The Ten Commandments (6)

09 februari 2011 Commentaren (0)

the ten commandments,rundskop,the housemaid,offscreen,winter's bone,frank van den eeden,somewhere,le quattro volte,four lions,let me in,tron legacyEerst het goed nieuws: er komen de komende weken een pak goede films uit. Dan het nog betere nieuws: er loopt op dit moment een niet onaardig aantal goede films in de zalen. Ten slotte het slecht nieuws: er komt vandaag niets nieuws uit dat ook maar enigszins de moeite is: Yogi Bear, No Strings Attached, Jewish Connection, ... Doe jezelf een plezier: laat links liggen. Oké, ook La solitudine dei numeri primi (De eenzaamheid van de priemgetallen) komt deze week uit en ik moet toegeven dat die beter is dan de titel doet vermoeden. Maar een aanrader? Nee.

 

Al een geluk dat er eindelijk nog eens een Vlaamse film in de bioscopen loopt waar werkelijk bijna iedereen enthousiast over is en dat vandaag het filmfestival Offscreen van start gaat. Zo ziet mijn wekelijkse Film Top 10 er tenminste toch weer een beetje anders uit dan vorige week.

 

 

1. (2) Rundskop (Michaël R. Roskam, 2de week)


 

Meer dan zestigduizend bezoekers in zijn eerste week! Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al uitzonderlijk bedreven toonde in het maken van kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis eindelijk zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou in diplomatiek woelige tijden gewoon egoïstisch en onverstandig zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen

 

2. (1) The Housemaid (Im Sang-soo, 2de week)



Toen ik voor Focus Knack vijf filmtips uit het programma van het afgelopen filfmestival van Gent moest lichten, klonk mijn appreciatie voor het Zuid-Koreaanse The Housemaid als volgt: 'The Housemaid is een van de beste films van het jaar – een onwaarschijnlijk stijlvolle, verrassende, provocerende, gedurfde én sexy thriller, zoals ze ze tegenwoordig niet meer maken, meneer.' Ik twijfel om daar - nu hij in de zalen speelt - nog iets aan toe te voegen omdat ik vind dat de som van de trailer en die ene zin zou moeten volstaan. Oké, misschien gewoon nog dit: The Housemaid is een sublieme mix van (soms echt wel fout) melodrama en zwarte komedie. Nog niet overtuigd? Dan vrees ik dat er maar één ding opzit: Vitaya. Of Frits & Freddy. #voorstellingen 

 

3. (-) Offscreen (1ste week)



 

Het Brusselse filmfestival Offscreen is aan zijn vierde editie toe en heeft nog altijd niets van zijn afwisselend wilde, roste, verschrikkelijk fout geblondeerde en in olijfolie gedrenkte haren verloren. Staan tussen 9 en 27 februari op het programma: een retrospectieve van het werk van Tarantino-held Monte Hellman (waaronder zijn meesterwerk Two-Lane Blacktop), beide films van Quentin 'Mr. Oizo' Dupieux (Rubber & Steak), een hommage aan de Hongkongse kungfuklassiekers van de Shaw Brothers, de nieuwe film van de Britse animatieanarchist Phil Mulloy, een eigenzinnige selectie sciencefictionfilms (van Andrei Tarkovsky's Solaris naar Mario Bava's Planet of the Vampires) én een focus op films over gezichtstransplantaties! Alstufuckingblief!

 

4. (3) Winter's Bone (Debra Granik, 4de week)


 

Naast Black Swan en The Kids Are Alright, getipt als de grote favoriet voor de Independent Spirit Awards - de Oscars voor de independent cinema (a.k.a. de baby-Oscars) - en intussen ook goed voor vier echte Oscarnominaties: beste film, actrice, mannelijke bijrol en adapted screenplay. Het zou leuk zijn (maar weinig waarschijnlijk), mocht Jennifer Lawrence (straks ook te zien als Mystique in X-Men: First Class) die van haar verzilveren voor haar hardgekookte vertolking van een tienermeisje dat haar criminele vader dient op te sporen. Intens, treffend, ontroerend, spannend én opzienbarend in zijn socio-economische schets van ruraal Noord-Amerika.#voorstellingen

 

5. (-) Frank van den Eeden (Cinema Zuid)


 

Eigenlijk hoort dit hier pas volgende week in te staan, maar omdat er deze week amper iets nieuws uitkomt en omdat een Top 10 wekelijks toch een béétje moet veranderen (anders is het maar saai), maak ik nu al wat reclame voor mijn Q&A met director of photography Frank van den Eeden op woensdag 16 februari in Cinema Zuid. Voor wie niet weet wat een director of photography is: klik. Voor wie niet weet wie Frank van den Eeden is: de man was verantwoordelijk voor hoe films als Een ander zijn geluk, Unspoken, Dossier K. en de Oscargenomineerde kortfilm Tanghi argentini eruitzagen. Het gesprek duurt maximum een uur en wordt gevolgd door Craig McCalls boeiende documentaire Cameraman: The Life and Work of Jack Cardiff - over een van de meest legendarische directors of photography uit de geschiedenis van Hollywood. En dat voor slechts vijf (of drie) euro! Schandalig!

 

6. (5) Somewhere (Sofia Coppola, 6de week)


 

Zonder overdrijven Sofia Coppola's beste en ontegensprekelijk persoonlijkste film tot nu toe - ja, ik vind hem beter dan Lost In Translation. Een cinematografisch poëtische parel over het emotioneel vacuüm van de roem - Made In Hollywood. Toegegeven, er zijn (genoeg) mensen die de film zelf ook een emotioneel vacuüm noemen omdat er 'geen verhaal, laat staan een moraal inzit', maar die hebben nog nooit een film van Antonioni gezien (waar Coppola, het arm kind, duidelijk mee opgegroeid is). Kortom: een meer dan terechte Gouden Leeuw, ook al is het een béétje ongelukkig dat ze hem van haar ex-lief Quentin Tarantino moest krijgen, aan wie enig nepotisme niet vreemd is. #voorstellingen

 

7. (6) Le quattro volte (Michelangelo Frammartino, 4de week)


 

Een van mijn persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen filmfestival van Gent. Le quattro volte is een buitengewoon trage, maar ook onbeschrijflijk tedere en pakkende mix van fictie en documentaire over de cyclus van het leven. Of hoe het leven van een herder ver ten einde loopt, terwijl dat van een geitje pas begint - elke gelijkenis met Joke Schauvliege berust op toeval. Zonder dialogen of soundtrack is Le quattro volte een puur zintuiglijke ervaring - een cinematografische tour de force met het geluid van de natuur als klanktapijt. #voorstellingen

 

8. (7) Four Lions (Christopher Morris, 2de week)


 

Is Four Lions, het regiedebuut van de Britse satirist Chris Morris, een meesterwerk? Allesbehalve. Is hij van begin tot einde grappig? Eigenlijk wel, ja. Oké, lang niet elke grap werkt en soms zit je je af te vragen of pakweg Sacha Baron Cohen dit niet beter had kunnen doen. Maar het is niet alsof de film halverwege vaart mindert, en laten we eerlijk zijn: zelfs Sacha Baron Cohen heeft mindere momenten - Brüno bijvoorbeeld. Kort samengevat: Four Lions is een nu eens bijtend satirische, dan weer 'gewoon grappige' parodie op moslimterrorisme. Smaakt best in combinatie met Lay's SuperChips (met paprika). #voorstellingen

 

9. (8) Let Me In (Matt Reeves, 5de week)


 

Drie jaar geleden maakte de Zweed Tomas Alfredson furore met de sublieme vampierfilm Let the Right One In, over de vriendschap tussen een twaalfjarige jongen en zijn bloedzuigend buurmeisje. Oké, misschien is 'furore' enigszins overdreven, want er ging nergens ter wereld een kat naar kijken (behalve op filmfestivals, waar hij een belachelijk aantal prijzen verzamelde; vijftig of zo). Al een geluk dus dat er zoiets bestaat als 'een Amerikaanse remake' (om ook die vervolgens in de Amerikaanse zalen te zien floppen, maar dit geheel terzijde). Zeggen dat die Amerikaanse remake (van de regisseur van Cloverfield) even macaber, suspensevol, teder en buitenaards knap is als het origineel, zou niet helemaal waar zijn, maar het zou evenmin zwaar overdreven zijn. Op zijn voorloper na, is Let Me In zonder overdrijven de strafste vampierfilm van de afgelopen jaren (en geef toe dat er de afgelopen jaren wel wat vampierfilms zijn gemaakt). #voorstellingen


10. (9) Tron Legacy (Joseph Kosinski, 4de week)


 

Al wat je intussen over Tron Legacy hebt gelezen, is waar (tenzij het op de filmpagina's van De Standaard of De Morgen stond natuurlijk): 1) De plot stelt niets voor. Hij hangt gelukkig ook niet met haken en ogen aan elkaar, maar tegen wat Hollywood 'a classic father and son story' noemt, zeggen wij in de regel 'a quite boring load of horse#@$*', en Tron Legacy is helaas geen uitzondering op de Luke-I-am-your-grandfather's-son-from-another-mother-so-let's-bond-regel. 2) Het regiedebuut van IT-nerd Joseph Kosinski is een audiovisuele triomf. Oké, geen enkele film kan ooit nog zo vooruitstrevend én toonaangevend ogen als de - letterlijk en figuurlijk - originele Tron uit 1982 (een film waar grafische ontwerpers vandaag nog altijd opgewonden van worden). Maar Kosinski verlegt ook in Tron Legacy de 3D-grenzen van visual effects en de soundtrack van Daft Punk behoort, samen met die van Trent Reznor voor The Social Network, tot het strafste wat ik dit jaar in de bioscoop heb gehoord. Geen enkele andere score gaf een film het afgelopen jaren zo'n - fuck 3D, here's 4D! - extra dimensie dan die van Daft Punk. Nu nog zien hoe we dat aan de muziekredactie van Humo (die de soundtrack de grond inboorde) moeten wijsmaken. #voorstellingen 

Super Bowl: The Best + Christina Aguilera

08 februari 2011 Commentaren (0)

cheerleaders.jpgIk heb Any Given Sunday gezien, Friday Night Lights, Jerry Maguire, The Longest Yard, zélfs Remember the Titans en het is mij nog altijd niet helemaal duidelijk wat de spelregels van American Football nu precies zijn. Toegegeven, ik heb er nooit veel interesse in getoond en ik heb ook moeite om iets een sport te noemen, als bierbuiken en ander overtollig vet vereisten zijn om eraan deel te mogen nemen. Maar dat geldt voor wel meer Amerikaanse sporten en er zijn uiteraard nog altijd de cheerleaders en - in het geval van de Super Bowl - prestigecommercials die inmiddels belangrijker zijn geworden dan de feitelijke wedstrijd. Een beetje zoals het niemand nog een zak kan schelen wie een Oscar wint, but do tell me who designed those shoes!?

 

Zondag had het normaal weer van dat moeten zijn, maar dat viel blijkbaar nogal tegen: geen van beide teams - voor wie het iets uitmaakt: de Green Bay Packers en de Pittsburgh Steelers - hebben nog cheerleaders (dus konden ze er ook geen meebrengen) en de commercials die ik tot nu toe heb gezien, waren beduidend minder grappig of spectaculair dan de afgelopen jaren. Wat niet wil zeggen dat er niet enkele interessante specimen tussenzaten.

 

PEPSI

 

Pepsi heeft altijd de beste commercials. Punt.


 

 

 

AUDI

 

'Hit 'm with the Kenny G.'


 

NFL


De NFL (National Football League) maakt reclame voor zichzelf met een mash-up van scènes uit onder meer Happy Days, Seinfeld, Beverly Hills 90210, The Sopranos, The Simpsons, Alf en Friends.

 

 

BRIDGESTONE

 

Gewoon grappig.


 

GROUPON

 

And the award for WTF commercial of the year goes to ...


 

BEST BUY

 

Vraag ik mij dus ook al een jaar af: 'What's a Bieber?'


 

DORITOS

 

Met drie geestige commercials deed Doritos dit jaar zowaar bijna beter dan Pepsi. Het verliest echter op punten, los van het feit dat het tweede nog enigszins te drinken is, terwijl het eerste smaakt naar karton.


 

 

 

BUD LIGHT

 

En nu gewoon hopen dat ik Jan Verheyen niet op ideeën breng.


 

CHRISTINA AGUILERA

 

Geen commercial, maar altijd priceless om te zien hoe mensen zichzelf onsterfelijk belachelijk maken door het Amerikaanse volkslied te verkrachten. Zeker dit jaar, in het geval van Christina Aguilera - deed niet alleen verschrikkelijk pijn aan de oren, ze vergiste zich blijkbaar ook een paar keer van tekst.


Raf Simons en de Oscars

07 februari 2011 Commentaren (2)

 

raf simons, jill sander, io sono l'amore, tilda swinton, oscar, rodarte, black swanVandaag verscheen op de website van Weekend Knack het nieuws dat Raf Simons een Oscarnominatie heeft gekregen: 'De Academy of Motion Picture Arts and Sciences heeft de kostuums van Raf Simons in de film Io sono l’amore (I Am Love) genomineerd voor een Oscar. Als creatief directeur van Jil Sander ontwierp Raf Simons de mouwloze jurken en getailleerde mantels van Tilda Swintons personage Emma Recchi.'

 

Ik wou dat dat waar was - het zou meer dan verdiend geweest zijn. Maar de waarheid is dat niet Raf Simons, maar Antonella Cannarozzi in de categorie Costume Design genomineerd is voor (het overigens uitstekende) Io sono l'amore van Luca Guadagnino. Zoals ook niet het gereputeerde designerduo Rodarte in de running was voor een Oscarnominatie voor Black Swan van Darren Aronofsky, maar wel Amy Westcott. Terecht? It's complicated.

 

Laat sowieso duidelijk zijn dat zowel Antonella Cannarozzi als Amy Westcott 'well-respected costume designers' zijn die bovendien het gros van de kostuums in respectievelijk Io sono l'amore en Black Swan voor hun rekening hebben genomen - hoogstwaarschijnlijk waren zij het ook die respectievelijk Jil Sander en Rodarte aan boord hebben gebracht. Maar als mensen het over de kostumering in beide films hebben, dan hebben ze het uiteraard over de pakjes van Tilda Swinton en de tutu's van Natalie Portman - signé Raf Simons en Rodarte. Dus komen die laatste in aanmerking voor een Oscar!? Not quite.

 

raf simons,jill sander,io sono l'amore,tilda swinton,oscar,rodarte,black swanIn theorie is het perfect mogelijk, ook al suggereren sommige fashion blogs dat enkel leden van de Costume Designers Guild genomineerd kunnen worden. Dat laatste klopt dus niet. Iedereen kan in gelijk welke categorie genomineerd worden, op voorwaarde dat hij/zij door de producenten van een film wordt voorgedragen én de Academy of Motion Picture Arts and Sciences daarmee akkoord gaat. Dat is overigens niet altijd het geval. Zo vonden de producenten van Black Swan dat Clint Mansell voor een Oscarnominatie in de categorie Original Score in aanmerking mocht komen, terwijl de Academy vond dat er teveel Tchaikovsky in de film zit. Resultaat: de muziek van Black Swan mocht niet meedingen naar een Oscar. De kostumering van de film wél, maar de Rodarte-zusjes hadden voor hun werk contractueel helaas geen 'credit' geëist en filmproducenten zijn niet het soort dat zoiets spontaan aanbiedt. In Hollywood is een 'credit' een nogal gegeerd goed dat niet zomaar wordt gegeven en vaak ook pas in laatste instantie wordt ingezet - als pasmunt om iemand ergens van te overtuigen bijvoorbeeld.

 

Anders gezegd: 'geen credit' betekent 'geen nominatie'. Nu is er weliswaar een regel die zegt dat de Academy of Motion Picture Arts and Sciences mensen zelf een 'credit' kan toekennen, maar dat is bij mijn weten nog nooit gebeurd. In principe hadden ze Rodarte dus naast (of in plaats van) Westcott op de longlist kunnen zetten, maar die beslissing had door de Costume Designers Guild - de vakbond van kostuumontwerpers - genomen moeten worden, en daar maakte Rodarte tot voor kort geen deel van uit, in tegenstelling tot Westcott. En nee, zelfs in een land dat het woord 'socialisme' uitspuugt, staan vakbonden sterk en kun je van hen niet verwachten dat ze het voor niet-leden opnemen. Temeer omdat ze daarmee tegen een andere regel zouden zondigen, die voorschrijft dat er in principe maar één persoon in de categorie Costume Design kan genomineerd worden. In uitzonderlijke gevallen worden twee personen toegelaten, 'als kan aangetoond worden dat het artistiek aandeel in de kostumering even groot is'. Dat gebeurde een laatste keer in 2003, toen Ngila Dickson en Richard Taylor werden genomineerd voor The Lord of the Rings: The Return of the King (en overigens ook wonnen). Maar drie personen: Westcott én de twee Rodarte-zusjes?! Dan moet je al teruggaan naar Cleopatra (1963), maar toen golden andere regels.

 

raf simons,jill sander,io sono l'amore,tilda swinton,oscar,rodarte,black swanWat ons bij Raf Simons brengt, die evenmin een officiële credit kreeg voor Io sono l'amore, maar ook helemaal niet als crewlid op de eindgeneriek van de film voorkomt. Technisch gezien komt de garderobe van Tilda Swinton in de film immers van Jil Sander, wat een modehuis is - geen persoon - en modehuizen of collectieven kunnen niet voor een Oscar genomineerd worden. Maar een nog groter probleem is dat 'kledij speciaal voor een film moet ontworpen zijn om voor een Oscar in aanmerking te komen', wat in het geval van de kleren van Raf Simons in Io sono l'amore tot een interessante discussie had kunnen leiden: in hoeverre wijkt wat Swinton in de film draagt af van wat Simons sowieso voor Jil Sander maakt? Maar de nadruk ligt in deze op 'had', want de discussie is er nooit gekomen en in tegenstelling tot wat in Elle staat, wordt Simons op 27 februari helemaal niet in Hollywood verwacht - bij gebrek aan nominatie. Of het moet zijn dat Antonella Cannarozzi hem als date meebrengt, maar dat is bezwaarlijk hetzelfde als 'zijn Oscar ophalen'.

 

Vraag is echter ook of het iets zou uitgemaakt hebben, om Rodarte en Raf Simons op de lijst van genomineerden te zien staan. Oké, het is ongetwijfeld een hele eer om genomineerd te worden, maar de categorie Costume Design is de meest oubollige van allemaal - mogelijk nog meer out of fashion dan Geert Bourgeois. Om een idee te geven: de afgelopen vier jaar ging de Oscar voor beste kostumering naar Marie Antoinette, Elizabeth: The Golden Age, The Duchess en The Young Victoria - films waar in de helft van de gevallen niet meer over te vertellen valt dan dat de kostuums er goed uitzagen; in de andere helft van de gevallen viel er ook nog iets over de decors te zeggen. De kans dat Io sono l'amore het dit jaar haalt van 'kostuumfilms' als The King's Speech, The Tempest,  Alice In Wonderland en - euh - True Grit is dus objectief gezien nihil. En Black Swan werd zelfs niet eens genomineerd, wat nog meer onderstreept hoe Hollywood over 'kostumering' denkt - als het er niet voldoende copieus en minimum vijf decennia oud uitziet: vergeet het.

 

Wat dat betreft, is het dus een klein mirakel dat Io sono l'amore überhaupt een nominatie heeft gekregen, en laat ik eerlijk zijn: dat is wel degelijk de verdienste van Raf Simons. Great! Fantastic! Wonderful! Maar het verandert helaas weinig aan het feit dat Raf Simons totaal niet genomineerd is voor een Oscar, en ik zowel Weekend Knack als Elle moet teleurstellen: er was geen scoop.

 

UPDATE: Intussen hebben ook De Standaard, Het Nieuwsblad, Radio 1 en Zita het bericht overgenomen. Enkel De Morgen liet zich niet om de tuin leiden, al doet het ergens ook wel uitschijnen dat Raf Simons voor een Oscar in de running is. En ik wéét dat het een fait divers is, maar een mens kan zich - terecht - beginnen afvragen in welke gevallen journalisten nog wel bronnen checken?

 

The Ten Commandments (5)

02 februari 2011 Commentaren (0)

the housemaid, rundskop, winter's bone, filmfestival rotterdam, somewhere, le quattro volte, four lions, let me in, marieke marieke, tron legacyAls vorige week een rustige filmweek was, dan is deze week een lichtjes explosieve. Of het moet zijn dat u niet toekomt met twee steengoede films per week (in welk geval ik u van ganser harte een abonnement op Prime kan aanraden).

 

Voor wie net iets minder gulzig is of gelooft dat er ook zoiets bestaat als een goed boek is dit de alweer vijfde aflevering van mijn monumentale, grandioze, luisterrijke, soms ietwat pompeuze, pronkzieke en hoogdravende, maar ook altijd superhandige én supersexy Film Tip 10.

 

 

1. (-) The Housemaid (Im Sang-soo, 1ste week)

 


 

Toen ik voor Focus Knack vijf filmtips uit het programma van het afgelopen filfmestival van Gent moest lichten, klonk mijn appreciatie voor het Zuid-Koreaanse The Housemaid als volgt: 'The Housemaid is een van de beste films van het jaar – een onwaarschijnlijk stijlvolle, verrassende, provocerende, gedurfde én sexy thriller, zoals ze ze tegenwoordig niet meer maken, meneer.' Ik twijfel om daar - nu hij in de zalen speelt - nog iets aan toe te voegen omdat de som van de trailer en die ene zin je er ofwel zin in doet krijgen, ofwel niet. Oké, misschien gewoon nog dit: The Housemaid is een sublieme mix van (soms echt wel fout) melodrama en zwarte komedie. Doe jezelf een plezier en ontdek de rest op groot scherm! #voorstellingen

2. (-) Rundskop (Michaël R. Roskam, 1ste week)

 

 

Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al bedreven toonde in het maken van ambiteuze kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn bovendien subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou gewoon egoïstisch zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen

 

3. (1) Winter's Bone (Debra Granik, 3de week)

 

 

Naast Black Swan en The Kids Are Alright, getipt als de grote favoriet voor de Independent Spirit Awards - de Oscars voor de independent cinema (a.k.a. de baby-Oscars) - en intussen ook goed voor vier echte Oscarnominaties: beste film, actrice, mannelijke bijrol en adapted screenplay. Het zou leuk zijn (maar weinig waarschijnlijk), mocht Jennifer Lawrence (straks ook te zien als Mystique in X-Men: First Class) die van haar verzilveren voor haar hardgekookte vertolking van een tienermeisje dat haar criminele vader dient op te sporen. Intens, treffend, ontroerend, spannend én opzienbarend in zijn socio-economische schets van ruraal Noord-Amerika.#voorstellingen

 

4. (2) Internationaal Filmfestival van Rotterdam

 

 

Het grootste cinefiele filmfestival ter wereld én bij de deur - anderhalf uur rijden vanuit Gent, een pak minder vanuit Antwerpen. Ik zou je doorheen het programma kunnen nemen, maar dat is nogal omvangrijk en bovendien gaan een pak films er in wereldpremière, zodat ik ze zelf nog niet heb gezien (of er iets zinnigs over kan zeggen). Maar toch deze tip: ga tussen de contemplatieve Chinese drama's door zeker naar Takashi Miike's vervolg op Zebraman kijken - looks yummie! Oh, en nog een tip: neem boterhammen mee - die Hollanders kunnen écht niet koken. Ik ben er ooit vier kilogram afgevallen, op twee dagen tijd.

 

5. (3) Somewhere (Sofia Coppola, 5de week)

 

 

Zonder overdrijven Sofia Coppola's beste en ontegensprekelijk persoonlijkste film tot nu toe - ja, ik vind hem beter dan Lost In Translation. Een cinematografisch poëtische parel over het emotioneel vacuüm van de roem - Made In Hollywood. Toegegeven, er zijn (genoeg) mensen die de film zelf ook een emotioneel vacuüm noemen omdat er 'geen verhaal, laat staan een moraal inzit', maar die hebben nog nooit een film van Antonioni gezien (waar Coppola, het arm kind, duidelijk mee opgegroeid is). Kortom: een meer dan terechte Gouden Leeuw, ook al is het een béétje ongelukkig dat ze hem van haar ex-lief Quentin Tarantino moest krijgen, aan wie enig nepotisme niet vreemd is. #voorstellingen

 

6. (4) Le quattro volte (Michelangelo Frammartino, 3de week)

 

 

Een van mijn persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen filmfestival van Gent. Le quattro volte is een buitengewoon trage, maar ook onbeschrijflijk tedere en pakkende mix van fictie en documentaire over de cyclus van het leven. Of hoe het leven van een herder ver ten einde loopt, terwijl dat van een geitje pas begint - elke gelijkenis met Joke Schauvliege berust op toeval. Zonder dialogen of soundtrack is Le quattro volte een puur zintuiglijke ervaring - een cinematografische tour de force met het geluid van de natuur als klanktapijt. #voorstellingen

 

7. (-) Four Lions (Christopher Morris, 1ste week)

 

 

Is Four Lions, het regiedebuut van de Britse satirist Chris Morris, een meesterwerk? Allesbehalve. Is hij van begin tot einde grappig? Eigenlijk wel, ja. Oké, lang niet elke grap werkt en soms zit je je af te vragen of pakweg Sacha Baron Cohen dit niet beter had kunnen doen. Maar het is niet alsof de film halverwege vaart mindert, en laten we eerlijk zijn: zelfs Sacha Baron Cohen heeft mindere momenten - Brüno bijvoorbeeld. Kort samengevat: Four Lions is een nu eens bijtend satirische dan weer 'gewoon grappige' parodie op moslimterrorisme. Smaakt best in combinatie met Lay's SuperChips (met paprika). #voorstellingen

 

8. (5) Let Me In (Matt Reeves, 4de week)

 

 

Drie jaar geleden maakte de Zweed Tomas Alfredson furore met de sublieme vampierfilm Let the Right One In, over de vriendschap tussen een twaalfjarige jongen en zijn bloedzuigend buurmeisje. Oké, misschien is 'furore' enigszins overdreven, want er ging nergens ter wereld een kat naar kijken (behalve op filmfestivals, waar hij een belachelijk aantal prijzen verzamelde; vijftig of zo). Al een geluk dus dat er zoiets bestaat als 'een Amerikaanse remake' (om ook die vervolgens in de Amerikaanse zalen te zien floppen, maar dit geheel terzijde). Zeggen dat die Amerikaanse remake (van de regisseur van Cloverfield) even macaber, suspensevol, teder en buitenaards knap is als het origineel, zou niet helemaal waar zijn, maar het zou evenmin zwaar overdreven zijn. Op zijn voorloper na, is Let Me In zonder overdrijven de strafste vampierfilm van de afgelopen jaren (en geef toe dat er de afgelopen jaren wel wat vampierfilms zijn gemaakt). #voorstellingen


9. (6) Tron Legacy (Joseph Kosinski, 3de week)

 

 

Al wat je intussen over Tron Legacy hebt gelezen, is waar (tenzij het op de filmpagina's van De Standaard of De Morgen stond natuurlijk): 1) De plot stelt niets voor. Hij hangt gelukkig ook niet met haken en ogen aan elkaar, maar tegen wat Hollywood 'a classic father and son story' noemt, zeggen wij in de regel 'a quite boring load of horse#@$*', en Tron Legacy is helaas geen uitzondering op de Luke-I-am-your-grandfather's-son-from-another-mother-so-let's-bond-regel. 2) Het regiedebuut van IT-nerd Joseph Kosinski is een audiovisuele triomf. Oké, geen enkele film kan ooit nog zo vooruitstrevend én toonaangevend ogen als de - letterlijk en figuurlijk - originele Tron uit 1982 (een film waar grafische ontwerpers vandaag nog altijd opgewonden van worden). Maar Kosinski verlegt ook in Tron Legacy de 3D-grenzen van visual effects en de soundtrack van Daft Punk behoort, samen met die van Trent Reznor voor The Social Network, tot het strafste wat ik dit jaar in de bioscoop heb gehoord. Geen enkele andere score gaf een film het afgelopen jaren zo'n - fuck 3D, here's 4D! - extra dimensie dan die van Daft Punk. Nu nog zien hoe we dat aan de muziekredactie van Humo (die de soundtrack de grond inboorde) moeten wijsmaken. #voorstellingen 

 

10. (7) Marieke, Marieke (Sophie Schoukens, 2de week)

 

 

Debuutfilm van de Belgische filmmaakster Sophie Schoukens, over een meisje dat oudere mannen binnendoet én fotografeert omdat ze - en bref - haar vader op jonge leeftijd is verloren. Psychologisch niet bepaald diepgravend, maar de sterke vertolkingen en keurige mise-en-scène maken dat enigszins goed. #voorstellingen

The Ten Commandments (4)

26 januari 2011 Commentaren (0)

Jennifer-Lawrence-i105148.jpgBijzonder rustige filmweek, dus laten we er verder niet al teveel woorden aan vuilmaken. Voor wie niet weet wat hij de komende dagen moet doen of voor wie nog eens lekker ouderwets in de cinema met zijn lief wil zitten tongen: de tien beste (of minst slechte) films van het moment!

 

 

1. (1) Winter's Bone (Debra Granik, 2de week)

 

 

Naast Black Swan en The Kids Are Alright, getipt als de grote favoriet voor de Independent Spirit Awards - de Oscars voor de independent cinema (a.k.a. de baby-Oscars) - en intussen ook goed voor vier echte Oscarnominaties: beste film, actrice, mannelijke bijrol en adapted screenplay. Het zou leuk zijn (maar weinig waarschijnlijk), mocht Jennifer Lawrence (straks ook te zien als Mystique in X-Men: First Class) die van haar verzilveren voor haar hardgekookte vertolking van een tienermeisje dat haar criminele vader dient op te sporen. Als ze tenminste niet samen met haar jongere broer en zus op straat wil komen te staan. Intens, treffend, ontroerend, spannend én opzienbarend in zijn socio-economisch portret van ruraal Noord-Amerika.#voorstellingen

 

2. (-) Internationaal Filmfestival van Rotterdam

 

 

Het grootste cinefiele filmfestival ter wereld én bij de deur - anderhalf uur rijden vanuit Gent, een pak minder vanuit Antwerpen. Ik zou je doorheen het programma kunnen nemen, maar dat is nogal omvangrijk en bovendien gaan een pak films er in wereldpremière, zodat ik ze zelf nog niet heb gezien (of er iets zinnigs over kan zeggen). Maar toch deze tip: ga tussen de contemplatieve Chinese drama's door zeker naar Takashi Miike's vervolg op Zebraman kijken - looks yummie! Oh, en nog een tip: neem boterhammen mee - die Hollanders kunnen écht niet koken; ik ben er ooit vier kilogram afgevallen, op twee dagen tijd.

 

3. (2) Somewhere (Sofia Coppola, 4de week)

 

 

Zonder overdrijven Sofia Coppola's beste en ontegensprekelijk persoonlijkste film tot nu toe - ja, ik vind hem beter dan Lost In Translation. Een cinematografisch poëtische parel over het emotioneel vacuüm van de roem - Made In Hollywood. Toegegeven, er zijn (genoeg) mensen die de film zelf ook een emotioneel vacuüm noemen omdat er 'geen verhaal, laat staan een moraal inzit', maar die hebben nog nooit een film van Antonioni gezien (waar Coppola, het arm kind, duidelijk mee opgegroeid is). Kortom: een meer dan terechte Gouden Leeuw, ook al is het een béétje ongelukkig dat ze hem van haar ex-lief Quentin Tarantino moest krijgen, aan wie enig nepotisme niet vreemd is. #voorstellingen

 

4. (3) Le quattro volte (Michelangelo Frammartino, 2de week)

 

 

Een van mijn persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen filmfestival van Gent. Le quattro volte is een buitengewoon trage, maar ook onbeschrijflijk tedere en pakkende mix van fictie en documentaire over de cyclus van het leven. Of hoe het leven van een herder ver ten einde loopt, terwijl dat van een geitje pas begint - elke gelijkenis met Joke Schauvliege berust op toeval. Zonder dialogen of soundtrack is Le quattro volte een puur zintuiglijke ervaring - een cinematografische tour de force met het geluid van de natuur als klanktapijt. #voorstellingen

 

5. (4) Let Me In (Matt Reeves, 3de week)

 

 

Drie jaar geleden maakte de Zweed Tomas Alfredson furore met de sublieme vampierfilm Let the Right One In, over de vriendschap tussen een twaalfjarige jongen en zijn bloedzuigend buurmeisje. Oké, misschien is 'furore' enigszins overdreven, want er ging nergens ter wereld een kat naar kijken (behalve op filmfestivals, waar hij een belachelijk aantal prijzen verzamelde; vijftig of zo). Al een geluk dus dat er zoiets bestaat als 'een Amerikaanse remake' (om ook die vervolgens in de Amerikaanse zalen te zien floppen, maar dit geheel terzijde). Zeggen dat die Amerikaanse remake (van de regisseur van Cloverfield) even macaber, suspensevol, teder en buitenaards knap is als het origineel, zou niet helemaal waar zijn, maar het zou evenmin zwaar overdreven zijn. Op zijn voorloper na, is Let Me In zonder overdrijven de strafste vampierfilm van de afgelopen jaren (en geef toe dat er de afgelopen jaren wel wat vampierfilms zijn gemaakt). #voorstellingen


6. (5) Tron Legacy (Joseph Kosinski, 2de week)

 

 

Al wat je intussen over Tron Legacy hebt gelezen, is waar (tenzij het op de filmpagina's van De Standaard of De Morgen stond natuurlijk): 1) De plot stelt niets voor. Hij hangt gelukkig ook niet met haken en ogen aan elkaar, maar tegen wat Hollywood 'a classic father and son story' noemt, zeggen wij in de regel 'a quite boring load of horse#@$*', en Tron Legacy is helaas geen uitzondering op de Luke-I-am-your-grandfather's-son-from-another-mother-so-let's-bond-regel. 2) Het regiedebuut van IT-nerd Joseph Kosinski is een audiovisuele triomf. Oké, geen enkele film kan ooit nog zo vooruitstrevend én toonaangevend ogen als de - letterlijk en figuurlijk - originele Tron uit 1982 (een film waar grafische ontwerpers vandaag nog altijd opgewonden van worden). Maar Kosinski verlegt ook in Tron Legacy de 3D-grenzen van visual effects en de soundtrack van Daft Punk behoort, samen met die van Trent Reznor voor The Social Network, tot het strafste wat ik dit jaar in de bioscoop heb gehoord. Geen enkele andere score gaf een film het afgelopen jaren zo'n - fuck 3D, here's 4D! - extra dimensie dan die van Daft Punk. Nu nog zien hoe we dat aan de muziekredactie van Humo (die de soundtrack de grond inboorde) moeten wijsmaken. #voorstellingen 

 

7. (-) Marieke, Marieke (Sophie Schoukens, 1ste week)

 

 

Debuutfilm van de Belgische filmmaakster Sophie Schoukens, over een meisje dat oudere mannen binnendoet én fotografeert omdat ze haar vader op jonge leeftijd is verloren. Psychologisch niet bepaald diepgravend, maar de sterke vertolkingen en keurige mise-en-scène maken dat enigszins goed. #voorstellingen

 

8. (6) The Kids Are All Right (Lisa Cholodenko, 4de week)

 

 

Lisa Cholodenko heeft haar mojo teruggevonden: twaalf jaar na het voortreffelijke High Art tekent ze met The Kids Are Alright voor een raak, grappig en teder portret van een enigszins ongewoon gezin (mama, mama, dochter, zoon en spermadonor). Sinds kort ook goed voor vier Oscarnominaties: beste film, actrice, mannelijke bijrol en origineel scenario. De kans dat Annette Bening die van haar omzet in goud is bovendien erg groot. #voorstellingen

 

9. (7) Incendies (Denis Villeneuve, 3de week)

 

 

Op David Cronenberg na, heb ik het niet zo voor Canadese filmmakers. Er is altijd wel iets dat mij aan hun in de regel gekunstelde en gezapige werkstukken stoort - mogelijk het feit dat ze gekunsteld en gezapig zijn. Maar deze nieuwe film van Maelström-regisseur Denis Villeneuve (over broer en zus die na het overlijden van hun moeder naar thuisland Libanon reizen om er de levensloop van mama te ontdekken) is redelijk oké - ja, soms zelfs danig aangrijpend en erg knap gefotografeerd. Alleen zijn de scènes in het heden beduidend minder treffend dan de flashbackscènes. Intussen ook goed voor een Oscarnominatie voor beste buitenlandse film. #voorstellingen

 

10. (8) Hereafter (Clint Eastwood, 2de week)

 

 

Van een nieuwe film van Clint Eastwood ben ik de afgelopen jaren niets anders dan een instant klassieker beginnen verwachten, zoals Gran Torino, Letters from Iwo Jima, Million Dollar Baby en Mystic River. Als het dan eens tegenvalt, heb ik de neiging om zwaar teleurgesteld te zijn, ook al waren Flags of Our Fathers, Changeling en Invictus nu ook weer geen slechte films. Hetzelfde geldt voor Hereafter, waarin Eastwood een Guillermo 'Amores Perros, 21 Grams, Babel' Arriaga doet en drie verhalen door elkaar weeft. Helaas hangt rond die verhalen een nogal kleffe zweem van mystiek die snel gaat vervelen, ondanks het feit dat de vertolkingen uitstekend zijn en Eastwood de film ook nu weer op zijn intussen klassiek granieten wijze aankleedt. #voorstellingen