Film School Lesson 1: The Beginning

08 maart 2011 Commentaren (0)

 

opening credits,titles,vertigo,saul bass,le mépris,jean-luc godard,enter the void,gaspar noéDe Amerikaanse tv-zender IFC (Independent Film Channel) heeft - met dank aan Patrick Duynslaegher om er mij op te wijzen - een Top 50 van de beste opening credits online gegooid, met die van Vertigo als niet zo verrassende #1. 'Saul Bass' brilliant opening titles for Vertigo, our pick for the finest ever made, distill the film's 128 minutes into 156 visceral seconds. Bass designed everything to reflect the film to follow. James Stewart's credit appears over an extreme closeup of a woman's face, just above its enormous pair of lips; it won't be the last time Stewart asserts his influence on a woman's appearance in the film.'

 

opening credits, titles, vertigo, saul bass, le mépris, jean-luc godard, enter the void, gaspar noéHet vervolg van de uiteenzetting (alsook de 49 andere opening credits) vind je hier, al zou het nog zaliger zijn om ze allemaal na elkaar op een - hint? - groot scherm te kunnen bekijken. Maar dan wel liefst met die van Jean-Luc Godards Le mépris erbij, want dat is - sorry, Saul Bass - de échte #1. Oké, het is belachelijk om daarover te discussiëren, maar nu staat hij er niet eens in, terwijl hij in al zijn eenvoud evenzeer de essentie van de film (en bij uitbreiding cinema) perfect samenvat (en hij bovendien gevolgd wordt door de meest sexy scène ooit, doch dit geheel terzijde). Soit, hij staat hieronder, samen met een recenter voorbeeld van verbluffende opening credits: die uit Enter the Void van Gaspar Noé!

 

LE MEPRIS

 

ENTER THE VOID

Wie kiest Felix?

07 maart 2011 Commentaren (0)

thumb.jpgAlsof Pieter Loridon nog niet genoeg medelijden opwekt, wordt hij nu ook nog langs links én rechts voorbijgestoken door Felix Van Groeningen, die op zoek is naar méérdere meisjes - 'een baby, een peuter, een kleuter en een meisje van zes'. Nu is het een feit dat minstens de helft van de vrouwelijke - Kast? Get Ready? Iemand? - deelnemers aan Wie kiest Pieter? eveneens aan die omschrijving voldoet, maar bij Felix gaat het over de feitelijke leeftijd. Bovendien heeft hij ze niet nodig voor een - we zullen beleefd blijven - deplorabele reality show, maar voor zijn nieuwe film The Broken Circle Breakdown.

 

felix4.jpgUit het persbericht: 'De film is gebaseerd op het gelijknamige theaterstuk van Johan Heldenbergh (Compagnie Cecilia). De hoofdrollen in de film worden vertolkt door Johan Heldenbergh en Veerle Baetens. De opnamen beginnen op 18 juli en nemen ongeveer 7 weken in beslag. Voor de rol van Maybelle – de filmdochter van Veerle en Johan – zijn we op zoek naar een baby, een peuter, een kleuter én een meisje van zes. Samen spelen ze Maybelle van bij haar geboorte tot ze zes wordt. De fysieke gelijkenis van de kinderen is dus belangrijk. Minstens even belangrijk is spontaneïteit en goesting! Wie zin heeft om enkele dagen door te brengen op een filmset, meldt zich aan bij castingmaybelle.menuet@gmail.com. Naast je contactgegevens, zeker ook een foto mailen!'

 

Ik heb het opgezocht en 'spontaneïteit' blijkt dus echt een woord te zijn. Meer nog: misschien is het dat wat ik bij Pieter Loridon mis.

 

Aan 'goesting' heeft de jongen in elk geval geen gebrek.

 

PS: Pieter, ik heb de woorden 'pieter', 'loridon', 'de', 'een' en 'op' alsook de foto hierboven en bij deze zelfs de volledige zin 'Een ziel leggen in wat ie creëert is z’n handelsmerk' overgenomen van www.pieterloridon.be - sorry daarvoor; ik kon het niet laten. Ik dacht ook nog iets met 'winnaar', 'persoonlijkheid' en 'karakter' te kunnen aanvangen, maar ik stootte op de grenzen van ironie. Over 'slachtoffer' heb ik nog zitten twijfelen, maar die vond ik dan weer te gemakkelijk.

Gil Scott-Heron's XX-rated Video

06 maart 2011 Commentaren (0)

 

gil scott-heron, jamie xx, video, i'll take care of you, ag rojas, jamie-james medinaVoor wie dit nog niet wist: Jamie XX (a.k.a. Jamie van The XX) heeft het volledige album I'm New Here van Gil Scott-Heron geremixt, en het de titel We're New Here meegegeven. 'The real triumph of We're New Here is that it doesn’t feel like an album-length remix', aldus The A.V. Club, de serieuze poot van de satirische 'mediagroep' The Onion. 'Instead, it’s a collaboration done the way Scott-Heron's best team-ups always are: after the fact, with time to consider the everlasting gravity of the man’s words and wisdom.' Ik zou het persoonlijk niet beter kunnen zeggen, los van het feit dat het zondag is - chill! - en ik muziek altijd iets enorm lastigs heb gevonden om te reviewen. Dat gezegd zijnde, vind ik de remixversie zeker niet beter dan het origineel, maar dat was dan ook een instant klassieker. Als er echter één plaat is die de afgelopen weken het vaakst op repeat stond (en waarvan ik in blijde verwachting van de vinyl ben), dan is het We're Here Now.

 

Van het album is nu ook een eerste videoclip verschenen (tenzij je de YouTube-post hieronder als een videoclip beschouwt) en die is nice. Het bijna documentairefilmpje (hierboven) is een samenwerking tussen de Amerikaanse portretfotograaf Jamie-James Medina en kortfilmmaker AG Rojas, en hij doet het verhaal van een vrouwelijke bokser - denk Michelle Rodriguez in het uitstekende Girlfight van Karyn Kusama, maar dan met kind.

 

The Ten Commandments (9)

03 maart 2011 Commentaren (0)

the ten commandments, black swan, true grit, the king's speech, anima, rundskop, the housemaid, rango, winter's bone, biutiful, 127 hours

Ze gaf niet de meest bevlogen acceptance speech, maar wie deed dat afgelopen zondag wel? 't Was bijna alsof de slaapstand van presentator James Franco hoogst besmettelijk was. Soit, Natalie Portman heeft haar Oscar voor Black Swan ruimschoots verdiend, Colin Firth die van hem ook, en het is jammer dat Joel & Ethan Coen volledig uit de boot vielen, maar True Grit blijft een - hoe klassiek ook - sterke western met eveneens bijzonder sterke vertolkingen. Nee, serieus, het is al verdomd lang geleden dat er zoveel goede films in de bioscoop speelden. Doe er je voordeel mee, want de komende weken wordt het - op een paar uitzonderingen na - een pak minder!

 

1. (-) Black Swan (Darren Aronofsky, 1ste week)

 

Hoezo? U hebt Black Swan nog niet gezien? Dude(tte)! Darren Aronofsky, de maker van onder meer Requiem for a Dream en The Wrestler, tekent voor de vooralsnog beste film van het jaar én de beste balletfilm sinds The Red Shoes van Powell & Pressburger uit 1948 (maar dan deze keer wel gekruid met de nodige kitsch en pathos; wat seventies Dario Argento-horror; een beetje eighties Abel Ferrara-exploitation; en er zijn er zelfs die er een scheut nineties Paul Verhoeven-ongein in herkennen, maar dan 539 keer beter uiteraard). Black Swan is totaal niet wat je ervan verwacht: een fucked-up interpretatie van een schizofrene interpretatie van Tchaikovsky's Zwanenmeer (met alle zware psychologische stoornissen van dien) die tegelijk dient als unglorification van de balletwereld: de mise-en-scène en de balletscènes zijn dan al virtuoos, er zit zoveel gif in (en je hoort zoveel botten kraken) dat ik mijn kinderen later nog liever naar de - het woord alleen al - jazzdance stuur. In één woord: meesterwerk. En ja, Natalie Portman is briljant! #voorstellingen

 

2. (1) The King's Speech (Tom Hooper, 2de week)


 

Ik had liever The Social Network de Oscar voor beste film mee naar huis zien nemen - om nog maar te zwijgen over Black Swan. Maar in alle sportiviteit: The King's Speech is een bijzonder knappe film, en Colin Firth zet een ontzagwekkende vertolking neer als de Britse oorlogskoning George VI, die feitelijk niet op de troon wou gaan zitten omdat hij dan voortdurend moest speechen en het zou opvallen dat hij mega stottert. Ja, dat klinkt stoffig en - laten we eerlijk zijn - saai, maar de imposante mise-en-scène van de compleet onbekende Tom Hooper; het immens knappe productiedesign; de bromance tussen Colin Firth en Geoffrey Rush als zijn logopedist; en het intelligente, spannende, maar even vaak grappige scenario en de dito dialogen zorgen ervoor dat The King's Speech van begin tot einde fonkelt. #voorstellingen

 

3. (2) True Grit (Joel & Ethan Coen, 3de week)


 

Om de zoveel jaar kent de western een revival (dankzij één goede film) om dan anderhalf jaar later weer begraven te worden (omwille van een lawine snertfilms). Het goede nieuws is dat True Grit die één goede film is. Meer nog: hij kan zich makkelijk meten met de gelijknamige westernklassieker van Henry Hathaway uit ’69 – eveneens gebaseerd op de roemruchte roman van Charles Pontis. Het slechte nieuws arriveert wellicht al eind dit jaar in de zalen, want True Grit heeft intussen niet alleen een karrenvracht Oscarnominaties gekregen, in de VS is hij zo'n groot kassucces dat die snertwesterns niet kunnen uitblijven. Tot die tijd: True Grit is een wervelende, grappige en meesterlijk in scène gezette western over een marshall op leeftijd die door een tienermeisje wordt ingehuurd om de moordenaar van haar vader op te sporen. #voorstellingen

 

4. (-) Anima (1ste week)

 

Het toonaangevende animatiefestival Anima bestaat dertig jaar en viert dat van 4 tot 13 maart met de wereldpremière van een nieuwe kortfilm van Walt Disney, veertien (!) Belgische of Europese premières van lange animatiefilms, meer dan tien retrospectieven (van onder meer Andreas Hykade en Aardman) en dan vergeet ik uiteraard nog Futuranima, de Animeernacht, het jaarlijkse bezoek van Bill Plympton, enzovoort.

 

5. (3) Rundskop (Michaël R. Roskam, 5de week)


 

Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al uitzonderlijk bedreven toonde in het maken van kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis eindelijk zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou in diplomatiek woelige tijden gewoon egoïstisch en onverstandig zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen

 

6. (4) The Housemaid (Im Sang-soo, 5de week)



Toen ik voor Focus Knack vijf filmtips uit het programma van het afgelopen filfmestival van Gent moest lichten, klonk mijn appreciatie voor het Zuid-Koreaanse The Housemaid als volgt: 'The Housemaid is een van de beste films van het jaar – een onwaarschijnlijk stijlvolle, verrassende, provocerende, gedurfde én sexy thriller, zoals ze ze tegenwoordig niet meer maken, meneer.' Ik twijfel om daar - nu hij in de zalen speelt - nog iets aan toe te voegen omdat ik vind dat de som van de trailer en die ene zin zou moeten volstaan. Oké, misschien gewoon nog dit: The Housemaid is een sublieme mix van (soms echt wel fout) melodrama en zwarte komedie. Nog niet overtuigd? Dan vrees ik dat er maar één ding opzit: Vitaya. Of Frits & Freddy. #voorstellingen 

 

7. (-) Rango (Gore Verbinski, 1ste week)

 

Valt weinig meer over te zeggen dan dat de plot erg rommelig is en de film een pak grappiger had moeten zijn, maar de animatie is grandioos en de westernreferenties maken veel goed. #voorstellingen

 

8. (5) Winter's Bone (Debra Granik, 7de week)

 

Naast Black Swan en The Kids Are Alright, getipt als de grote favoriet voor de Independent Spirit Awards - de Oscars voor de independent cinema (a.k.a. de baby-Oscars) - en intussen ook goed voor vier echte Oscarnominaties: beste film, actrice, mannelijke bijrol en adapted screenplay. Het zou leuk zijn (maar weinig waarschijnlijk), mocht Jennifer Lawrence (straks ook te zien als Mystique in X-Men: First Class) die van haar verzilveren voor haar hardgekookte vertolking van een tienermeisje dat haar criminele vader dient op te sporen. Intens, treffend, ontroerend, spannend én opzienbarend in zijn socio-economische schets van ruraal Noord-Amerika.#voorstellingen

 

9. (6) Biutiful (Alejandro González Iñárritu, 2de week)


 

Amores perros: zeven keer gezien. 21 Grams: drie keer. Babel: twee keer (één teveel). Biutiful: één keer (en daar mag het bij blijven). Alejandro González Iñárritu is ontegensprekelijk een groot cinematografisch talent, maar zijn esthetisering van miserie begint mij tegen te steken. Biutiful is bovendien erg manipulatief, moraliserend en hij komt tergend traag op gang, wat niet wegneemt dat (vooral) het einde naar de keel grijpt en Javier Bardem een sublieme vertolking neerzet als een crimineel slash alleenstaande vader die te horen krijgt dat hij nog maar een paar maanden heeft te leven. Ook de fotografie van Rodrigo Prieto is verbluffend - Barcelona zag er nooit eerder zo grauw uit - en als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat Iñárritu de stap naar een eerste 'solofilm' beter heeft overleefd dan Guillermo Arriaga - de scenarist met hij in het verleden altijd samenwerkte, tot ze ruzie kregen over wie nu eigenlijk de 'auteur' is van Amores perros, 21 Grams en Babel. Arriaga maakte sindsdien het manke The Burning Plain, en dan is Biutiful zeven keer beter. Maar een aanrader? Bwa. #voorstellingen

 

10. (10) 127 Hours (Danny Boyle, 3de week)

 

Vraag mij écht niet waarom de Amerikaanse pers zo buitensporig lovend doet over 127 Hours, de nieuwe film van Danny Boyle. En vraag mij al zeker niet waarom iemand een film wil maken over een man die 127 uur vastzit in een rots. Voor de uitdaging? Fair enough. Alleen bestond de uitdaging er voor Boyle kennelijk niet in om de psychologische horror van zijn hoofdpersonage op de kijker over te brengen, maar om de kijker anderhalf uur vooral niet te vervelen (waar hij dus niet in slaagt). Terwijl de flashy hallucinaties (en ruim veertig andere oog/oorstrelende truken van de foor) zich gestaag opstapelen, komt de protagonist tot het onmetelijk diepe inzicht dat 'alleen toch maar alleen is'. Anders gesteld: waarom heeft hij de vrouw van zijn leven - euh - uit zijn leven verdreven? Het antwoord op deze prangende vraag (en op een rits andere levensbeschouwelijke dilemma's) krijgt u op het einde van 127 Hours of via AstroContact (€1,75/minuut). 127 Seconds was beter geweest. #voorstellingen

And the Winner Is ...

01 maart 2011 Commentaren (0)

IMG_0138.JPG

 

 

Niet dat ik zonodig op mijn overwinning in de Prime-pronostiek wil terugkomen, maar de uitslag - ik voorspelde 15 van de 24 categorieën juist - is belangrijk voor de uitreiking van mijn Oscar Cookie Jar. Dertien personen deden uiteindelijk beter dan mij: Eva Verbeke, Peter Van Goethem, Bart Petré, Johan Van De Neucker, Gunter Blokken, Alain Dessauvage, Kristof Beckers en mijn collega-filmjournalist Steven Tuffin scoorden 16 punten. Margot De Leeuw was de enige die er 17 juist had. Maar de winnaars zijn Yannick De Neef, Steff Hagens, Wim De Moor en Alessandro Ciofi met elk 18 correcte voorspellingen. Helaas (voor Yannick, Steff en Wim) is er slechts één prijzenpakket, en dat gaat naar Alessandro (omdat die het dichtst bij het antwoord op de schiftingsvraag zat).

 

PS: Kiko & Mathias (in het scorebord hierboven) zijn twee kinderen van tien die lukraak namen en titels hebben aangeduid.