb gekocht, waarvan een met een dubbelposter van Erika Eleniak, de minst onderschatte actrice uit de geschiedenis van Baywatch. Zou die dringend eens moeten ophangen.

10:17 in Film | Permalink | Tags: hugh hefner, playboy | |

Smoorverliefd op Oil City Confidential

18 oktober 2010 Commentaren (0)

 

smoorverliefd.jpg.h380.jpg.568.jpgTerwijl de ene na de andere mij in het vizier neemt omdat ik het heb aangedurfd Smoorverliefd een draak van een film te noemen, maak ik mij klaar om straks op het filmfestival van Gent drie goede films in te leiden: Snabba Cash, Le quattro volte en R. Maar als ik voor de komende dagen één film zou mogen/moeten aanraden, dan is het zonder twijfel de documentaire Oil City Confidential van Julian Temple - een soort prequel van de Sex Pistols-docu The Filth and the Fury; met dit keer de eerder gerenommeerde dan bekende Britse rockband Dr. Feelgood in de hoofdrol. Ik zou er een thesis over kunnen schrijven, maar bij gebrek aan tijd - ik moet mij nog scheren - verwijs ik je met plezier door naar deze puike recensie van de film in de Britse filmbijbel Little White Lies.

Burning Rubber

15 oktober 2010 Commentaren (3)

 

Op de website van Knack Focus kun je lezen naar welke films je - volgens mijn geenszins bescheiden mening - zéker moet gaan kijken op het filmfestival van Gent, zoals Rubber van Quentin Dupieux (aka Mr. Oizo). Maar lijstjes raken snel gedateerd; zeker op een festival dat aan tweehonderd kilometer per uur voorbij mijn netvliezen scheurt. Anders gezegd: ik heb intussen nog een paar films gezien die evenmin in mijn tip vijf zouden misstaan, waaronder Potiche (François Ozon) en Home for Christmas (Bent Hamer). De eerste is een vrolijke hommage aan foute Franse (televisie)films uit de jaren '70, de tweede is een ontroerende (anti)kerstfilm over mensen die vooral geen kalkoen aansnijden. Check de trailers hieronder!

 

POTICHE

 

 

HOME FOR CHRISTMAS

 

05:28 in Film, Music | Permalink | Tags: rubber, filmfestival gent | |

No Country for (Gary) Oldman

13 oktober 2010 Commentaren (0)

Biffmotron_01.jpgDe website Something Awful houdt al jaren elke vrijdag een Photoshop-wedstrijd: Photoshop Phriday. Afgelopen vrijdag heette de opgave Porn Versions of Classic Films. De inzendingen zijn niet allemaal even geïnspireerd, maar het gebeurt uiteraard niet elke dag dat iemand een briljante ingeving als Shaving Ryan's Private krijgt. Die laatste schijnt trouwens ook echt een gay classic te zijn, in tegenstelling tot het compleet fictieve Shaving Ryan's Privates met Meg Ryan - een Amerikaanse remake van Zwartboek, dus.

 

T3hRen3gade_02.jpgMaar we dwalen af. Op Something Awful staan dus affiches van zogezegd klassieke pornoparodieën, maar ons favoriete thema van de afgelopen weken is zonder twijfel: Gary Oldman Has Been In a Lot of Movies.

05:49 in Film, Whatever | Permalink | Tags: 2001 | |

Onromantische tragedie

 

'Hij is beter dan Zot van A.' Ziedaar het positiefste dat we gisterenavond iemand over Smoorverliefd, de nieuwe film van Hilde Van Mieghem, hebben horen zeggen. En geloof mij: we hebben het aan véél mensen gevraagd, van wie de helft het (omwille van hun functie of professionele vriendenkring) moet ontkennen, zou je het hen on record vragen. Maar de schok was zelfs voor hen te groot om het ook off the record geheim te houden.

 

smoorverliefd,filmfestival gentWat ik ervan vind? Ik vind Smoorverliefd geenszins beter dan Zot van A, en dan moet je weten dat ik Zot van A. redelijk abominabel vind. Nee, echt, in vergelijking met Smoorverliefd is Zot van A. net geen Citizen Kane - een soort The Magnificent Ambersons, dus. Of ik nu niet wat overdrijf? Eerlijk? Nee. Ik heb me van de eerste tot de laatste seconde mateloos zitten ergeren aan de infantiele gekunsteldheid (denk aan Baz Luhrmann, toen hij zeven was), het fake sentiment (geen enkel personage komt geloofwaardig over), Kevin Janssens (die zichzelf bij deze tot de grootste non-acteur van zijn, de vorige en de volgende generatie heeft gekroond), de pijnlijke dialogen (alsof ze door Google Translate uit een middelmatige Amerikaanse komedie zijn vertaald) en het feit dat het je geen $*@# kan schelen of al die personages in elkaars armen liggen of hun eigen polsen oversnijden. Nee, zelfs voor een manke romantische komedie is Smoorverliefd gênant ongrappig en hallucinant onromantisch. Meestal is hij echter gewoon hallucinant tout court.

 

Gelukkig staan er vandaag alweer heel wat andere films op mijn festivalprogramma, waaronder nieuw werk van François Ozon en Bent Hamer. Geef toe: klinkt goed.