The Ten Commandments (7)

16 februari 2011 Commentaren (0)

907451709_4a283e6329.jpgHet westerngenre heeft er een klassieker bij, Danny Boyle stelt zwaar teleur, in Leuven kun je terecht voor een hoop jazzfilms en Rundskop blijft gigantisch veel volk naar de bioscoop lokken. Kortom: alweer stof genoeg om een Film Top 10 mee te vullen!

 

 

 

 

1. (-) True Grit (Joel & Ethan Coen, 1ste week)


 

Om de zoveel jaar kent de western een revival (dankzij één goede film) om dan anderhalf jaar later weer begraven te worden (omwille van een lawine snertfilms). Het goede nieuws is dat True Grit die één goede film is. Meer nog: hij kan zich makkelijk meten met de gelijknamige westernklassieker van Henry Hathaway uit ’69 – eveneens gebaseerd op de roemruchte roman van Charles Pontis. Het slechte nieuws arriveert wellicht al eind dit jaar in de zalen, want True Grit heeft intussen niet alleen een karrenvracht Oscarnominaties gekregen, in de VS is hij zo'n groot kassucces dat die snertwesterns niet kunnen uitblijven. Tot die tijd: True Grit is een wervelende, grappige en meesterlijk in scène gezette western over een marshall op leeftijd die door een tienermeisje wordt ingehuurd om de moordenaar van haar vader op te sporen. Top! #voorstellingen

 

2. (1) Rundskop (Michaël R. Roskam, 3de week)


 

Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al uitzonderlijk bedreven toonde in het maken van kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis eindelijk zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou in diplomatiek woelige tijden gewoon egoïstisch en onverstandig zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen

 

3. (2) The Housemaid (Im Sang-soo, 3de week)



Toen ik voor Focus Knack vijf filmtips uit het programma van het afgelopen filfmestival van Gent moest lichten, klonk mijn appreciatie voor het Zuid-Koreaanse The Housemaid als volgt: 'The Housemaid is een van de beste films van het jaar – een onwaarschijnlijk stijlvolle, verrassende, provocerende, gedurfde én sexy thriller, zoals ze ze tegenwoordig niet meer maken, meneer.' Ik twijfel om daar - nu hij in de zalen speelt - nog iets aan toe te voegen omdat ik vind dat de som van de trailer en die ene zin zou moeten volstaan. Oké, misschien gewoon nog dit: The Housemaid is een sublieme mix van (soms echt wel fout) melodrama en zwarte komedie. Nog niet overtuigd? Dan vrees ik dat er maar één ding opzit: Vitaya. Of Frits & Freddy. #voorstellingen 

 

4. (3) Offscreen (2de week)



Het Brussels filmfestival Offscreen is aan zijn vierde editie toe en heeft nog altijd niets van zijn afwisselend wilde, roste, verschrikkelijk fout geblondeerde en in olijfolie gedrenkte haren verloren. Staan tussen 9 en 27 februari op het programma: een retrospectieve van het werk van Tarantino-held Monte Hellman (waaronder zijn meesterwerk Two-Lane Blacktop), beide films van Quentin 'Mr. Oizo' Dupieux (Rubber & Steak), een hommage aan de Hongkongse kungfuklassiekers van de Shaw Brothers, de nieuwe film van de Britse animatieanarchist Phil Mulloy, een eigenzinnige selectie sciencefictionfilms (van Andrei Tarkovsky's Solaris naar Mario Bava's Planet of the Vampires) én een focus op films over gezichtstransplantaties! Alstufuckingblieft!

 

5. (5) Frank van den Eeden (Cinema Zuid)


 

Even beetje reclame maken voor mijn Q&A met director of photography Frank van den Eeden op woensdag 16 februari in Cinema Zuid. Voor wie niet weet wat een director of photography is: klik. Voor wie niet weet wie Frank van den Eeden is: de man was (mee) verantwoordelijk voor films als Een ander zijn geluk, Unspoken, Dossier K. en de Oscargenomineerde kortfilm Tanghi argentini. Het gesprek duurt - oef! - maximum een uur en wordt gevolgd door Craig McCalls boeiende documentaire Cameraman: The Life and Work of Jack Cardiff - over een van de meest legendarische directors of photography uit de geschiedenis van Hollywood. En dat voor slechts vijf (of drie) euro! Schandalig!

 

6. (4) Winter's Bone (Debra Granik, 5de week)

 

Naast Black Swan en The Kids Are Alright, getipt als de grote favoriet voor de Independent Spirit Awards - de Oscars voor de independent cinema (a.k.a. de baby-Oscars) - en intussen ook goed voor vier echte Oscarnominaties: beste film, actrice, mannelijke bijrol en adapted screenplay. Het zou leuk zijn (maar weinig waarschijnlijk), mocht Jennifer Lawrence (straks ook te zien als Mystique in X-Men: First Class) die van haar verzilveren voor haar hardgekookte vertolking van een tienermeisje dat haar criminele vader dient op te sporen. Intens, treffend, ontroerend, spannend én opzienbarend in zijn socio-economische schets van ruraal Noord-Amerika.#voorstellingen

 

7. (-) Jazz Filmfestival (Cinema Zed)

 

In het kader van het stadsfestival Kulturama, serveert het Leuvense Cinema Zed van 17 tot 19 februari een reeks jazzfilms, waaronder Bruce Webers opmerkelijke documentaire Let's Get Lost over Chet Baker en het Belgische curiosum Just Friends (met Josse De Pauw als virtuoze saxofonist).

 

8. (6) Somewhere (Sofia Coppola, 7de week)

 

Zonder overdrijven Sofia Coppola's beste en ontegensprekelijk persoonlijkste film tot nu toe - ja, ik vind hem beter dan Lost In Translation. Een cinematografisch poëtische parel over het emotioneel vacuüm van de roem - Made In Hollywood. Toegegeven, er zijn (genoeg) mensen die de film zelf ook een emotioneel vacuüm noemen omdat er 'geen verhaal, laat staan een moraal inzit', maar die hebben nog nooit een film van Antonioni gezien (waar Coppola, het arm kind, duidelijk mee opgegroeid is). Kortom: een meer dan terechte Gouden Leeuw, ook al is het een béétje ongelukkig dat ze hem van haar ex-lief Quentin Tarantino moest krijgen, aan wie enig nepotisme niet vreemd is. #voorstellingen

 

9. (7) Le quattro volte (Michelangelo Frammartino, 5de week)

 

Een van mijn persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen filmfestival van Gent. Le quattro volte is een buitengewoon trage, maar ook onbeschrijflijk tedere en pakkende mix van fictie en documentaire over de cyclus van het leven. Of hoe het leven van een herder ver ten einde loopt, terwijl dat van een geitje pas begint - elke gelijkenis met Joke Schauvliege berust op toeval. Zonder dialogen of soundtrack is Le quattro volte een puur zintuiglijke ervaring - een cinematografische tour de force met het geluid van de natuur als klanktapijt. #voorstellingen

 

10. (-) 127 Hours (Danny Boyle, 1ste week)

 

Vraag mij écht niet waarom de Amerikaanse pers zo buitensporig lovend doet over 127 Hours, de nieuwe film van Danny Boyle. En vraag mij al zeker niet waarom iemand een film wil maken over een man die 127 uur vastzit in een rots. Voor de uitdaging? Fair enough. Alleen was voor Boyle de uitdaging kennelijk niet om de psychologische horror van zijn hoofdpersonage op de kijker over te brengen, maar om de kijker anderhalf uur vooral niet te vervelen (waar hij dus niet in slaagt). Terwijl de flashy hallucinaties (en ruim veertig andere oog/oorstrelende truken van de foor) zich gestaag opstapelen, komt de protagonist tot het onmetelijk diepe inzicht dat 'alleen toch maar alleen is'. Anders gesteld: waarom heeft hij de vrouw van zijn leven - euh - uit zijn leven verdreven? Het antwoord op deze prangende vraag (en op een rits andere levensbeschouwelijke dilemma's) krijgt u op het einde van 127 Hours of via AstroContact (€1,75/minuut). #voorstellingen

Richard Kern Rocks (Sometimes)

15 februari 2011 Commentaren (0)

 

Screen-shot-2011-02-14-at-1.46.53-PM.jpgRichard Kern, bekend/berucht van zijn sleazy foto's van girls next door, heeft een totaal verwaarloosbare videoclip gemaakt voor een totaal verwaarloosbaar nummer van een totaal verwaarloosbare Canadese girlband die lijkt op een totaal verwaarloosbare kopie van The Runaways - misschien niet totaal verwaarloosbaar, maar behalve dat ze er op een bepaalde manier wel sexy uitzagen, mag de bijdrage van The Runaways aan de muziekgeschiedenis nu ook weer niet worden overschat. Waarom ik mij dan precies geroepen voel om u dit te vertellen? Dat is nu eens een goede vraag.

Jim Carrey = Nick Naughty

Jim-Carrey-on-SNL-1.jpgIk had Jim Carrey alweer - niet de eerste keer - even afgeschreven. Sorry, maar Lemony Snickett, Fun with Dick and Jane, The Number 23, Horton Hears a Who, Yes Men, ... Ik kan best wat braindead entertainment aan, maar dat was overdreven. En dus was ik alweer vergeten dat Jim Carrey een geniaal acteur is - en dat meen ik! De man heeft gewoon de neiging om foute keuzes te maken, die dan een enorme schaduw werpen over zijn briljante vertolkingen in films als Man on the Moon, Eternal Sunshine of the Spotless Mind en - klassieker! - Dumb and Dumber.

 

En dan duikt Carrey uit het niets weer op in Saturday Night Live, waarin hij een briljante parodie op Black Swan opvoert - in tutu! Voor wie compleet uit de lucht valt: dat is die naar verluidt sublieme film (van Darren Aronofsky met Natalie Portman) die voor vijf Oscars genomineerd is en eigenlijk een rip-off van Showgirls is. 'Naar verluidt', want niettegenstaande er gisteren een persvoorstelling van plaatsvond, heb ik hem nog niet gezien. 'Dude', denkt een mens dan, en dat zou terecht geweest zijn, mocht ik nu zaterdag geen jaar ouder worden en dat vieren met onder meer een zwaar exclusieve voorstelling van Black Swan op een supergeheime locatie ergens in Gent mét waanzinnige afterparty.

 

En omdat de film hier pas op 2 maart in de zalen komt en het bijgevolg gewoon gemeen zou zijn - mogelijk zelfs ronduit arrogant - om over 'een zwaar exclusieve voorstelling op een supergeheime locatie mét waanzinnige afterparty' te zitten stoefen, zonder daar een paar tickets voor weg te geven, geef ik daarvoor een paar tickets weg! Letterlijk. Twee. Wat moet je doen? Stuur mij asap een mail met je schoenmaat, de naam van je eerste lief, je pornonaam(*) en je favoriete film met Natalie Portman. Easy!

 

(*) Wie zonder inspiratie zit, kan het altijd hier eens proberen.

 

UPDATE: De winnaars zijn bekend! 'Winnaars', want er waren gewoon teveel grappige inzendingen en ik had geen zin om weer het verwijt te krijgen dat er altijd alleen maar vrouwen winnen. Daarom wint, naast Ritzy Spankalot en Bambi Buttplug, ook Randy Rockhard twee tickets voor de film + party!

 

01:55 in Film, Videos | Permalink | Tags: black swan, jim carrey | |

The B Keys

12 februari 2011 Commentaren (0)

 

the black keys, music video, trailerIk moet toegeven dat ik het eerst niet doorhad. Ik twijfel zelfs of de Belgische poot van de platenfirma van The Black Keys het doorhad. Wellicht wel, denk ik dan, maar het 'persbericht' was zo droog dat ik het niet met zekerheid kan zeggen: 'Good one to start the weekend - amazing trailer for the upcoming movie Howlin' for You featuring The Black Keys music and cameo!'

 

In werkelijkheid is wat hierboven staat helemaal niet de trailer van een gênante B-film of grindhouseparodie (met muziek en een cameo van The Black Keys), maar de videoclip van het nummer Howlin' For You. 'Ja, natuurlijk', zegt iemand die het op voorhand weet, maar zelfs dan blijft het opmerkelijk: zoveel moeite - het aantal locaties is amper te tellen - voor een fake trailer. Ook de 'campagne' zat goed in elkaar: de trailer staat zelfs op de populaire filmsite IMDb.com (en aan de reacties te zien, denkt het gros van de cinefiele bezoekers dat het om een echte film gaat). Grappig.

 

Het is nu alleen te hopen dat niemand ooit het idee krijgt om de film daadwerkelijk te maken. Afgaande op Machete van Robert Rodgriguez - een film die als fake trailer begon; gemaakt voor de grindhousehommages Death Proof en Planet Terror van respectievelijk Tarantino en Rodriguez - zou dat geen goed idee zijn (lees: écht slechte film).

 

Hieronder staan overigens nog meer fake trailers die in de VS voor en tussen Death Proof en Planet Terror werden gedraaid. Mijn favoriet: de trailer van Thanksgiving - 'You'll come home for the holidays ... in a body bag!'

 

Wat ik van 127 Hours vind?

10 februari 2011 Commentaren (0)

127$.jpg

 

Gevonden op 9GAG. In-depth review volgt volgende week woensdag, wanneer de film hier in de zalen komt. 't Zal een korte review worden.

 

 

01:38 in Film, Whatever | Permalink | Tags: 127 hours | |