Barcode - The Movie (of omgekeerd)

21 maart 2011 Commentaren (0)

tumblr_lhyp04ieeb1qhtovi.jpg

 

Ik herinner me dat ik hier enkele jaren geleden al eens iets over heb geschreven in de iLife-rubriek van Focus Knack. Het project heette toen nog anders, dacht ik - vandaag draagt het de naam Moviebarcode - maar het principe is nog steeds hetzelfde: het volledige kleurenspectrum van (elk beeld van) een film samengeperst in één foto. Of ook: hoe je een volledige film kunt bekijken in een oogopslag. Via RedBubble kun je de dingen ook kopen in verschillende formaten, en de prijzen vallen zo goed mee dat ik mij nog zou kunnen laten verleiden door die van Dumbo (boven) of Basic Instinct (beneden).

 

barcode, movie

 

The Prodigy Movie

18 maart 2011 Commentaren (0)


 

the prodigy, live, world's on fire, kinepolisIn alle eerlijkheid: ik heb The Prodigy live nooit echt boeiend gevonden - live on tape + drummer + twee schreeuwende vogelverschrikkers. En die keer dat ik ze in zeven haasten - er was niemand anders beschikbaar - in hun oversized loge op Rock Werchter moest interviewen, vond ik ze bovendien verschrikkelijk arrogant. Tot daar het slechte nieuws. Het goede nieuws is dat The Prodigy, die in de jaren '90 een paar keer verwoestend sterk uit de hoek kwam, zichzelf twee jaar geleden weer enigszins relevant heeft gemaakt met het album Invaders Must Die, en dat zelfs ik moet toegeven dat ze de wei - pardon: het festivalpark - van Werchter toen echt wel plat hebben gespeeld. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik ze live plots geniaal vond, maar het was feest. Punt.

 

Eerder deze week raakte bekend dat The Prodigy eind deze maand de concertfilm World's On Fire op de mensheid zou loslaten: 'Recorded before 65,000 fans, World’s On Fire is the debut live film documenting The Prodigy’s biggest concert to date. The incendiary performance – including Firestarter, Breathe, Invaders Must Die, Out of Space and Omen – will be screened for one night only featuring audio engineered by the band themselves in 5.1 surround sound.' Zopas liep hier ook het bericht binnen dat de film op donderdag 31 maart - de one night only in kwestie - niet enkel in een pak Britse, maar ook in aardig wat Belgische bioscopen zal te zien zijn - meer bepaald in Kinepolis Brugge, Brussel, Gent, Hasselt, Leuven, Luik en Antwerpen (Metropolis). Meer nog: tickets zijn vanaf nu te koop!

Fuck You, Nid & Sancy! #withlove

17 maart 2011 Commentaren (0)

 

nid & sancy, focus knackEr was een tijd waarin ik nog niet zo briljant schreef en ik blijkbaar ook een crush op Tiany Kiriloff had. Dat laatste kan ik moeilijk ontkennen (ook al kan ik het mij niet echt goed meer herinneren), want het stond in januari 2005 in Focus Knack - in de inleiding van een interview met Nid & Sancy (zie onder). Maar nog belangrijker is dat ik toen in diezelfde inleiding Luc Appermont blijkbaar al aan Bart Kaëll heb gekoppeld. Dag Allemaal, eat your heart out!

 

Soit, Nid & Sancy bestaat tien jaar en viert dat deze maand met het verzamelalbum Add Nightmare & Rinse, dat vanaf volgende week - for a limited time only - gratis te downloaden is op de gloednieuwe website van het duo. 'The album compiles tracks from our previous 3 official albums and includes tracks such as No fuck All, kidzz, My Rave, Music and the never before released single version of Sleaze boogie. So I guess you could call it a best of, although that's not entirely true.'

 

Nog meer goed nieuws: er komt een fuck-u-mentary over de band (trailer hierboven) én een nieuwe live show (die nu zaterdag voor het eerst te zien op South by Southwest in Texas; de Belgische première vindt plaats op 8 april in Trix).

 

But now! Without further ado! Mijn zes jaar oude Focus Knack-interview met Nid & Sancy (naar aanleiding van het toen nagelnieuwe album Talk to the Machine)!



NID & SANCY: ‘EEN DIKKE MERCI AAN DE MANNEN DIE ONZE TOURBUS HEBBEN GEPLUNDERD’

Willy & Isablle, Peter & Joyce, Danny & Els, Luc & Bart, allemaal passé. In afwachting van de - zonder twijfel - druk besproken affaire tussen ondergetekende en Tiany hoeft u voorlopig enkel rekening te houden met Nid & Sancy. Door Ben Van Alboom

Wie er het afgelopen jaar onze rubriek nightlife op nasloeg, had de bui al moeten zien hangen: enkele try-outs in de Charlatan, een optreden op Pukkelpop en Petrol, het voorprogramma van Soulwax en de Scissor Sisters, ... Het bij bootleggers (en ander hip volk) roemruchte koppel Nid & Sancy werkte zich langzaam, maar zeker in de kijker met een reeks concerten en met het nummer Be Yourself Tonight.


nid & sancy, focus knackAls vanouds werd de song meteen de ether ingestuurd door Luc Janssen, die al enkele jaren in de slaapkamer van Tania Gallagher en Bart Demey verstopt zit - wachtend op nieuw materiaal van Nid & Sancy. Toen de radiogod de twee leerde kennen, gingen ze echter nog door het leven als de elektronicatandem Galacticamendum. In een pizzadoos of met een pak friet erbij, stuurden ze Janssen wekelijks een nummer op dat hij met orenschijnlijk genot aan de playlist van Krapuul de Lux toevoegde.

 

Maar vier jaar geleden nodigde hij Galacticamendum ook uit in zijn chateau op Pukkelpop: ‘Wij natuurlijk in paniek,’ herinnert Tania Gallagher zich. ‘We hebben toen nog heel wat spullen moeten kopen omdat we helemaal de apparatuur niet hadden om op te treden. En we hadden geen zin om daar met ons twee achter een laptop te staan, dus hebben we aan een ijlings tempo zitten uitdokteren hoe we live voor voldoende vuurwerk konden zorgen.’


Pukkelpop gaf Galacticamendum een onwaarschijnlijke boost. Ze trokken de lage landen rond met hun energieke live act vol elektronische punk, stampten hun eigen platenlabel Digital Piss Factory uit de grond, brachten de song 24 Hr Bambini Chemist uit en vervingen Squarepusher op Ten Days Off. ‘Na het optreden kwam een dronken Rus op mij af om een handtekening te vragen,’ vertelt Gallagher. ‘Hij stopte me een plaat van Squarepusher toe en verontschuldigde zich voor het feit dat hij niet wist dat Squarepusher een meisje was!’

 

Het duurde niet lang meer voor de twee groepsleden hun eigen handtekening konden beginnen oefenen, al moesten ze daarvoor eerst naar New York trekken om er enkele nachten in het roemruchte Chelsea Hotel te verblijven, waar Sid Vicious - altijd goedgemutst - een mes in de buik van zijn vriendin Nancy Spungen plofte. Toen Tania Gallagher en Bart Demey terugkwamen uit New York, doopten ze zichzelf om in Nid & Sancy (en sindsdien laten ze alleen nog maar plastic bestek in de keuken rondslingeren).


Al snel tekenden de twee voor enkele opmerkelijke bootlegs, mashups of hoe je de dingen ook wil noemen. Ze plakten Missy Elliott over U2; maakten een fijn brouwsel van Yello, Suicide en Nas; draaiden Beastie Boys, Basement Jaxx en Korupt in de blender; smeten de ganse handel online; en werden door Zoe Ball, madam Fatboy Slim en de populairste radiopresentatrice van Groot-Brittannië, uitgeroepen tot the coolest band of the year. Perfecte timing, want drie dagen later lag ook het album Never Mind the Bootlegs… Here’s Sex with Nid & Sancy in de winkel.


Maar dan sloeg het noodlot toe. Tijdens een clubtournee in Groot-Brittannië wordt hun tourbus leeggeroofd: al hun materiaal in één keer weg. De twee blijven echter niet bij de pakken zitten, maken de muziek voor het theaterfeuilleton Poes Poes Poes en komen aanzetten met Medic Royale, het eerste album van Galacticamendum. De single You Come Back to Back wordt in de dance show The Breezeblock op Radio 1 (BBC) de ether ingestuurd als single van de week, en Tania Gallagher en Bart Demey zitten back on track.


nid & sancy, focus knackTwee jaar later zit Galacticamendum weer in het vriesvak en ligt het tweede album van Nid & Sancy in de winkel. Naar goede gewoonte klinkt Talk to the Machine, een puike verzameling gevaarlijk ruige en tegelijk ook heerlijk naïeve elektronica with a fucked-up twist, compleet anders dan om het even wat de twee in het verleden al hebben uitgespookt. ‘Het is niet leuk om altijd hetzelfde te doen,’ grapt Demey. ‘Galacticamendum was puur elektronica, terwijl we met Nid & Sancy meer richtingen uit kunnen en we onze muzikale invloeden ook meer op de nummers kunnen laten wegen. Flowers of Romance van Public Image Ltd. is bijvoorbeeld een van mijn favoriete platen, maar binnen Galacticamendum kon ik er nooit iets mee doen. Nu lukt dat wel.’

Het tweede album van Nid & Sancy verschilt niet alleen erg van Galacticamendum, het verschilt ook zodanig van de debuutplaat van Nid & Sancy dat je na Galacticamendum evengoed ook Nid & Sancy ten grave had kunnen dragen.
Gallagher: Galacticamendum bestaat nog altijd hoor. Alleen is het nu meer een verzamelnaam voor de dingen die we doen. En Nid & Sancy klinkt gewoon bijzonder catchy - verder moet je daar niets achter zoeken. Het is zelfs niet eens grappig bedoeld, het klinkt gewoon goed. Na de plundering van onze tourbus was de naam bovendien het enige wat we nog hadden. En nu we zoveel energie in deze nieuwe plaat hebben gestoken, konden we evengoed nog eens van de naam profiteren. Trouwens, het verhaal van Nid & Sancy was nog niet af.
Demey: Werkelijk alles zat in onze tourbus. We hadden zelfs al onze back-ups mee omdat we het optreden ervoor wat problemen hadden met onze samples. Toen we weer thuiskwamen, hadden we nog net één computer staan. (lacht)

Jullie kunnen er alweer om lachen.
Demey: We hebben er altijd om kunnen lachen, zelfs toen we op weg terug naar België - met plastic zakken over onze kapotte ruiten - over het Britse wegdek scheurden en we op de radio plots een nummer van Nid & Sancy hoorden. Geef toe, dat is toch zo absurd dat het gewoon ontzettend grappig wordt.
Gallagher: Eigenlijk was het ook een zegen. We zijn op een volledig andere manier beginnen werken, want we konden opeens niet meer terugvallen op onze geluidsbibliotheek en het had echt geen zin om alles te proberen recupereren. In het begin was het natuurlijk wel moeilijk. We moesten overal geld lenen om opnieuw materiaal te kopen - vooral analoge synthesizers in ons geval. Daarom klinkt deze plaat ook totaal anders. We hebben dit keer meer met analoge synthesizers gewerkt en minder met samples zitten spelen.
Demey: Een dikke merci aan de mannen die met ons gerief zijn gaan lopen! (lacht)

nid & sancy,focus knackHoe zijn jullie eigenlijk op de naam Nid & Sancy gekomen?
Gallagher: Op Pukkelpop hadden sommige journalisten ons omschreven als de Sid & Nancy van de elektronische muziek. Toen we vervolgens een week in het Chelsea Hotel verbleven om er geluiden voor de theaterproductie De Geverfde vogel van Günther Lesage op te nemen, lazen we er enkele boeken over de geschiedenis van het hotel en natuurlijk ook over de moord op Nancy Spungen. Ze hadden ons daar gestoken omdat Jerzy Kozinski, wiens boek The Painted Bird als blauwdruk diende voor het toneelstuk, daar nog heeft gewoond.
Demey: Het hotel is oud en versleten, maar dat vonden wij juist fantastisch. Als je ’s nachts in bed ligt, hoor je de verwarming van dat gigantisch grote complex werken. De laatste twintig jaar zou de hype het unieke karakter van het hotel hebben ingehaald, maar er lopen daar dus nog altijd mémés rond met tatoeages op hun arm. Je ziet er echt maffe mensen. De kamer waar Sid Vicious zijn vriendin heeft vermoord, is intussen wel verwijderd. Kennelijk was het niet voldoende enkel het nummer van de deur te halen om toeristen af te schrikken. Ze hebben echt de muren moeten slopen en er een appartement van maken.
Gallagher: Soit, we vonden Nid & Sancy dus wel goed klinken. (lacht)
Demey: Na een tijd begint een naam zijn eigen leven te leiden en ik hoop dat dat met Nid & Sancy ook zo is. Niemand associeert Queen, wat toch wel de domste groepsnaam aller tijden moet zijn, nu nog met iets anders dan de groep van Freddie Mercury. Voor ons is de grap er in elk geval al lang af.

Jullie braken door met prettige bootlegs, zitten op hetzelfde label als Vive la fête en gaan door het leven als Nid & Sancy. Geef toe dat jullie de perceptie enigszins tegen hebben.
Demey: (gepikeerd) Wat we doen, is geen gimmick. Als de mensen naar een optreden komen, mogen ze zich natuurlijk amuseren. Maar voor ons is Nid & Sancy echt serieus. Vergelijk ons desnoods met Nouvelle Vague. Je zou kunnen zeggen dat het een gimmick is om bossanovacovers van new wave klassiekers te maken, maar die gasten menen dat wel serieus - zelfs al schreeuwt heel hun concept uit dat het maar een grap is. Ik heb een probleem met het feit dat alles tegenwoordig ironisch moet zijn en iedereen met iedereen moet lachen, 'en vergeet vooral ook niet met jezelf te lachen!' Ik heb echt schijt aan al die vrolijkheid. Ik zou niet weten waarom je al die bootlegs niet serieus zou kunnen nemen. Punk was in het begin ook niet meer dan drie gasten die op een gitaar twee akkoorden stonden te rammen, maar uit de punk is uiteindelijk wel flink wat voortgekomen. Hoe simpel, dom of zelfs lachwekkend sommigen bootlegs ook mogen vinden, vaak levert het echt verrassende resultaten op.

Anorak Nervosa, een van de nummers op het album, gaat over Karen Carpenter. Jullie hebben wel iets met tragische muzieklegenden.
Demey: (glimlacht) Dat is waar. Wij hebben thuis ook een gigantische collectie biografieën liggen. Meer nog: zelf lees ik amper iets anders. Toen we dat nummer schreven, was Tania The Carpenters: The Untold Story van Ray Coleman aan het lezen, en op die manier is Karen Carpenter erin gesukkeld. Het is zo absurd dat iemand met zoveel talent zo ongelofelijk met haar uiterlijk kon bezig zijn. Als je nu nog eens naar die miniatuurpopliedjes luistert, krijgen ze een bijna spookachtig effect. Haar verhaal is zo rock-’n'-roll, terwijl The Carpenters altijd zo perfect idyllisch zijn geweest.
Gallagher: Op dit moment ben ik Take It Like a Man, de autobiografie van Boy George, aan het lezen. Er staan evenveel grappige als sappige anekdotes in en hij spaart echt niemand - héél bitchy. Toen we nog in Londen woonden, hebben we trouwens ooit eens twee uur voor zijn huis staan wachten, omdat onze auto er door de flikken met een wielklem was vastgezet. Het nogal gotische huis staat in een deel van Hampstead Heath waar we vaak gingen wandelen. We zaten er al een tijdje op het trottoir, toen er plots allemaal lelijke en slecht geklede mensen naar buiten kwamen. Bleek dat zijn zus trouwde. Ze droeg een wansmakelijk roze kleed.

nid & sancy,focus knackIk heb me altijd al afgevraagd wie die mensen zijn die biografieën de verkooplijsten injagen.
Demey: (enthousiast) Dat zijn wij dus! Ik heb fictie nooit echt interessant gevonden. Ik ben niet geïnteresseerd in wat iemand uit zijn duim zuigt. Dat zegt mij niets. Ik heb daarentegen hopen biografieën liggen, en die gaan ook vaak véél verder dan de meeste fictieboeken. Ik hou vooral van boeken over mensen die zelf nooit iconen geworden zijn, zoals Be My Baby: How I Survived Mascara, Miniskirts and Madness, or My Life as a Fabulous Ronette van Ronnie Spector, die altijd in de schaduw heeft gestaan van haar compleet maniakale echtgenoot Phil Spector (de legendarische producer van The Beatles, The Ramones en The Ronettes staat over enkele maanden terecht voor de moord op cultactrice Lana Clarkson, nvdr). Mr. Nice van Howard Marks, ooit de grootste drugssmokkelaar van Groot-Brittannië, en L’Instinct de mort van Jacques Mesrine, een van de meest notoire Franse gangsters aller tijden, zijn nog twee puike titels.

Al eens aan een biografie van Luc Janssen gedacht?
Demey: Ik begin er meteen aan!
Gallagher: Weet je dat het maanden heeft geduurd voor Luc Janssen wist wie wij waren. Op een bepaald moment heeft hij op de radio zelfs eens gezegd dat Raymond van het Groenewoud hier godverdomme maar beter niet achterzit. Hij was blij toen hij ons uiteindelijk zag.

Waarom ik nooit Nike draag

The Ten Commandments (11)

16 maart 2011 Commentaren (0)

the ten commandments,cinema novo,the king's speech,black swan,die fremde,noordzee texas,bavo defurne,the eagle,true grit,quentin tarantino,rundskop,rango

'We all know the story: virginal girl, pure and sweet, trapped in the body of a swan. She desires freedom but only true love can break the spell. Her wish is nearly granted in the form of a prince, but before he can declare his love her lustful twin, the black swan, tricks and seduces him. Devastated, the white swan leaps of a cliff killing herself and, in death, finds freedom.'

 

Black Swan staat voor de derde week op één in mijn Film Top 10, en misschien dat dat nog wel even zo blijft. Dat gezegd zijnde, de negen andere films/festivals/retrospectieven zijn ook niet mis.

 

 

1. (1) Black Swan (Darren Aronofsky, 3de week)

 

Hoezo? U hebt Black Swan nog niet gezien? Dude(tte)! Darren Aronofsky, de maker van onder meer Requiem for a Dream en The Wrestler, tekent voor de vooralsnog beste film van het jaar én de beste balletfilm sinds The Red Shoes van Powell & Pressburger uit 1948 (maar dan deze keer gekruid met de nodige kitsch en pathos; wat seventies Dario Argento-horror; een beetje eighties Abel Ferrara-exploitation; en er zijn er zelfs die er een scheut nineties Paul Verhoeven-ongein in herkennen, maar dan uiteraard 539 keer beter). Black Swan is in elk geval totaal niet wat je ervan verwacht: een fucked-up interpretatie van een schizofrene versie van Tchaikovsky's Zwanenmeer (met alle zware psychologische stoornissen van dien). Tegelijk is de film een bikkelharde unglorification van de balletwereld: de mise-en-scène en de balletscènes zijn dan al virtuoos, er zit zoveel gif in (en je hoort zoveel botten kraken) dat ik mijn kinderen later nog liever naar de - het woord alleen al - jazzdance stuur dan naar de balletles. In één woord: meesterwerk. En ja, Natalie Portman is briljant! #voorstellingen

 

2. (-) Cinema Novo (1ste week)

 

Morgen (17 maart) start het jaarlijkse Cinema Novo in Brugge met de Argentijnse film Puzzle, 'een heerlijke komedie over een vrouw die haar nieuwe plaats zoekt in de wereld.' Dat staat althans zo op de website van het festival, want ik heb hem zelf nog niet gezien. Hetzelfde geldt voor de negen films in competitie, maar daar moet de komende elf dagen verandering in komen (of ik mag volgende week niet deelnemen aan het jurydebat, en dat zou gewoon zonde zijn van het eten en het gezelschap). Kortom, als hier de komende elf dagen niet elke dag iets te beleven valt, dan komt dat omdat ik in Brugge in het donker de wereld zit te verkennen. En ja, ik heb er zin in!

 

3. (2) The King's Speech (Tom Hooper, 4de week)


 

Ik had liever The Social Network de Oscar voor beste film mee naar huis zien nemen - om nog maar te zwijgen over Black Swan. Maar in alle sportiviteit: The King's Speech is een bijzonder knappe film, en Colin Firth zet een ontzagwekkende vertolking neer als de Britse oorlogskoning George VI, die feitelijk niet op de troon wou gaan zitten omdat hij dan voortdurend moest speechen en het zou opvallen dat hij mega stottert. Ja, dat klinkt stoffig en - laten we eerlijk zijn - saai, maar de imposante mise-en-scène van de compleet onbekende Tom Hooper; het immens knappe productiedesign; de bromance tussen Colin Firth en Geoffrey Rush als zijn logopedist; en het intelligente, spannende, maar even vaak grappige scenario en de dito dialogen zorgen ervoor dat The King's Speech van begin tot einde fonkelt. #voorstellingen

 

4. (3) Die Fremde (Feo Aladag, 2de week)


 

Op het afgelopen filmfestival van Gent won Die Fremde zowel de Grote Prijs (beste film, volgens de internationale jury) als de publieksprijs (beste film, volgens u). Uit zeer goede bron weet ik dat het bovendien niet veel scheelde of hij had ook de ExploreZone Award (beste film, volgens de studentenjury) gekregen. Om maar te zeggen dat ver iedereen danig onder de indruk was van het regiedebuut van de Oostenrijkse actrice Feo Aladag (niet zo bekend uit Tatort, Ein langer Abschied en Auf Wiedersehen Papa). Er waren zelfs festivalbezoekers die hem even sterk als Fatih Akins Gegen die Wand pleegden te noemen, maar dat was dan weer teveel van het goede. Die Fremde is gewoon een sterke film. Punt. Ik vind de plot weinig ambitieus - what you expect after watching the trailer is pretty much what you get - maar als ik merk hoezeer de film mij desalniettemin heeft aangegrepen, dan moet ik toegeven dat Aladag voortreffelijk werk heeft geleverd. Om nog maar te zwijgen over wat hoofdrolspeelster Sibel 'Gegen die Wand' Kekilli opnieuw presteert. #voorstellingen

 

5. (-) Noordzee Texas (Bavo Defurne, 1ste week)

 

Ik weet dat ik hier thuis nog ergens een dvd met alle kortfilms van Bavo Defurne heb liggen, maar vraag mij niet waar - ik moet dringend orde brengen in de chaos (lees: mijn dvd-collectie). In elk geval, op die dvd staan verschillende kortfilms die Defurne in de jaren '90 bovenaan het verlanglijstje van zowat elk gay (en niet zo gay) filmfestival zette. Dat het ruim tien jaar geduurd heeft alvorens hij ook een langspeelfilm kon maken, is jammer, maar er is ook goed nieuws: Noordzee Texas is een charmante film (over een tienerjongen die verliefd wordt op zijn buurjongen). De film baadt in een overdreven nostalgische sfeer - de decors, de muziek, zelfs de dialogen horen thuis in een oud BRT-feuilleton - maar dat stoort niet. Het enige mankement is dat de plot en de karaktertekeningen net iets meer om het lijf hadden mogen hebben om écht te beklijven. #voorstellingen

 

6. (-) The Eagle (Kevin Macdonald, 1ste week)


 

Ik had er, naast een paar goede, al flink wat slechte dingen over gelezen, maar blijkt dat de nieuwe films van Kevin 'The Last King of Scotland' Macdonald zéér goed meevalt. The Eagle is gewoon een ouderwetse sandalenfilm - zonder overdadige special effects of buitensporig bloedvergieten. De plotwendingen zijn niet bijster origineel, maar wel vermakelijk en de actiescènes zitten goed in elkaar. #voorstellingen

 

7. (4) True Grit (Joel & Ethan Coen, 5de week)


 

Om de zoveel jaar kent de western een revival (dankzij één goede film) om dan anderhalf jaar later weer begraven te worden (omwille van een lawine snertfilms). Het goede nieuws is dat True Grit die één goede film is. Meer nog: hij kan zich makkelijk meten met de gelijknamige westernklassieker van Henry Hathaway uit ’69 – eveneens gebaseerd op de roemruchte roman van Charles Pontis. Het slechte nieuws arriveert wellicht al eind dit jaar in de zalen, want True Grit heeft intussen niet alleen een karrenvracht Oscarnominaties gekregen, in de VS is hij zo'n groot kassucces dat die snertwesterns niet kunnen uitblijven. Tot die tijd: True Grit is een wervelende, grappige en meesterlijk in scène gezette western over een marshall op leeftijd die door een tienermeisje wordt ingehuurd om de moordenaar van haar vader op te sporen. #voorstellingen

 

8. (5) Cyclus Quentin Tarantino (Cinematek, 2de week)


 

Er is geen directe aanleiding voor, maar who cares? De Cinematek zet alle films van Quentin Tarantino in de etalage: Reservoir Dogs (****), Pulp Fiction (****), Jackie Brown (****), Kill Bill Vol. 1 (*), Kill Bill Vol. 2 (*), Death Proof (*) en Inglourious Basterds (***). Verder staan er ook een aantal films op het programma waarvoor hij het scenario schreef - True Romance (***), Killing Zoe (***), Natural Born Killers (***), From Dusk Till Dawn (***) - en een hoop films waar hij 'iets' mee te maken heeft: Four Rooms (*), Sin City (**) en Planet Terror (***). Ten slotte worden ook twee films vertoond van William Witney, 'Tarantino's favoriete regisseur'. Maar eerlijk: is er op den duur nog één regisseur waar Tarantino geen 'grootste fan' van is? Oké, Marc Punt. Maar behalve die? #voorstellingen

 

 

9. (7) Rundskop (Michaël R. Roskam, 6de week)


 

Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al uitzonderlijk bedreven toonde in het maken van kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis eindelijk zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou in diplomatiek woelige tijden gewoon egoïstisch en onverstandig zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen

 

10. (8) Rango (Gore Verbinski, 3de week)

 

Valt weinig meer over te zeggen dan dat de plot rommelig is en de film een pak grappiger had moeten zijn. Maar de animatie is grandioos en de westernreferenties maken veel goed. #voorstellingen