And the Oscar goes to ... Kanye West!

25 oktober 2010 Commentaren (0)

 

kanye-selita.jpgBescheiden zal Kanye West nooit worden, maar een videoclip van 34 minuten is er - zelfs voor zijn doen - misschien toch een béétje over. Ook al heeft hij daarmee, wat de meeste blogs en muzieksites nu ook mogen beweren, niet de langste clip uit de geschiedenis gemaakt. Die staat nog steeds op naam van Michael Jackson, wiens Ghosts (geregisseerd door plasticinegoeroe Stan Winston; zie onder) ruim 39 minuten duurt. Meer nog: Jackson staat met zes (!) titels in de top tien van langste videoclips aller tijden. Enkel Puff Daddy featuring Mase & Notorious B.I.G. (Been Around the World), MC Hammer (Too Legit to Quit), The Streets (MTV's 25th Birthday Celebration) en nu dus ook Kanye West zijn erin geslaagd om een paar clips van Jackson naar de nummers elf tot twintig door te verwijzen, waar eveneens werk van P. Diddy, R. Kelly, Tupac en Bobby Brown geparkeerd staat. Pas op: verder zijn die negers zwarte mannen vooral niet bezig met wie de langste heeft.

 

Maar het moet gezegd: Runaway (zo heet die superclip van Kanye, waarin naast Runaway nog andere songs uit zijn nieuwe album My Beautiful Dark Twisted Fantasy zitten) is een geenszins onaardig curiosum - geschreven door Hype Williams en blijkbaar geregisseerd door God zelf (Kanye, dus). De dialogen zijn soms wat onnozel, maar dat krijg je met flinterdunne verhaaltjes over (letterlijk, uit de lucht) gevallen engelen. De mise-en-scène daarentegen is ongelofelijk zelfverzekerd - gelukkig maar, want de clip bestaat in hoofdzaak uit (erg knappe) eye candy, zoals een tien minuten durende balletscène, een wat ongemakkelijke hommage aan Michael Jackson, een explosieve kusscène en, euh, fotomodel Selita Ebanks. Niet dat Kanye voor mijn part morgen aan een langspeelfilm moet beginnen but the dude's got talent.

 

Shop Wars

24 oktober 2010 Commentaren (0)

 

De Amerikaanse Media Markt is zoveel cooler dan die van ons.

14:53 in Film, Videos, Whatever | Permalink | | |

Pure Coppola

22 oktober 2010 Commentaren (2)

 

alskade_45222.jpgGisterenavond heeft de ExploreZone-jury op het filmfestival van Gent - de jury die ik de afgelopen tien dagen onder mijn hoede nam - de ExploreZone Award toegekend aan het Zweedse Pure van Lisa Langseth. Waarom? 'Omdat Pure een verhaal over deze tijd is – over het hier en nu. Het is een film over hoe datgene wat door moderne technologieën (YouTube, internet) klassiek is geworden opnieuw aanraking vindt met jongeren. Enerzijds is Pure een subtiele schets van de schade die iemand door het internet kan aangedaan worden (over hoe de mens op het net altijd sporen achterlaat); anderzijds is het een verhaal over een vrouw die door muziek loutering vindt en ontsnapt aan een losbandig leven. An sich is het een klassiek verhaal, maar het wordt heel subtiel en met het juiste gevoel voor dramatiek gebracht, zonder dat de film ook maar één moment naar effectenbejag ruikt. Dat was de reden waarom Pure zich onderscheidt van onze nipte nummer twee: Die Fremde. Bovendien kan de film steunen op fantastische acteerprestaties en een geweldig scenario dat andermaal subtiel in de ziel pookt. Zweedse klasse.' Voilà, dat lijkt mij duidelijk.

 

SofiaCoppola.jpgDe film heeft voorlopig nog geen Belgische verdeler, maar de kans dat dit snel gaat veranderen, is groot - omwille van de award (en de campagne op onder meer Studio Brussel die eraan verbonden is), 'maar zeker ook omwille van de onaardse schoonheid van hoofdrolspeelster Alicia Vikander', liet een mannelijk jurylid (die verder anoniem wenst te blijven, uit vrees voor represailles van zijn lief) gisterenavond nog optekenen. Dat deed er mij aan denken dat ik vanavond nog naar Somewhere, de nieuwe van Sofia Coppola (en slotfilm van het festival), ga kijken. Oké, met haar groot uitgevallen reukorgaan is Sofia geen natuurlijke schoonheid te noemen, en dan zwijgen we nog over het feit dat haar pa al bijna twee decennia films maakt die nog moeilijker te verteren dan zijn flessen wijn. Maar wat de man allemaal voor 1993 heeft gepresteerd, maakt van hem geen onaantrekkelijke schoonvader en er zijn ergere dingen in het leven dan een neus waarop je een klein Cessna-toestel kan landen - een neus waarop je een Boeing 737 kan landen, bijvoorbeeld.

 

In elk geval, ik ben benieuwd naar Somewhere, waar Sofia onlangs de Gouden Leeuw voor kreeg - van haar ex Quentin Tarantino. Dat laatste schoot bij nogal wat journalisten in het verkeerde keelgat, omdat Somewhere op het festival eerder lauw was ontvangen. Ah, controverse! I love it!

 

Zot van Jan

21 oktober 2010 Commentaren (0)

De berichten op de Facebook-pagina van Jan Verheyen zijn hi-la-risch!

 

1.jpg

2.jpg3.jpg

15:55 in Film, Whatever | Permalink | Tags: jan verheyen, zot van a | |

See the Drummers Get Wicked

 

Het Oostenrijkse Die Fremde mag dan al gisteren (terecht) de competitie gewonnen hebben, de film die op het filmfestival van Gent tot dusver de meeste harten (of toch zeker die van de meest van mijn vrienden) heeft gestolen, heet Sound of Noise van het Zweedse duo Ola Simonsson en Johannes Stjärne Nilsson. Ik zou nu een soort synopsis op papier (lees: het scherm van mijn MacBook Pro kunnen gooien), maar het fragment hierboven zegt meer dan 160 woorden - om nog maar te zwijgen over de kortfilm hieronder, waarop Sound of Noise is gebaseerd. Doe jezelf een plezier, neem even een koffiepauze van tien minuten en begin op het einde van die tien minuten uit te kijken naar de bioscooprelease van de langspeelfilm - wellicht ergens in februari 2011.