Tron Jeremy

20 december 2010 Commentaren (0)

09:06 in Film, Videos | Permalink | | |

The Dude, Olivia Wilde én Daft Punk!

19 december 2010 Commentaren (0)

 

oliviawildetronbanner.jpgIk heb de afgelopen weken al zoveel over Tron Legacy verteld (op radio, tv, internet en papier) dat ik niet weet wat ik er nog kan aan toevoegen, behalve dat de film in de VS intussen heeft bewezen dat je een hype soms wél mag geloven. Tron Legacy had er een uitstekend openingsweekend en met een score van 7,9 op IMDb lijkt ver iedereen die hem al gezien heeft er ook aan verknocht - zélfs Peter Travers, onze favoriete Amerikaanse filmcriticus (omdat hij zo'n grappige filmpjes maakt en bijna altijd gelijk heeft)! En voor zij die het nog stééds niet zouden weten: de komende dagen kun je de film reeds zien in de Kinepolis-bioscopen van Brussel (19/12), Oostende (19/12), Gent (20/12), Brugge (20/12), Leuven (21/12), Hasselt (21/12), Kortrijk (22/12) en Antwerpen (22/12) - ruim een maand voor de Belgische bioscooprelease én ten voordele van Music For Life! Nog geen tickets? Bestel ze dan snel, want sommige zalen zitten al goed vol.

 

Hierboven staat inmiddels ook een montage van de interviews die ik begin deze maand heb gedaan met onder meer Jeff 'The Dude' Bridges, Joseph 'The Director' Kosinski, Olivia 'The One' Wilde en Sean 'The Producer' Bailey. Christine 'The Costume Designer' Clark en David 'The Car Dude' Simon zijn helaas gesneuveld - niet in de GRID, maar in Final Cut Pro - en de mannen van Daft Punk zijn natuurlijk veel te cool om interviews te geven, tenzij aan Dazed & Confused. Of tenzij ze zelf een film hebben gemaakt, want ik heb Thomas Bangalter en Guy-Manuel De Homem-Christo in het verleden wel degelijk al twee keer geïnterviewd (zonder helm aan) - een eerste keer over hun animatiefilm Interstella 5555: The 5tory of the 5ecret 5tar 5ystem, een tweede keer over hun regiedebuut Electroma.

 

Beide interviews zijn toen verschenen in Focus Knack, maar dat is intussen alweer zolang geleden dat ik dacht dat het geen kwaad kon om een van de twee - het laatste - hierop te gooien. Het interview dateert - als ik het goed heb - uit juni 2006 en verscheen naar aanleiding van de selectie van de film in Âge d'Or/Filmvondsten - meteen ook de enige keer dat Electroma hier in de zalen is vertoond. Hij was nadien wel nog beschikbaar op dvd, maar ik heb hem in al die jaren enkel bij Colette zien liggen (waar hij intussen is uitverkocht, maar kennelijk verkoopt de Amerikaanse Vice hem nog online).

 

 

220px-Electroma.jpgINTERVIEW FOCUS KNACK


WE ARE THE ROBOTS (PART DEUX)

Nooit gedacht dat we dit in het jaar 2006 zouden schrijven, maar Daft Punk is aan een comeback bezig. Niet dat het Franse duo de voorbije jaren geen nieuw materiaal meer heeft uitgebracht, maar laten we eerlijk zijn: op Human After All stond, in tegenstelling tot op Homework en Discovery, niet veel om écht extatisch van te worden.

 

De zwaar teleurstellende verkoop van de plaat bracht Guy-Manuel de Homem-Christo en Thomas Bangalter ertoe om even iets anders te doen. Daft Punk gaat deze zomer weer de hort op en de reacties op hun eerste optreden in de VS in acht jaar tijd waren unaniem lovend. Op het pas afgelopen filmfestival van Cannes stonden de twee dan weer te pronken met Electroma, hun cinematografisch buitengewone regiedebuut over twee robots die graag mens willen worden. Toegegeven, het Amerikaanse vakblad Variety noemde de film ‘nog trager en pretentieuzer dan Gerry en The Brown Bunny samen’, maar dat vindt Thomas Bangalter, die het woord voert, terwijl Guy-Manuel de Homem-Christo verveeld om zich heen kijkt, niet eens zo erg. ‘Wie Gerry en The Brown Bunny traag en pretentieus noemt, is een slaaf van Hollywood – het Eurovisiesongfestival van de filmindustrie.’

Jullie komen in de cinema niet meer aan jullie trekken?
Bangalter: Jij wel?

 Ik mag niet klagen, maar ik begin te begrijpen waarom mijn docent filmesthetica altijd zei dat de cinema is gestorven met de nouvelle vague.
Bangalter: (lacht) Ik denk dat het iets later is gebeurd, maar de man had een punt. Begrijp mij niet verkeerd: wij zijn verzot op cinema! Maar zien films er vandaag niet allemaal hetzelfde uit? Ze worden in elk geval stuk voor stuk gedraaid volgens hetzelfde cinematografische principe, in tegenstelling tot muziek. Een rocknummer zit niet alleen volledig anders in elkaar dan een technotrack, het klinkt ook volledig anders. In de cinema is op visueel vlak de voorbije twintig jaar nauwelijks iets veranderd, en ik zie bovendien in wezen geen verschil tussen een drama, een actiefilm, een Amerikaanse film of een Japanse film.

Hardrockers hebben zopas het songfestival gewonnen, maar zet dat nummer op papier en je merkt dat het eigenlijk maar een simpel popmelodietje is.
Bangalter: Precies! Zoals Hollywood al twintig jaar dezelfde visuele format hanteert, zo krijg je op het songfestival al veertig jaar dezelfde muzikale format geserveerd. De taal kan verschillen, de instrumenten kunnen verschillen, de muzikanten kunnen zich verkleden als monsters, maar in essentie zijn al die nummers een pot nat. Dat geldt ook voor de hedendaagse cinema. De scenario’s verschillen, de acteerprestaties, het ritme van de montage, het niveau van de speciale effecten, maar eigenlijk zien al die films er krek hetzelfde uit. Ik zeg niet dat ze er slecht uitzien, en wij kunnen ook nog altijd geboeid naar een verhaal zitten kijken, maar als we ooit zelf iets zouden doen, moest het er anders uitzien.

affiche interstella 5555_0.jpgNaar verluidt zijn jullie altijd al met film bezig geweest.
Bangalter: Van toen we klein waren, ja. Toen we elkaar leerden kennen, dweepten we beide met Easy Rider, Zabriskie Point, THX 1138, The Man Who Fell to Earth – allemaal typische studentenfilms. Onze passie is de voorbije tien jaar alleen maar toegenomen door videoclips te draaien met regisseurs als Michel Gondry, Spike Jonze en Roman Coppola, en door met Leiji Matsumoto (een Japanse animatiegod, bva) de anime Interstella 5555: The 5tory of the 5ecret 5tar 5ystem in te blikken. Sindsdien doen we alles zelf: videoclips, langspeelfilms, ...

Zo lang duurt Electroma wel niet.
Bangalter: Oké, we hebben afgeklokt op zeventig minuten, maar wie heeft ooit beslist dat films minimum anderhalf uur moeten duren? Toen we met het album Discovery op de proppen kwamen, kregen we het verwijt dat de nummers te kort waren en dat we een popalbum hadden gemaakt. Alsof een housenummer per definitie zes of zeven minuten lang moet zijn?! We gaan gewoon op ons gevoel af en als we vinden dat een nummer af is, dan is het af. Dat was met deze film niet anders. Er zit ook geen groot idee achter. We hebben gedaan wat we dachten te moeten doen, op een spontane manier – een beetje zoals Luis Buñuel of Réné Magritte te werk gingen, denk ik. Ik kan me niet voorstellen dat die surrealisten vertrokken van een geweldig idee of scenario. Ze voelden de dingen gewoon aan, zonder er echt over na te denken.

Even iets anders: al bekomen van de kritieken op jullie laatste plaat?
De Homem-Christo: (veert recht) We hebben ons nooit iets aangetrokken van de reacties op ons werk. Waarom zouden we daar nu mee beginnen?

Euh, omdat het dit keer niet alleen de critici waren die zo hun twijfels hadden.
De Homem-Christo: (geërgerd) Als de mensen onze muziek goed vinden: leuk. Doen ze dat niet: ook goed. We maken voor niemand anders platen dan voor onszelf. En als je zelf ergens tevreden van bent, raakt kritiek je niet.
Bangalter: (lichtjes gegeneerd) We hebben ons uiteraard wel de vraag gesteld waarom wij er zo tevreden over waren, terwijl de rest van de wereld er redelijk onverschillig tegenover stond. Human After All is natuurlijk een pak minder happy dan onze eerste twee platen, maar dat heeft gewoon met de tijdsgeest te maken. Ik begin zelf ook niet spontaan op het album te dansen, omdat er teveel woede van uit gaat. Maar die woede zat in ons, dus staat ze ook op de plaat.

daft_punk_electroma_ferrari_412.pngWaarom zo kwaad?
Bangalter: Dat weet ik niet. Al denk ik dat het antwoord op jouw vraag misschien wel in de film zit – en in het album, dat niet toevallig Human After All heet. Ik wil niet als een geitenwollensok klinken en zeggen dat we allemaal wat menselijker moeten worden, maar ik begrijp waarom mensen in de queeste van de twee robots in Electroma een metafoor voor onze samenleving zien. (denkt na) Voor mij vat de robot de twintigste eeuw netjes samen als een clash van natuur en technologie. Ik denk niet dat iemand écht kan vatten wat voor een impact die clash heeft gehad op de mens, maar Human After All en Electroma vormen een puzzel die daar op een of andere manier een antwoord op probeert te formuleren.

De film is opgenomen in de Verenigde Staten. Maakt die keuze deel uit van de puzzel?
Bangalter: (aarzelt) We zijn allemaal kinderen van de Amerikaanse popcultuur. Ik ben opgegroeid met beelden van de Verenigde Staten, dus leek het ons vanzelfsprekend de film ook in dat decor op te nemen. Maar het is een land van extremen waar op dit moment een clash aan de gang is tussen mensen die pleiten voor verandering en mensen die geen french fries meer willen eten – alleen nog freedom fries. Die onverdraagzaamheid zit ook in de film, ook al zijn we tijdens de opnames in Californië voornamelijk in contact gekomen met de eerste groep mensen. Nu, ik zou gerust eens in Alabama willen optreden, louter om daar frieten te gaan eten. (lacht)

 


New Kids Turbo vs. Frits & Freddy

14 december 2010 Commentaren (9)

 

Goed nieuws en slecht nieuws. Eerst het goede: de Belgische verdeler van New Kids Turbo heeft besloten om de film alsnog in Brussel, Gent, Leuven, Kortrijk, Oostende en nog wat plattelandsdorpen uit te brengen (nadat hij vorige week enkel in Antwerpen en élke Limburgse bioscoop uitkwam; wat ongetwijfeld de vreemdste distributiepolitiek sinds de verdeling van de iPhone 4 en de ministerposten in de huidige Vlaamse regering moet geweest zijn). Dan zat iedereen eindelijk nog eens op een Hollandse film te wachten, kwam hij hier slechts in een handvol bioscopen uit. Maar dat euvel wordt woensdag dus verholpen, zodat ook de rest van Vlaanderen zich ongegeneerd kan overleveren aan wat ontegensprekelijk een keivette kutfilm is (lees: de beste Nederlandse film sinds Flodder)! En laten we daar nu niet onnozel over doen: we hebben Flodder allemaal minstens zeven keer gezien; de scène tussen Tatjana Simic en Buurman mogelijk nog iets meer. Of die daarom ook een meesterwerk was? Bezwaarlijk. Maar als iets grappig is, dan is het gewoon grappig.

 

Heel wat minder grappig, en meteen ook het slechte nieuws: morgen komt Frits & Freddy in de zalen - na Zot van A. (dat nog nét iets beter is) en Smoorverliefd (dat duust keer slechter is) de zoveelste Vlaamse miskleun op rij. Jammer, als je weet dat een jonge generatie Vlaamse (kort)filmmakers (Felix Van Groeningen, Kadir Balci, Hans Van Nuffel, Gust Van den Berghe, Koen Mortier, Fien Troch, Christophe Van Rompaey, Michael Roskam, Nathalie Teirlinck, Caroline Strubbe, Pieter Van Hees, Philip James McGoldrick, Olivia Rochette & Gerard-Jan Claes, en ik vergeet er nog) de afgelopen maanden en jaren zo hard hebben gewerkt om de Vlaamse cinema nationaal én internationaal op de kaart te zetten, met ambitieuze, gedurfde, hoogstaande en (in driekwart van de gevallen) toegankelijke cinema. Ik geef het toe: het doet pijn om te zien hoe een generatie gelegenheidsfilmmakers - sorry, 4/5 van het oeuvre van Jan Verheyen valt niet onder de noemer 'cinema', en Hilde Van Mieghem en Marc Punt hebben zelfs nog nooit iets gemaakt wat op een film leek - die goede reputatie opnieuw in de vernieling rijdt met fake rotzooi. Nee, serieus, er zit meer menselijke emotie in Hector dan in Smoorverliefd, Zot van A. en Frits & Freddy samen.

 

smoorverliefd-0-0.jpgVoor de duidelijkheid: er MOETEN in Vlaanderen ook 'grote publieksfilms' gemaakt worden. Maar de lat lag dit jaar wel bijzonder laag. Vorig jaar heetten die publieksfilms De Helaasheid der dingen en Dossier K. - twee sterke films; elk op hun manier. Dit jaar heten ze Zot van A. (een slaafse remake van een Hollandse film), Smoorverliefd (een, euh, ja, wat was dat eigenlijk?) en Frits & Freddy (een soort veredelde aflevering van FC De Kampioenen; yes, it's that bad). Geen haar op mijn hoofd dat eraan twijfelt dat Zot van A. en Frits & Freddy een pak mensen zullen entertainen - waar ik geen probleem mee heb; al zeker niet in het geval van de tweede omdat die zonder subsidie is gedraaid. Maar als ik zowel Jan Verheyen (op de uitreiking van de Vlaamse Filmprijzen) als Marc Punt (zowat overal waar hij de afgelopen maand zijn marchandise mocht komen verkopen) hoor prediken dat er in Vlaanderen op publieksfilms wordt neergekeken, dan vraag ik mij af wie de pretentieuze zot is: ik (zoals, naar ik vermoed, Marc Punt mij op de Facebook van Frits & Freddy heeft omschreven) of zij?

 

De persoon met de minste reden tot klagen zou Jan Verheyen moeten zijn. Waarom die ver elk jaar een peperdure film mag maken, vroeg ik enkele maanden geleden aan VAF-baas Pierre Druout. 'Omdat Jan Verheyen geen auteur is. Hij staat klaar om andermans scenario's te verfilmen, en dan kun je in principe elk jaar een film maken.' Dus filmmakers die a) moeite doen b) echt talent hebben, mogen - als ze geluk hebben - om de drie/vier jaar een film maken, terwijl filmmakers die a) totaal geen moeite doen b) bezwaarlijk overlopen van talent, elk jaar een loon kunnen opstrijken. Zijn er dan echt geen jonge, getalenteerde filmmakers in Vlaanderen die - voor het geld, en de ervaring - een remake van een Hollandse film willen maken, zoals ook Amerikaanse regisseurs commerciële en persoonlijke projecten afwisselen. Of wordt de Vlaamse filmindustrie gedicteerd door een handvol producenten die telkens dezelfde regisseurs aan het werk zetten, terwijl de subsidiërende overheid (zonder wie er in Vlaanderen geen filmindustrie mogelijk is) laat begaan? Of misschien is er in Vlaanderen daadwerkelijk niemand anders dan Jan Verheyen bereid om geld te verdienen met het maken van een thriller of komedie? Lijkt mij sterk, maar wie weet?

 

frits.jpgAndere vraag: heeft Marc Punt reden tot klagen? Zoals de brave man in de nog bravere pers inmiddels zo'n vijftig keer heeft kunnen vertellen, heeft hij geen subsidie gekregen om Frits & Freddy te maken. Op een avant-première in Kinepolis Gent klonk het vorige week dat 'de Vlaamse overheid weigert om publieksfilms te steunen'. Een mens had er bijna medelijden mee gekregen, mochten Zot van A. en Smoorverliefd niet beide rijkelijk door het VAF (Vlaams Audiovisueel Fonds) zijn bedeeld, net als - om maar een paar titels van de voorbije jaren op te noemen - Dossier K, Loft, Ben X, Vermist en Firmin. Conclusie: Marc Punt liegt, en dat weet hij zelf maar al te goed. Zondag maakte Punt het in De Zevende Dag echter nog bonter door te stellen dat zijn film tot twee keer toe is afgekeurd door een commissie die bestond uit 'twee hardliners, mensen die meteen tegenstemmen, als er een publieksfilm wordt ingediend; een monteur die toevallig de monteur was van het project waarmee wij in competitie zaten; en een Nederlander die nog nooit van Matroesjka's had gehoord'. Omdat Marc Punt weigert om namen te noemen (en Ivan De Vadder meer geamuseerd zat te knikken dan zelf naar die namen te informeren), valt op het eerste - de hardliners - weinig te zeggen. Idem voor wat het tweede betreft, al moet je dan al in een soort complot beginnen geloven, want dan was er niet één commissie bij betrokken, maar twéé (want elk dossier wordt door andere mensen beoordeeld)! En het derde is toch op zijn minst vreemd te noemen, gezien het feit dat Marc Punt in vrijwel elk interview laat vallen dat 1372 landen zijn tv-serie Matroesjka's hebben aangekocht. Ze kennen het dus tot in Oezbekistan, maar een Hollander heeft er nog nooit van gehoord.

 

Bottom line: als je de uiteenzetting van Marc Punt volgt, hebben vier op vier commissieleden tegen Frits & Freddy gestemd - een zeldzame score die de meeste filmmakers tot enige introspectie zou dwingen, maar die Punt doet besluiten dat de wereld tegen hem is. Maar misschien dachten de commissieleden gewoon dat Marc Punt een - om het niveau van de dialogen in Frits & Freddy te onderstrepen - luie kloot is die tot twee keer toe een rotslecht scenario heeft ingediend én koppig heeft geweigerd om het verder uit te werken? Want dat is wat het scenario - als je het dat al shegood.jpgkan noemen - van Frits & Freddy is: lui en slecht. Het is hooguit een tweede draft van iets wat in handen van de Coen Brothers kan dienen als de kiem van een goede film. In handen van Marc Punt, de maker van - niet te onderschatten - Vlaamse meesterwerken als She Good Fighter en Dief, is het dus echter een veredelde aflevering van FC De Kampioenen. Héél af en toe worden de ellendige dialogen gered door Peter Van den Begin en Tom Van Dyck, maar hun vertolkingen zijn zo eendimensionaal kolderiek dat ze totaal niet bestand zijn tegen de dwaas/luiheid van Marc Punt, die louter de indruk geeft dat hij de film érgens naartoe voert - niet, dus. Dan zet Wim Opbrouck, in het West-Vlaams, eigenlijk nog de grappigste vertolking neer, ook al heeft hij zelden iets om handen - net als Luckas van den Eijnde en Erika Van Tielen, die zo'n acht zinnen dialoog heeft. Eerlijk: als je weet hoeveel (door Marc Punt geschreven) dialogen de van aan uw neus tot uw bovenlip getalenteerde Tania Kloek moet opzeggen, dan heeft Erika waan-zin-nig veel geluk.

 

Tot slot heb ik vandaag van een Vlaamse filmmaker - laten we hem 'hardliner X3' noemen - vernomen dat enkele Vlaamse filmproducenten er in een brief aan het VAF voor hebben gepleit om de Wild Cards af te schaffen (of de steun aan jonge filmmakers te verminderen). Bij het VAF konden ze het bestaan van die brief voorlopig bevestigen, noch ontkennen. Maar kennelijk is het een publiek geheim dat sommige producenten vinden dat er teveel filmmakers van een te kleine koek eten. De vraag is alleen waarom je jonge talenten daarvoor zou moeten straffen. Waarom niet gewoon tegen Hilde Van Mieghem zeggen: 'Sorry, we hebben je drie (!) keer laten proberen, en je hebt drie keer een draak van een film afgeleverd. Tijd voor een andere hobby.' Enfin, 't is maar een idee.

 

UPDATE: Net bevestiging gekregen van het VAF: de Vlaamse producentenbond heeft wel degelijk laten verstaan dat hij de Wild Cards graag afgeschaft zou zien, waarmee de steun aan jonge filmmakers flink zou worden verminderd. Het VAF voegde eraan toe dat niet alle producenten met dat standpunt akkoord gaan en dat het sowieso geen plannen heeft om het systeem van de Wild Cards af te schaffen.  

Trailer Alert: Transformers 3

13 december 2010 Commentaren (0)

 

De teaser trailer van Transformers: Dark of the Moon is nog potsierlijker dan de twee vorige films samen. Niet alleen gaan de makers van het derde deel ervan uit dat we in de jaren '60 daadwerkelijk op de maan zijn geland (terwijl iedereen intussen weet dat Stanley Kubrick die eerste maanlanding in scène heeft gezet), de échte reden dat we er naartoe zijn gevlogen, was om een neergestort ruimteschip van de Autobots (of de Decepticons) te inspecteren. Euh, ja. De film komt eind juni in de zalen, en valt het op dat ik niet kan wachten? Go, Magnetron! (Of is dat de slechterik?)

21:23 in Film, Videos | Permalink | Tags: transformers, trailer | |

Wanderland: Best Belgian Music Video 2010

11 december 2010 Commentaren (0)

 

Niet dat ik drie jaar geleden niet (bijzonder) graag in de Vlaamse én Europese kortfilmjury van het Internationaal Kortfilmfestival Leuven zat, maar videoclips blijven mijn eerste liefde. Het antwoord op een vraag als 'wil je dit jaar opnieuw in de videoclipjury zitten' is bijgevolg in 96,8% van de gevallen 'ja'. Wat niet wegneemt dat er in het verleden jaren waren dat de oogst zo mager was dat ik als minister van media een wetsvoorstel had ingediend om TMF en Jim van de kabel te halen, om de distributie van die magere oogst te verhinderen. Uiteraard zou er dan nog altijd YouTube geweest zijn, maar geen nood: Sabam.

 

Gelukkig was er zelfs in de magere jaren altijd één clip die het verdiende om met de prijs aan de haal te gaan: 1500 euro, geschonken door - I know, right?! - Sabam. Dit jaar waren het er een pak meer. Vreemd: hoe minder geld de muziekindustrie heeft, hoe beter de clips (weer) worden. Of het moet zijn dat muzikanten er opnieuw de waarde van inzien en er - los van het feit dat een beetje techneut tegenwoordig schitterende dingen doet met Canon en Final Cut Pro - ook weer zelf in willen investeren. Of ze hebben gewoon betere smaak. Dat kan ook.

 

79030650_200.jpgWat het ook is, de oogst was dit jaar yummie - de obligate draak (of twee) niet te nagesproken. Maar omdat er maar één winnaar kan zijn, viel mijn oog, samen met die van mijn collega-juryleden Lars Damoiseaux en Maarten Leroy, op Wanderland, de animatieclip die Kristof Luyckx en Michèle Vanparys maakten voor Hermanos Inglesos. Waarom? Omdat ik hem daadwerkelijk heerlijk wanderachtig vond - simpel.

 

Maar echt simpel zou ik de keuze dit jaar niet noemen, en daarom staan hieronder ook de vier andere clips uit mijn persoonlijke (!) top vijf. Enjoy!

 

ARNO - Black Dog Day (dir: Lionel Goldstein)

 

 

THE SOPHOMORE JINX - I Left My Heart In Vermont (dir: Eva Cools)

 

 

ADMIRAL FREEBEE - Look At What Love Has Done (Nathalie Teirlinck)

 

 

AMATORSKI - The King (dir: Wannes Destoop)