iView You (In 3D)

04 april 2011 Commentaren (0)

Hasbro-My3D-Goggle-for-iPhone-and-iPod-touch.jpgHasbro komt op de proppen met My3D, een soort Viewmaster voor iPhone. Eerlijk: ik dacht dat het een aprilgrap was (en ik heb er nog altijd mijn twijfels over). Maar de speelgoedfabrikant kondigde het nieuws kennelijk al een paar maanden geleden aan, dus het zal dan wel waar zijn, zeker?

 

Op de website van Hasbro staat een belachelijk enthousiast filmpje waarin uitgelegd wordt wat je allemaal met My3D kunt doen: niet veel. 'Immerse yourself in interactive 3D environments, play incredible 3D games, experience the sights of Los Angeles on an immersive 3D virtual tour. You need to see it to believe it.' Sorry, als LA verkennen zowat het op een na belangrijkste verkoopsargument is en als je in amper twee zinnen zowel 'immerse' als 'immersive' moet gebruiken, dan heb je een probleem (en nood aan een goede copywriter). Maar misschien komt daar nog verandering in, want volgens het Amerikaanse persbericht werkt Hasbro samen met 'some of the leading names in 3D entertainment including DreamWorks Animation, Sony, 20th Century Fox Home Entertainment and Warner Bros. for potential custom content and theatrical trailers.' Al voorspelt die 'potential' ook weer niet veel goeds.

 

viewmaster.jpgDat gezegd zijnde, met die vintage Viewmasters kon je ook geen klop doen. Maar wat heb ik als kind urenlang met mijn hoofd in De Efteling gezeten (of in 3D naar Michael Jackson zitten kijken)! En voor ik té persoonlijk word: My3D is sinds dit weekend verkrijgbaar bij de Amerikaanse warenhuisketen Target voor - de slechte tekens stapelen zich op - 35 dollar. Vanaf juni kun je hem in de VS ook in andere winkels kopen. Een Europese releasedatum is er (nog) niet.

 

10:56 in Film, Photos, Whatever | Permalink | Tags: my3d, hasbro, viewmaster | |

Tête de boeuf boven!

03 april 2011 Commentaren (0)

rundskop_bullhead_affiche_poster.jpgKinepolis Film Distribution laat weten dat 'de teller van het misdaaddrama Rundskop sinds de start op 2 februari ruim boven de 400.000 bezoekers staat' en dat 'de film nog steeds op 34 prints in heel Vlaanderen en Brussel speelt'. Meer nog: 'Op 13 april komt de film in diverse Waalse zalen uit, wat heel uitzonderlijk is voor een Vlaamse film. Dit valt deels te verklaren doordat een deel van het verhaal zich afspeelt in en rond Luik, en verschillende bekende Waalse acteurs in de film meespelen (waaronder Jeanne Dandoy, Philippe Grand’henri en Erico Salamone).' Dat moest natuurlijk 'onder wie' zijn, in plaats van 'waaronder', doch dit geheel terzijde.

 

'Daarenboven was ook de Franstalige pers unaniem lovend over Tête de boeuf', gaat het persbericht verder. 'Voor het eerst in de geschiedenis van het dagblad Le Soir sierde een Vlaamse film de cover van de cultuurbijlage - le Mad. Idem voor La Libre Belgique.' Jan Verheyen heeft intussen laten weten dat dat niet wil zeggen dat we nu in Vlaanderen alleen maar hoogstaande cinema mogen maken. 'Ik moet mijn huis ook nog kunnen afbetalen,' liet hij verstaan (in het geheim, maar wij hebben onze bronnen).

 

Ten slotte stond Rundskop vorige week ook nog steeds in mijn Film Top 10. 't Is te zeggen: hij staat er nog altijd in, maar ik heb deze week nog geen tijd gevonden om hem te updaten. Laat mij dat dan nu maar gewoon doen - in het kort; vanaf woensdag staat hij hier weer in vol ornaat!

 

1)    (-) The Fighter
2)    (-) Never Let Me Go
3)    (1) Black Swan
4)    (3) The King’s Speech
5)    (4) Sound of Noise
6)    (5) Die Fremde
7)    (6) The Adjustment Bureau
8)    (7) Noordzee Texas
9)    (8) The Eagle
10)  (10) Rundskop

 

Cinema Novo: The White Smoke

28 maart 2011 Commentaren (0)

white-meadows.jpgHet heeft intussen de voornaamste media reeds gehaald: The White Meadows heeft op het pas afgelopen Cinema Novo de Camera Novoprijs gekregen. Als een van de vijf juryleden dacht ik echter ook nog even het volledige juryrapport online te gooien, dat met een verbazend groot gemak tot stand is gekomen in Tanuki - veruit een van de beste Japanse restaurants waar ik het afgelopen jaar over de vloer ben gekomen (en ik heb er het afgelopen jaar heel wat versleten). Nu ik eraan denk: Roel Van Bambost zat daar ook, en hij kwam ter hoogte van onze zevende gang vragen of er nog geen 'white smoke' uit de schouw was gekomen. Altijd al een visionair geweest, die Roel.

 

Onze nummers twee (Confessions) en drie (Carancho) staan eveneens hieronder, net als mijn persoonlijke nummer twee (Cerry Bayo), die ondanks verwoede pogingen van mezelf en Kadir B de cut niet gehaald heeft - damn jullie, Charlotte V, Maud B en Bart C (die ik verder overigens keisympathiek vind)! En tot (emotioneel) slot wil ik nog vlug ook Piet Crauwels en zijn festivalteam bedanken. Ik beken: ik was ervoor nog maar een paar keer op Cinema Novo geraakt - onvoldoende om te merken hoezeer het festival in Brugge leeft én hoe hoog het niveau van de competitie is. Oh, en mocht er toevallig een Belgische filmverdeler dit lezen: u zou onnozel zijn, mocht u The White Meadows niet aankopen (en verkocht krijgen). En neem er meteen ook Confessions bij - kun je alleen maar mee scoren (of een andere job dringt zich op).

 

Camera Novoprijs: The White Meadows

 

"Het zou makkelijk zijn om onze keuze voor The White Meadows politiekgeëngageerd te noemen – sinds enkele maanden zit Mohammad Rasoulov, de maker van de film, in Iran een celstraf van zes jaar uit voor ‘propagandavoering tegen het regime’. De jury betreurt uiteraard ten zeerste dat er landen zijn waar kunstenaars monddood worden gemaakt, maar we kunnen tegelijkertijd niet genoeg benadrukken dat er slechts één reden is waarom we – in recordtijd – voor The White Meadows hebben gekozen: de film is een absoluut meesterwerk dat met kop en schouders boven de andere competitiefilms uitstak, en dan moet u weten dat wij het niveau van die andere competitiefilms eveneens bijzonder hoog vonden.


The White Meadows was voor de meeste juryleden de perfecte film: cinematografisch indrukwekkend en narratief fascinerend. De wonderlijke metaforen en allegorieën, de rijke symboliek, de bijna mythologische personages en taferelen, en vooral ook de onaardse wijze waarop Rasoulov al die dingen aan elkaar plakt, maakt van The White Meadows zoveel meer dan een film. Of zoals een van ons liet optekenen: ‘Niet elke filmmaker is een kunstenaar; niet elke kunstenaar is een filmmaker; maar Mohammad Rasoulov is ze ontegensprekelijk alle twee.’


En ja, ongetwijfeld is de film ook een – subtiele! – kritiek op de Iraanse maatschappij, met zijn personages die menen te kunnen zien, maar verblind worden door al dan niet wrede tradities, dogma’s en autoriteiten. ‘Open je ogen’, roept iemand zijn broer toe, temidden een schijnbaar oneindig landschap dat tegelijk erg claustrofobisch aanvoelt. ‘Open je ogen!’ Of de man daar ook in slaagt? We hopen uit de grond van ons hart dat u het antwoord op die vraag binnenkort zelf kan zien – in de bioscoop."

 

Tweede plaats: Confessions

 

"Confessions van Tetsuya Nakashima is zonder twijfel de film waarvan we ons het meest afvroegen hoe het komt dat hij in België nog geen verdeler heeft gevonden. De combinatie van een ingenieus wraakverhaal en de buitengewoon gestileerde mise-en-scène heeft ons ruim anderhalf uur aan het scherm gekluisterd gehouden, en we kunnen ons moeilijk voorstellen dat dat niet iedereen – van 16 tot 76 – het geval zou zijn. Een aantal adjectieven die tijdens het jurydebat de revue passeerden: verontrustend, rauw, suspensevol, verrassend, meeslepend, gruwelijk, overweldigend en knap. En dat laatste sloeg – voor alle duidelijkheid – niet enkel op de hoofdpersonages, maar toch ook wel een beetje."

 

Derde plaats: Carancho

 

"Gezien het hoge niveau van de competitie, was Carancho niet de enige kandidaat voor de derde plaats. Maar iedereen was het erover eens dat Pablo Trapero met deze onmogelijke liefdeshistorie een goede, harde, realistische en dynamische film heeft gemaakt over het harde stadsleven in Argentinië. Vooral de ijzersterke vertolkingen en de nerveuze cameravoering maakten indruk op ons. Ze maakten het sociale onrecht in de film – verkeersslachtoffers die door maffiosi als pasmunt worden gebruikt om verzekeringsmaatschappijen op te lichten – erg tastbaar."

 

Jammer, maar helaas: Cerro Bayo

 

Vreemd hoe wat voor mij de uitgelezen compromisfilm leek voor anderen 'gewoon saai' was. Al een geluk dat er - omwille van een verpletterende consensus over The White Meadows - geen compromisfilm nodig was of de sushi, sashimi en samoeraizwaarden hadden de andere bezoekers van Tanuki om de oren gevlogen. Maar goed, ik vind Cerro Bayo van de Argentijnse Victoria Galardi een bijzonder charmante film, boordevol grappig melodramatische soapintriges en een - euh - bosrijk orgasme. Nah!

Blue Bull

romulanaleenergydrink1.jpgAan de foto te zien, kan het niet echt gezond zijn - meer six ton dan six pack - en het ziet er ook al niet erg lekker uit. Sorry, blauwe drankjes doen mij aan Blue Curaçao denken - een van de weinige dingen waarvoor ik de (bij voorkeur tergend langzame) doodstraf zou willen heringevoerd zien, als een vorm van immanente gerechtigheid. Maar je kan het in de VS en Canada dus wel degelijk kopen: Rumolan Ale, 'a fictional popular blue alcoholic beverage which was illegal because of a Federation trade embargo in the late 23rd century through the late 24th century, despite the fact it is often traded and consumed openly.'

 

Voor de liefhebbers van Dynasty en Home and Away: de Wikipedia-uitleg hierboven gaat over Star Trek, en de Romulans zijn 'a fictional alien race in the Star Trek universe, designed to resemble Romans.' Voor de nerds die meteen mee waren: don't get too excited. De 'aardse versie' van Romulan Ale is geen alcoholisch brouwsel, maar een energy drink - wat evenveel steek houdt als een whisky op de markt brengen met als naam Highland Cola. Al kan ik me inbeelden dat sommige trekkies al dronken worden bij de gedachte alleen.

12:34 in Film, Videos | Permalink | Tags: romulan ale, star trek | |

The Ten Commandments (12)

24 maart 2011 Commentaren (0)

the ten commandments,black swan,cinema novo,the king's speech,sound of noise,die fremde,the adjustment bureau,noordzee texas,the eagle,quentin taratino,cinematek,rundskopEen dag later dan normaal, mijn onfeilbare Film Top 10 van deze week, maar zoals ik vorige week aangaf: ik zit in de jury van Cinema Novo en dan lopen sommige dingen al wat vertraging op. Maar hoeveel mensen gaan er uiteindelijk op woensdag naar de cinema - veel wellicht, maar laten we dat nu vooral negeren - dus zo erg zal die dag vertraging wel niet geweest zijn. Bovendien staan hier deze week enkel zaken onder die je als rechtgeaarde cinefiel al hoort te weten: het Zweedse Sound of Noise is de max en The Adjustment Bureau valt redelijk (goed) mee. Alors, on y va - au cinéma!

 

 

1. (1) Black Swan (Darren Aronofsky, 4de week)


 

Vier weken op één lijkt ongetwijfeld wat overdreven, maar de nieuwe oogst is ook deze week louter 'afdoende' en Darren Aronofsky, de maker van onder meer Requiem for a Dream en The Wrestler, tekent met Black Swan nog steeds voor de beste film van het jaar én de beste balletfilm sinds The Red Shoes van Powell & Pressburger uit 1948 (maar dan deze keer gekruid met de nodige kitsch en pathos; wat seventies Dario Argento-horror; een beetje eighties Abel Ferrara-exploitation; en er zijn er zelfs die er een scheut nineties Paul Verhoeven-ongein in herkennen, maar dan uiteraard 539 keer beter). Black Swan is in elk geval totaal niet wat je ervan verwacht: een fucked-up interpretatie van een schizofrene versie van Tchaikovsky's Zwanenmeer (met alle zware psychologische stoornissen van dien). Tegelijk is de film een bikkelharde unglorification van de balletwereld: de mise-en-scène en de balletscènes zijn dan al virtuoos, er zit zoveel gif in (en je hoort zoveel botten kraken) dat ik mijn kinderen later nog liever naar de - het woord alleen al - jazzdance stuur dan naar de balletles. In één woord: meesterwerk. En ja, Natalie Portman is briljant! #voorstellingen

 

2. (2) Cinema Novo (2de week)


 

Vorige week donderdag ging het jaarlijkse Cinema Novo in Brugge van start en intussen heb ik, als (nota bene voorbeeldig) lid van jury, alle competitiefilms gezien. Meer mag ik daar voor het jurydebat (vrijdag) en de prijsuitreiking (zondag) evenwel niet over zeggen, maar ik ga ervan uit dat de organisatoren het mij wel zullen vergeven als ik zeg dat het een bijzonder sterke competitie was. Drie van de negen films vond ik uitstekend, drie andere waren goed, twee oké en dan was er die laatste die ik niet noodzakelijk nog moet terugzien, maar op zijn minst 'interessant' te noemen was. Helaas is het gros van die competitiefilms intussen alweer verscheept, maar vanavond kan je bijvoorbeeld nog wel naar het Israëlische The Matchmaker.

 

3. (3) The King's Speech (Tom Hooper, 5de week)


 

Ik had liever The Social Network de Oscar voor beste film mee naar huis zien nemen - om nog maar te zwijgen over Black Swan. Maar in alle sportiviteit: The King's Speech is een bijzonder knappe film, en Colin Firth zet een ontzagwekkende vertolking neer als de Britse oorlogskoning George VI, die feitelijk niet op de troon wou gaan zitten omdat hij dan voortdurend moest speechen en het zou opvallen dat hij mega stottert. Ja, dat klinkt stoffig en - laten we eerlijk zijn - saai, maar de imposante mise-en-scène van de compleet onbekende Tom Hooper; het immens knappe productiedesign; de bromance tussen Colin Firth en Geoffrey Rush als zijn logopedist; en het intelligente, spannende, maar even vaak grappige scenario en de dito dialogen zorgen ervoor dat The King's Speech van begin tot einde fonkelt. #voorstellingen

 

4. (-) Sound of Noise (O. Simonsson & J. Stjärne Nilsson, 1ste week)

 

Wie de kortfilm Music for One Apartment and Six Drummers nog nooit gezien heeft: doen! De langspeelfilm Sound of Noise bouwt netjes op de inmiddels legendarische kortfilm verder, maar voegt er nog minstens één ander boeiend personage aan toe: een flik die muziek haat - grondig! Sound of Noise is een geslaagde combinatie van misdaad en musical, met wel erg bijzondere instrumenten (lees: zo goed als alles wat de protagonisten tegenkomen). Op het afgelopen filmfestival van Gent werd de film vrijwel unaniem lovend ontvangen, en het is niet moeilijk te begrijpen waarom. Misschien had de plot nog iets strakker kunnen zijn, en de muziek iets straffer, maar Sound of Noise is ontegensprekelijk uniek én verleidelijk. #voorstellingen

 

5. (4) Die Fremde (Feo Aladag, 3de week)


 

Op het afgelopen filmfestival van Gent won Die Fremde zowel de Grote Prijs (beste film, volgens de internationale jury) als de publieksprijs (beste film, volgens u). Uit zeer goede bron weet ik dat het bovendien niet veel scheelde of hij had ook de ExploreZone Award (beste film, volgens de studentenjury) gekregen. Om maar te zeggen dat ver iedereen danig onder de indruk was van het regiedebuut van de Oostenrijkse actrice Feo Aladag (niet zo bekend uit Tatort, Ein langer Abschied en Auf Wiedersehen Papa). Er waren zelfs festivalbezoekers die hem even sterk als Fatih Akins Gegen die Wand pleegden te noemen, maar dat was dan weer teveel van het goede. Die Fremde is gewoon een sterke film. Punt. Ik vind de plot weinig ambitieus - what you expect after watching the trailer is pretty much what you get - maar als ik merk hoezeer de film mij desalniettemin heeft aangegrepen, dan moet ik toegeven dat Aladag voortreffelijk werk heeft geleverd. Om nog maar te zwijgen over wat hoofdrolspeelster Sibel 'Gegen die Wand' Kekilli opnieuw presteert. #voorstellingen

 

6. (-) The Adjustment Bureau (George Nolfi, 1ste week)

 

Er zijn al heel wat betere Philip K. Dick-verfilmingen geweest (Blade Runner, Minority Report, A Scanner Darkly, Total Recall), maar The Adjustment Bureau sleurt je een verrassend eind mee in een verhaal dat zo onzinnig is dat je al op voorhand weet dat de finale zal teleurstellen - het Lost-syndroom. Maar de weg er naartoe is best vermakelijk en het productiedesign is bij momenten grandioos. #voorstellingen

 

7. (5) Noordzee Texas (Bavo Defurne, 2de week)


 

Ik weet dat ik hier thuis nog ergens een dvd met alle kortfilms van Bavo Defurne heb liggen, maar vraag mij niet waar - ik moet dringend orde brengen in de chaos (lees: mijn dvd-collectie). In elk geval, op die dvd staan verschillende kortfilms die Defurne in de jaren '90 bovenaan het verlanglijstje van zowat elk gay (en niet zo gay) filmfestival zette. Dat het ruim tien jaar geduurd heeft alvorens hij ook een langspeelfilm kon maken, is jammer, maar er is ook goed nieuws: Noordzee Texas is een charmante film (over een tienerjongen die verliefd wordt op zijn buurjongen). De film baadt in een overdreven nostalgische sfeer - de decors, de muziek, zelfs de dialogen horen thuis in een oud BRT-feuilleton - maar dat stoort niet. Het enige mankement is dat de plot en de karaktertekeningen net iets meer om het lijf hadden mogen hebben om écht te beklijven. #voorstellingen

 

8. (6) The Eagle (Kevin Macdonald, 2de week)


 

Ik had er, naast een paar goede, al flink wat slechte dingen over gelezen, maar blijkt dat de nieuwe films van Kevin 'The Last King of Scotland' Macdonald zéér goed meevalt. The Eagle is gewoon een ouderwetse sandalenfilm - zonder overdadige special effects of buitensporig bloedvergieten. De plotwendingen zijn niet bijster origineel, maar wel vermakelijk en de actiescènes zitten goed in elkaar. #voorstellingen

 

9. (8) Cyclus Quentin Tarantino (Cinematek, 3de week)


 

Er is geen directe aanleiding voor, maar who cares? De Cinematek zet alle films van Quentin Tarantino in de etalage: Reservoir Dogs (****), Pulp Fiction (****), Jackie Brown (****), Kill Bill Vol. 1 (*), Kill Bill Vol. 2 (*), Death Proof (*) en Inglourious Basterds (***). Verder staan er ook een aantal films op het programma waarvoor hij het scenario schreef - True Romance (***), Killing Zoe (***), Natural Born Killers (***), From Dusk Till Dawn (***) - en een hoop films waar hij 'iets' mee te maken heeft: Four Rooms (*), Sin City (**) en Planet Terror (***). Ten slotte worden ook twee films vertoond van William Witney, 'Tarantino's favoriete regisseur'. Maar eerlijk: is er op den duur nog één regisseur waar Tarantino geen 'grootste fan' van is? Oké, Marc Punt. Maar behalve die? #voorstellingen

 

10. (9) Rundskop (Michaël R. Roskam, 7de week)


 

Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al uitzonderlijk bedreven toonde in het maken van kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis eindelijk zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou in diplomatiek woelige tijden gewoon egoïstisch en onverstandig zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen