Trailer Alert: Blue Valentine

24 januari 2011 Commentaren (0)

 

Het is nooit een slecht teken, wanneer ik bij het bekijken van een trailer denk 'die wil ik zien'. Tenzij die gedachte geleidelijk aan plaatsmaakt voor 'maar wacht eens: ik heb die al gezien'! Dat overkwam mij zopas nog eens bij de trailer van Blue Valentine van Derek Cianfrance. Oké, misschien had er een belletje moeten rinkelen, toen ik in het begin van de trailer het logo van Cannes zag opduiken. Maar er worden in Cannes een paar honderd films vertoond - onmogelijk om die op twee weken tijd allemaal gezien te hebben (en tussendoor ook nog wat uit te blazen in de zon). Plus: veelzeggend is de trailer verder niet.

 

Blue-Valentine-Michelle-Williams.jpgMaar goed, een film op nog geen zeven maanden nagenoeg compleet vergeten, kan alleen maar twee dingen betekenen: 1) hij was niet echt bijzonder 2) ik zie teveel films. Dat laatste is ontegensprekelijk waar - in die mate dat ik nu bijvoorbeeld het verhaal van (om een zéér simpel voorbeeld te geven) Harry Potter and the Deathly Hallows Part I nog amper kan navertellen. To my defense: waar ging die ook over?

 

Daar staat gelukkig tegenover dat er films zijn die ik vijf jaar geleden heb gezien en die ik nu nog voor mijn ogen kan afspelen. Toegegeven, dat zijn de érg goede, maar waarom zou ik mij op het einde van mijn leven iets anders dan die films herinneren (of het moet zijn dat ik constant aan filmquizzen meedoe, wat niet zo is)? Nee, in plaats van vijfduizend onthoud ik er liever vijfhonderd - dingen die de moeite zijn om te onthouden.

 

Voor mocht dat nog niet duidelijk zijn: Blue Valentine behoort niet tot die laatste categorie, ook al vond ik hem - nu het allemaal wat terugkomt - in Cannes zeker niet slecht. Ik herinner me zelfs dat ik het een soort Amerikaanse 5x2 (François Ozon) vond, maar dan minder treffend (ondanks de schrijnende plot over een/het huwelijk dat gedoemd is om te mislukken). Meer nog: zowel Ryan Gosling als Michelle Williams zetten er sterke vertolkingen in neer, en de kans is zelfs groot dat ze er morgen een Oscarnominatie voor krijgen. Het web staat intussen ook vol positieve reviews, zoals deze uit het Britse filmtijdschrift Little White Lies, waar ik me overigens nog redelijk in kan vinden. Het ding is gewoon dat Blue Valentine niet lang genoeg nazindert, zoals een film over het einde van een/de liefde zou moeten nazinderen. Keurig gedaan dus, maar als je mij zou vragen of je hem in de bioscoop moet zien (als hij hier tenminste ooit uitkomt), dan zou ik antwoorden dat je eerst Ozons 5x2 moet bekijken en dat je Blue Valentine dan later nog altijd eens op dvd kan huren.

 

Lady Pasta Goes Mugler

22 januari 2011 Commentaren (0)

 

Ik kan niet zeggen dat ik ongelofelijk wild ben van bovenstaand modefilmpje van Mariano Vivanco voor Thierry Mugler, maar het is 'ça va'. Idem wat die remix van Gaga betreft. Wat er mij doet aan denken dat iemand mij deze week onderstaande parodie doorstuurde - bijna zestien miljoen hits, en ik had het nog nooit gezien! #scary

 

The Ten Commandments (3)

20 januari 2011 Commentaren (0)

29062_124641460907810_121615311210425_122212_1554305_n.jpgOm mijn afwezigheid gisteren in Zet 'm op Siska goed te maken, bespreek ik vanavond twee (!) films op Klara: Winter's Bone en Hereafter. Tenzij de griep de komende uren nog een laatste keer hardnekkig de kop opsteekt uiteraard, maar daar zou een mix van farmaceutica en Innocent-smoothies een stokje voor moeten steken. En anders lees je gewoon hieronder wat ik van die (en nog acht andere films) vind in mijn wekelijkse ontnuchterende, onversneden, onbevlekte, onontboste, onbenullige en bovenal - heil, Bart und Siegfried! - Vlaamsch onafhankelijke Film Top Tien! 

 

 

1. (-) Winter's Bone (Debra Granik, 1ste week)

 

 

Naast Black Swan en The Kids Are Alright, getipt als de grote favoriet voor de Independent Spirit Awards - de Oscars voor de independent cinema (a.k.a. de baby-Oscars). In een jaar waarin Hollywood zelf niet zo hard zijn best had gedaan, zou dit voortreffelijk drama noir zelfs op een paar echte Oscars kans hebben gemaakt. Zolang Jennifer Lawrence (straks ook te zien als Mystique in X-Men: First Class) nog maar een nominatie krijgt voor haar hardgekookte vertolking van een tienermeisje dat haar criminele vader dient op te sporen (wil ze niet samen met haar jongere broer en zus op straat komen te staan). Intens, treffend, ontroerend, spannend én opzienbarend in zijn socio-economisch portret van ruraal Noord-Amerika. #voorstellingen

 

2. (1) Somewhere (Sofia Coppola, 3de week)

 

 

Zonder overdrijven Sofia Coppola's beste en ontegensprekelijk persoonlijkste film tot nu toe - ja, ik vind hem beter dan Lost In Translation. Een cinematografisch poëtische parel over het emotioneel vacuüm van de roem - Made In Hollywood. Toegegeven, er zijn (genoeg) mensen die de film zelf ook een emotioneel vacuüm noemen omdat er 'geen verhaal, laat staan een moraal inzit', maar die hebben nog nooit een film van Antonioni gezien (waar Coppola, het arm kind, duidelijk mee opgegroeid is). Kortom: een meer dan terechte Gouden Leeuw, ook al is het een béétje ongelukkig dat ze hem van haar ex-lief Quentin Tarantino moest krijgen, aan wie enig nepotisme niet vreemd is. #voorstellingen

 

3. (-) Le quattro volte (Michelangelo Frammartino, 1ste week)

 

 

Een van mijn persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen filmfestival van Gent. Le quattro volte is een buitengewoon trage, maar ook onbeschrijflijk tedere en pakkende mix van fictie en documentaire over de cyclus van het leven. Of hoe het leven van een herder ver ten einde loopt, terwijl dat van een geitje pas begint - elke gelijkenis met Joke Schauvliege berust op toeval. Zonder dialogen of soundtrack is Le quattro volte een puur zintuiglijke ervaring - een cinematografische tour de force met het geluid van de natuur als klanktapijt. #voorstellingen

 

4. (2) Let Me In (Matt Reeves, 2de week)

 

 

Drie jaar geleden maakte de Zweed Tomas Alfredson furore met de sublieme vampierfilm Let the Right One In, over de vriendschap tussen een twaalfjarige jongen en zijn bloedzuigend buurmeisje. Oké, misschien is 'furore' enigszins overdreven, want er ging nergens ter wereld een kat naar kijken (behalve op filmfestivals, waar hij een belachelijk aantal prijzen verzamelde; vijftig of zo). Al een geluk dus dat er zoiets bestaat als 'een Amerikaanse remake' (om ook die vervolgens in de Amerikaanse zalen te zien floppen, maar dit geheel terzijde). Zeggen dat die Amerikaanse remake (van de regisseur van Cloverfield) even macaber, suspensevol, teder en buitenaards knap is als het origineel, zou niet helemaal waar zijn, maar het zou evenmin zwaar overdreven zijn. Op zijn voorloper na, is Let Me In zonder overdrijven de strafste vampierfilm van de afgelopen jaren (en geef toe dat er de afgelopen jaren wel wat vampierfilms zijn gemaakt). #voorstellingen


5. (4) Tron Legacy (Joseph Kosinski, 1ste week)

 

 

Al wat je intussen over Tron Legacy hebt gelezen, is waar (tenzij het op de filmpagina's van De Standaard of De Morgen stond natuurlijk): 1) De plot stelt niets voor. Hij hangt gelukkig ook niet met haken en ogen aan elkaar, maar tegen wat Hollywood 'a classic father and son story' noemt, zeggen wij in de regel 'a quite boring load of horse#@$*', en Tron Legacy is helaas geen uitzondering op de Luke-I-am-your-grandfather's-son-from-another-mother-so-let's-bond-regel. 2) Het regiedebuut van IT-nerd Joseph Kosinski is een audiovisuele triomf. Oké, geen enkele film kan ooit nog zo vooruitstrevend én toonaangevend ogen als de - letterlijk en figuurlijk - originele Tron uit 1982 (een film waar grafische ontwerpers vandaag nog altijd opgewonden van worden). Maar Kosinski verlegt ook in Tron Legacy de 3D-grenzen van visual effects en de soundtrack van Daft Punk behoort, samen met die van Trent Reznor voor The Social Network, tot het strafste wat ik dit jaar in de bioscoop heb gehoord. Geen enkele andere score gaf een film het afgelopen jaren zo'n - fuck 3D, here's 4D! - extra dimensie dan die van Daft Punk. Nu nog zien hoe we dat aan de muziekredactie van Humo (die de soundtrack de grond inboorde) moeten wijsmaken. #voorstellingen

 

6. (5) The Kids Are All Right (Lisa Cholodenko, 3de week)

 

 

Lisa Cholodenko heeft haar mojo teruggevonden: twaalf jaar na het voortreffelijke High Art tekent ze met The Kids Are Alright voor een raak, grappig en teder portret van een enigszins ongewoon gezin (mama, mama, dochter, zoon en spermadonor). Intussen ook goed voor twee Golden Globes (voor beste komedie en beste actrice in een komedie) - niet dat die, in tegenstelling tot wat persagentschappen en tv-journaals altijd compléét verkeerdelijk meegeven, tegenwoordig nog veel voorstellen, maar dat is weer een ander verhaal. #voorstellingen

 

7. (6) Incendies (Denis Villeneuve, 2de week)

 

 

Op David Cronenberg na, heb ik het niet zo voor Canadese filmmakers. Er is altijd wel iets dat mij aan hun in de regel gekunstelde en gezapige werkstukken stoort - mogelijk het feit dat ze gekunsteld en gezapig zijn. Maar deze nieuwe film van Maelström-regisseur Denis Villeneuve (over broer en zus die na het overlijden van hun moeder naar thuisland Libanon reizen om er de levensloop van mama te ontdekken) is redelijk oké - ja, soms zelfs danig aangrijpend en erg knap gefotografeerd. Alleen zijn de scènes in het heden beduidend minder treffend dan de flashbackscènes. #voorstellingen

 

8. (-) Hereafter (Clint Eastwood, 1ste week)

 

 

Van een nieuwe film van Clint Eastwood ben ik de afgelopen jaren niets anders dan een instant klassieker beginnen verwachten, zoals Gran Torino, Letters from Iwo Jima, Million Dollar Baby en Mystic River. Als het dan eens tegenvalt, heb ik de neiging om zwaar teleurgesteld te zijn, ook al waren Flags of Our Fathers, Changeling en Invictus nu ook weer geen slechte films. Hetzelfde geldt voor Hereafter, waarin Eastwood een Guillermo 'Amores Perros, 21 Grams, Babel' Arriaga doet en drie verhalen door elkaar weeft. Helaas hangt rond die verhalen een nogal kleffe zweem van mystiek die snel gaat vervelen, ondanks het feit dat de vertolkingen uitstekend zijn en Eastwood de film ook nu weer op zijn intussen klassiek granieten wijze aankleedt. #voorstellingen

 

9. (-) Pulsar (Alex Stockman, 1ste week)

 

 

Ik was geen fan van Alex Stockmans tergend trage (en vaak gewoon tergende tout court) debuutfilm Verboden te zuchten, maar ik vond zijn middellange Eva reste au placard les nuits de pleine lune wél bijzonder straf. Met Pulsar bewijst Stockman nu ook een van de weinige Vlaamse filmmakers van zijn generatie te zijn die in cinema iets meer ziet dan een leuke, gezellige manier om een verhaal te vertellen. Ik vind Pulsar niet helemaal geslaagd - daarvoor grijpt de broeierige plot over een langeafstandsrelatie, die in de tentakels van het internet verstrikt geraakt, mij te weinig aan. Gelukkig is de plot in Pulsar ondergeschikt aan de - om maar eens een torenhoog cliché te gebruiken - sfeer, zodat dat anderhalf uur alsnog redelijk vlot voorbijvliegt. Of zoals Variety schreef: 'Pulsar is a taut little thriller that's big on atmosphere, if low on budget.' #voorstellingen

 

10. (9) The Green Hornet (Michel Gondry, 2de week)

 

 

Zeggen dat ik hier meer van had verwacht, zou een klein understatement zijn. The Green Hornet (check de tv-serie uit de jaren '60 met Bruce Lee als Cato, de sidekick van The Green Hornet) werd geregisseerd door Michel Gondry (Eternal Sunshine of the Spotless Mind, maar vooral elvendertig geniale videoclips), het scenario is van de hand van hoofdrolspeler Seth Rogen (niet de grootste komiek, maar Knocked Up en Superbad waren grappig) en de schurk wordt gespeeld door Christoph Waltz (in zijn eerste grote rol na zijn monsterlijk sublieme vertolking in Inglourious Basterds). Maar veel meer dan een zwaar doorsnee Seth Rogen-komedie met knappe, maar nu ook weer niet verbluffende actiescènes is dit niet geworden. De futloze plotstructuur haalt er bovendien alle spanning uit en zelfs Waltz kan de eendimensionaliteit van zijn (en de meeste andere) personage(s) niet maskeren. #voorstellingen

Trailer Alert: Perfect Sense

19 januari 2011 Commentaren (0)

 

In afwachting van het einde van de griep (en mijn wekelijkse Film Top Tien): a little something om aan te geven dat ik nog leef (en intussen een paar nieuwe HBO-series ontdekt heb, doch meer daarover later, na de griep).

 

Zopas ook de trailer van Perfect Sense ontdekt, de nieuwe film van David McKenzie, wiens vorige films ik hooguit oké (Young Adam), weinig memorabel (Hallam Foe) of ronduit slecht (Spread) vond. Maar er is iets aan de trailer van Perfect Sense dat mij aanspreekt, los van het feit dat hoe langer ik ernaar kijk, hoe minder ik ervan begrijp. Dat laatste baart mij weliswaar ook enigszins zorgen: ik wil nog wel geloven dat een mix van een - ik ga nu even louter op de trailer af - magisch-realistische romance, ziekte-van-de-week-drama, corporate thriller en Komen eten een goede film kan opleveren, maar ruim dertig jaar ervaring leert mij dat die kans erg klein is.

 

eva-green_27.jpgOok geen goed teken: Perfect Sense gaat volgende week in première op het Sundance Film Festival, dat ooit bekendstond om zijn toonaangevende selectie independent films, maar tegenwoordig vooral another excuse to party voor de Paris Hiltons van deze wereld is. Niet dat er daarmee geen goede films meer op het programma staan, maar door steeds meer grote namen en pseudo-independent films aan te trekken, is het ook steeds moeilijker geworden om het kaf van het koren te scheiden. Zeer concreet: de komst van hoofdrolspelers Ewan McGregor en Eva Green naar de after party is voldoende om Perfect Sense in de selectie van Sundance te krijgen. Is het niet in de officiële competitie dan wel in de sectie 'premieres'.

 

Maar goed, er is dus wel degelijk 'iets' wat mij in de trailer van de film aanspreekt. Een hint? Het begint met 'e' en het eindigt op 'reen' - drie keer raden.

To The Batmobiles!

14 januari 2011 Commentaren (0)

batmobile-tim-burton.jpgAuto's zijn dan al totaal mijn ding niet, mocht ik morgen Euro Millions winnen, ik zou mij onmiddellijk een vintage Aston Martin kopen. Of de Batmobile uit de eerste Batman van Tim Burton - now there's a Car! Waarom ik dat vertel? Omdat een Amerikaanse website die autoverzekeringen verkoopt een overzicht van alle Batmobiles van 1941 tot 2010 heeft gemaakt - ongetwijfeld in een poging meer volk te lokken en gelijk ook meer verzekeringen te kunnen verkopen. Dat de website sindsdien meer wel dan niet platligt - er zijn nogal veel Batman-fans, of het moet zijn dat het bevrijdingsleger van Julian Assange weer bezig is - is een ironische bijkomstigheid (die maakt dat ik het overzicht dan maar schaamteloos heb gecopypaste).

 

Batmobile_page-480x7192.jpg

15:02 in Film | Permalink | Tags: batman, batmobile | |