Trailer Trash

18 november 2010 Commentaren (0)

big-tits-zombie-movie.jpgDe dvd-verdeler Shock Entertainment heeft de afgelopen dagen trailers van nagenoeg zijn volledige catalogus op YouTube gegooid. En omdat zoveel ijver beloond dient te worden (en eigenlijk ook wel omdat we graag een exemplaar van de nieuwe aanwinst Vampire Girl vs. Frankenstein Girl zouden krijgen), hebben we hieronder onze drie favorieten gepost - te beginnen met de trailer van de instant genreklassieker Big Tits Zombies.

 

Eveneens een onvervalste klassieker, maar dan écht: The Toxic Avenger - ‘The first superhero born out of nuclear waste!' Meer nog: 'His face is so terrifying we can’t show it to you now. You’ll have to see the movie for yourself.’ Je moet het Lloyd Kaufman, de hersentumor achter horrorstudio Troma, nageven: hij weet hoe je een film aan de nerd moet brengen. Voor wie nooit een nerd is geweest: The Toxic Avenger is het verhaal van een loser die in een vat vol chemicaliën valt, superkrachten ontwikkelt, achter slechteriken aangaat en - valt het op dat dit uit een review komt die ik ooit, onder een pseudoniem, voor Vice geschreven heb? - de content van zijn onwelriekende pijpleiding in de bidon van blonde sloeries loost. Kortom: een van de flauwste, maar ook meest trashy horrorfilms aller tijden.

 

Tot slot heb ik er nog de trailer van Sexy Killer You'll Die For Her aan toegevoegd, omwille van de compleet onzinnige titel en het feit dat dat verschrikkelijke Barbie Girl-nummer er vakkundig in wordt gemassacreerd.

 

Big Tits Zombies

 

 

The Toxic Avenger

 

 

Sexy Killer You'll Die For Her

 

Het Grote Ongeduld Online

 

bento.jpgGisterenavond opnieuw Het Grote Ongeduld gepresenteerd, en ook dit jaar best wat aardige kortfilms gezien. Om eerlijk te zijn: geen enkele liet een verpletterende indruk na, maar er zat evenmin een film tussen (de genomineerden) die ik niet op zijn minst 'oké' vond. De beste? Het is - bij gebrek aan een echte uitschieter - wat moeilijk kiezen, dus laat ik het houden op het verdict van de Canvas-jury: Bento Monogatari van Pieter Dirkx, die tekent voor een enigszins surrealistisch portret van een disfunctioneel koppel (dat nog een flink pak creepier en over the top Japans had mogen zijn, maar makkelijk een halfuur boeit). Minder ambitieus, maar raak in scène gezet en emotioneel minstens even raak getypeerd, was Marie van Jozefien Scheepers (met een opnieuw uitstekende Charlotte Vandermeersch).

 

De korte animatiefilms vond ik - hoe verschillend ook - redelijk aan elkaar gewaagd. Maar als ik er dan toch een volgorde aan moet geven: 1) Earth Bound van Ariane Lenaerts 2) Mouse For Sale van Wouter Bongaerts 3) The Craving of the Scarecrow van Nathalie Bruyer. Ze zijn echter allemaal zo kort dat je ze evengoed ook allemaal een kans kan geven op de vreemdsoortige player van Het Grote Ongeduld waar niet alleen alle korte animatiefilms, maar ook alle korte fictiefilms en documentaires integraal op te bekijken zijn. Je kan ze bovendien ook allemaal bekijken via iPhone en iPad (en naar het schijnt ook via iPod, voor wie nog met zijn gedachten in het jaar 2007 zit).

 

Trouwens, als ik nog één tip mag geven: ik vond de Franstalige inzending Pour toi je ferai bataille van Rachel Lang eveneens zeer straf.

Paul Kalkbrenner: The Movie

16 november 2010 Commentaren (0)

 

Jammer dat er in deze '1 documentary' over Paul Kalkbrenner geen Belgisch optreden tussen de '10 concerts' zit, maar bij deze is mijn Blu-ray niettemin gereserveerd. Vanaf 3 december kun je om die van jou gaan.

Under the Moonlight

10 november 2010 Commentaren (0)

 

De Franse regisseur Vincent Moon heeft op het Deense platteland een film opgenomen met Efterklang - 'a film with the same length as an album,' aldus de website van onze favoriete Deense groep, 'full of performances, experiments and collaborations.' Het kleinood heet An Island, en misschien is het nog een beetje te vroeg om de film een 'kleinood' te noemen, maar Moon is een klein genie, dus ik waag het erop.

 

Voor wie nog nooit van Vincent Moon gehoord heeft: hij is niet alleen de bezieler van The Take-Away Shows, voor hij een nomadisch bestaan begon te leiden, nam hij de meeste afleveringen ook zelf op (waaronder die met Arcade Fire, The National, Au revoir Simon, Liars en Beirut). Maar Moon is eveneens de fotografieleider van Jonathan Caouette's uitstekende docu All Tomorrow's Parties én de regisseur van de straffe concertfilms A Skin, a Night (The National), Burning (Mogwai) en This Is Not a Show (R.E.M.). Die laatste heb ik, toen hij hier eind vorig jaar op dvd uitkwam, in Focus Knack omschreven als 'een bewust desoriënterend verslag van de vijf concerten die R.E.M. in de zomer van 2007 gaf in Dublin. De concertfragmenten flitsen voorbij in sterk contrastrijke, schimmige zwart-witfotografie; wat zich backstage afspeelt, wordt getypeerd door enerzijds een vaal kleurenpalet, anderzijds een totaal gebrek aan context. Het eindresultaat is zowel verbluffend knap als hypnotiserend kinetisch. Oké, dat maakt van This Is Not a Show misschien nog geen ‘onconcertfilm’, maar op zijn minst een atypische concertfilm of – nog beter – eindelijk nog eens een concertfilm die de moeite loont.'

 

Om maar te zeggen dat ik uitkijk naar februari, wanneer An Island in première gaat. Alleen spijtig dat 'februari' in de muziekindustrie een eufemisme is voor 'voor de zomer'.

 

Noomi vs. Rooney

09 november 2010 Commentaren (0)

 

Niels Arden Oplev, de regisseur van de eerste en vooralsnog beste Millennium-verfilming, heeft in een interview met de Amerikaanse website Word & Film uitgehaald naar Hollywood, waar David Fincher op dit moment zijn remake van dat eerste deel afwerkt: 'The only thing that’s annoying to me is that the Sony PR machine is trying to make their Lisbeth Salander the lead Lisbeth Salander. That’s highly unfair because Noomi has captured this part and it should always be all her. That’s her legacy in a way I can’t see anyone competing with. I hope she gets nominated for an Oscar. I know a lot of Academy members have seen the film and liked it because every time I go to LA I meet so many people who have seen my version of it. Even in Hollywood there seems to be a kind of anger about the remake, like, ‘Why would they remake something when they can just go see the original?’ Everybody who loves film will go see the original one. It’s like, what do you want to see, the French version of La Femme Nikita or the American one? You can hope that Fincher does a better job.'

 

3484_head_rooney.jpgNu kunnen we begrijpen dat de man teleurgesteld is omdat hij niet zelf de Amerikaanse remake mag inblikken. Maar zeggen dat iemand die van film houdt niet in een film van David Fincher geïnteresseerd zou zijn, lijkt mij nogal straf. En hoe goed (en sexy) Noomi Rapace in de Zweedse versie ook is, Amerikanen gaan liever naar een film met Daniel Craig, Robin Wright en Christopher Plummer - de acteurs uit de remake, dus. Trouwens, Rooney Mara, de Amerikaanse Lisbeth Salander, mag er ook best zijn. Meer nog: ze heeft in The Social Network - het meesterwerk van Fincher dat nu in de bioscoop loopt en dat je, zoals mij, uiteraard al minimum twee keer hebt gezien - inmiddels ook bewezen dat ze van zich af kan bijten. Mara speelt het meisje dat Mark Zuckerberg in het begin van de film dumpt en zich daarmee tot Rosebud van deze moderne versie van Citizen Kane ontpopt.

 

En nee, ik zeg nu niet dat The Social Network evengoed is als Citizen Kane, maar ik zou ook niet weten wat ik erop kan aanmerken. The Social Network is gewoon de perfecte film: het scenario zit oneindig strak in elkaar, de dialogen zijn vuurwerk, iedereen is perfect gecast, de score van Trent Reznor behoort tot het beste wat ik de afgelopen jaren heb gehoord en uiteraard is de mise-en-scène van Fincher subliem. Ik begrijp trouwens de kritiek van sommigen niet dat ze 'toch wel meer van Fincher verwacht hadden, want normaal zitten er zoveel technische hoogstandjes in zijn films'. A) Er zitten technische hoogstandjes in The Social Network, met als hoogtepunt die bootracescène. B) Dat is zoals zeggen dat Brazilië fantastisch voetbal speelt, maar dat het nog beter/spectaculairder zou zijn, moesten de spelers op één been lopen en alleen maar vanaan de middenlijn op de goal schieten. Als je er al een genre moet opplakken, dan is The Social Network een corporate rechtbankendrama - geen thriller of politiefilm. De doortastend stijlvolle mise-en-scène van Fincher sluit daar perfect bij aan; ik zou niet weten welke technische hoogstandjes Fincher er had kunnen instoppen die de film nog beter hadden gemaakt.

 

Zelfs het einde was perfect. Al kan natuurlijk altijd alles beter.