The Hob(bit much of the same)

11 december 2012 Commentaren (0)

The-Hobbit-still.jpgIk doe het normaal nooit, maar over The Hobbit had ik dan toch al enkele recensies gelezen voor ik hem gisterenochtend - ja, ik ben eens letterlijk voor dag en dauw opgestaan - ging bekijken, in 3D en geprojecteerd aan 48 beelden per seconde uiteraard.

 

Eerlijk: ik ben blij dat ik die (veelal negatieve) recensies op voorhand had gelezen, want daarmee lagen mijn verwachtingen al wat lager en vond ik hem nog redelijk meevallen. De waarheid gebiedt mij nu wel te zeggen dat er weinig dingen mij minder interesseren dan dwergen, trollen, elfen en - vooral die - hobbits. Ik ben zelfs al personen tegengekomen die interessantere dingen over Linux te vertellen hadden dan er mij ooit iemand met verhalen over trollen heeft kunnen boeien. Oké, ik overdrijf - er hebben al mensen zelfmoord gepleegd van iemand passioneel over Linux te horen babbelen - maar ik wil maar zeggen dat zo'n hoop merkwaardige creaturen (ik heb het nu terug over trollen, niet over mensen die over Linux praten) mij niet doen overlopen van enthousiasme. En het is nu ook weer niet alsof er in die Tolkien-verfilmingen van Peter Jackson veel subtekst zit, dus louter narratief zijn dat dingen die ik gewoon onderga. Ik vond The Lord of the Rings niet saai - Jackson is een goede verteller - maar ik vond het evenmin onwezenlijk boeiend.

 

Maar goed, het grote probleem van The Hobbit: An Unexpected Journey is dat de film één ding vooral niet is: unexpected. Los van het feit dat het kleinste kind wist dat de verfilming er ooit zou komen, serveert Jackson gewoon meer van hetzelfde. Hij neemt er ook weer evenveel tijd voor, wat redelijk absurd is, want The Hobbit is een boek van driehonderd pagina's, en zelfs al zou je daarvan elk lidwoord willen verfilmen, dan nog kom je uren te kort voor een trilogie waarvan het eerste deel alweer bijna drie uur duurt. Echt veel gebeurt er in die tijd dan ook niet: er raken een hoop dwergen hun kasteel kwijt en ... euh, ja, oké, dat is het zowat. Ah, nee, wacht: die ene hobbit steelt tussendoor ergens de ring van Gollum, maar dat gebeurt veelal tussen de soep en patatten door. Pas op: er komen ook nu weer een troep elfen aan te pas, trollen zijn er eveneens à gogo, en in wat wellicht de meest random actiescène uit de geschiedenis van Middle-earth moet zijn, komen een paar rotsen tot leven.

 

the hobbit,bespreking,review,an unexpected journeyHet goede nieuws is dat iedereen al die tijd voortdurend blijft stappen (behalve in het eerste halfuur, dat nog langer lijkt aan te slepen dan het einde van The Return of the King), zodat de plot nooit écht begint te vervelen. Maar in tegenstelling tot The Fellowship of the Ring, is The Hobbit allesbehalve een overweldigend epos dat een fantastische trektocht op gang trapt. Het voelt - ondanks de indrukwekkende visuele effecten, waar iedereen de afgelopen tien jaar weliswaar aan gewoon is geraakt - meer aan als een verplicht nummertje (van iemand die stilaan meer bezorgd lijkt om wat Tolkien ervan zou denken dan om wat het publiek ervan vindt).

 

Tot slot, wat die 48 beelden per seconde betreft, ik kan mij niet inbeelden dat iemand daar echt wakker van ligt. Ik vond de hyperrealistische beelden niet lelijk (het is gewoon een andere esthetiek), maar ook niet uitzonderlijk mooi (honderd jaar aan 24 beelden per seconde naar cinema kijken laat zijn sporen na, al moet ik eerlijk toegeven dat je na een halfuur gewoon stopt met erop te letten).

 

Bottom line: als je de vorige trilogie subliem vond, dan zul je The Hobbit ook wel lusten. Het zal alleen niet om iets unexpected zijn, maar omdat het precies is wat je ervan expect.

 

2012: The 10 Best Films

10 december 2012 Commentaren (0)

best films,best movies,2012,amour,michael haneke,killer joe,william friedkin,jagten,the hunt,thomas vinterberg,shame,steve mcqueen,caesar must die,paolo taviani,vittorio taviani,tinker tailor solider spy,tomas alfredson,weekend,andrew haigh,searching for sugar man,malik benjelloul,elena,andrei zvyagintsev,looper,rian johnsonVooreerst: ik vond 2012 een uitstekend filmjaar. Daar heeft onderstaande top tien uiteraard veel mee te maken, maar er waren nog een groot aantal andere films waar ik enorm van heb genoten. Ik wil ze niet allemaal opsommen, maar deze verdienen een speciale vermelding: Holy Motors (Leos Carax), Beasts of the Southern Wild (Benh Zeitlin), Argo (Ben Affleck) en - meest hilarische partyfilm ooit - Project X (Nima Nourizadeh).

 

De feitelijke top tien spreekt voor zich, denk ik - allemaal ijzersterke films, waarvan ik vind dat u ze moet gezien hebben. Enige kanttekening: ik heb niet de gewoonte om films die (nog) niet in de zalen zijn gekomen in mijn jaaroverzicht te zetten, maar omdat de verrukkelijke muziekdocumentaire Searching for Sugar Man wellicht enkel op dvd uitkomt (nadat hij twee maanden geleden op het Filmfestival Gent in première is gegaan), staat hij er toch in.

 

1. AMOUR (Michael Haneke)

 

2. KILLER JOE (William Friedkin)

 

3. JAGTEN (Thomas Vinterberg)

 

4. SHAME (Steve McQueen)

 

5. CAESAR MUST DIE (Paolo & Vittorio Taviani)

 

6. TINKER TAILOR SOLDIER SPY (Tomas Alfredson)

 

7. WEEKEND (Andrew Haigh)

 

8. SEARCHING FOR SUGAR MAN (Malik Benjelloul)

 

9. ELENA (Andrei Zvyagintsev)

 

10. LOOPER (Rian Johnson)

And The Oscar Goes To ... Argo!

08 december 2012 Commentaren (1)

01_argo_iphone.jpgI know it's still too early in the game (especially since this year's match seems to be the most contested in years) but nevertheless: five reasons why Argo is set for gold at the Oscars!

 

1. It's actually a really good movie. It's easy to be cynical and say that it doesn't matter if a movie is any good - seeing as Driving Miss Daisy and A Beautiful Mind struck gold - but the Oscars' recent track record (No Country for Old Men, The Hurt Locker, The King's Speech, The Artist) undeniably showcases a true love for cinema. (Yes, I left out Slumdog Millionaire, although that actually wasn't half bad, if you like your honey shaken, not stirred.)

 

2. It's a testament to American bravery and perseverance, which could work even more in the movie's favor given the tension build-up between the US and Iran in recent years. Argo is not about kicking an old enemy's ass, it takes place in a country that still ranks pretty high on America's kick ass list.

 

3. It's about Hollywood, and how the movie industry helped to get six Americans out of Iran during one of the worst diplomatic crises in history. Hey, when Fox News is screaming that the movie industry is run by a bunch of liberal pussies, it doesn't hurt reminding the world that Hollywood can save lives (and has done so in the past).

 

4. It's directed by Ben Affleck. Now, I know what you're thinking: Pearl Harbor, Gigli, Daredevil, not to mention a bunch of movies that no one ever saw (except maybe on the bottom shelf of a video store). But Affleck has made a remarkable comeback as a director - Gone Baby Gone, The Town and Argo are all excellent movies - and with most Academy members being actors, expect them to be eager to reward 'one of their own' making it to the big league (like when they inexplicably gave Kevin Costner an Oscar for comatizing moviegoers with Dances with Wolves).

 

5. It's made a lot of money. Argo is doing remarkably well at the box office - having just crossed the $100 million dollar mark, well above what everyone expected. So it's not like Hollywood would be giving the award to a niche political thriller that just so happens to glorify its involvement in act of bravery. Argo is a bona fide hit with both critics and audiences.

 

So yes, I know Argo is one of many films competing for this year's Oscars - with Lincoln, Les Misérables, Silver Linings Playbook, Zero Dark Thirty and Life of Pi also being considered extremely strong contenders. But if I were to put my money on a movie today, I would go all in on Argo.

 

"Hello there. I'm Henry."

06 december 2012 Commentaren (0)

eraserheadinlay.jpgEraserhead was naar verluidt een van de favoriete films van Stanley Kubrick, Charles Bukowski, Terrence Malick, John Waters én George Lucas. Alsof dat al geen afdoende reden is om de debuutfilm van David Lynch in huis te halen, vergeleek de invloedrijke Amerikaanse filmcritica Pauline Kael hem bovendien met Un chien andalou, het chef d’oeuvre van Luis Buñuel.

 

Kleine kanttekening: Un chien andalou duurt amper zestien minuten; Lynch dompelt de kijker anderhalf uur onder in een onguur monochrome nachtmerrie over een man die door de schrikwekkende ouders van zijn ex-lief toe wordt gedwongen met hun dochter in het huwelijk te treden en hun ‘kind’ op te voeden. De vraag of het kind überhaupt van hem is, is minder belangrijk dan de vraag of het reptielachtig mormel überhaupt menselijk is.

 

Eraserhead is een ongegeneerd avant-gardistisch stukje gotische horror - een briljante oefening in expressionistische mise-en-scène, dreigend experimenteel sound design en donkerabsurde humor. Nog beter nieuws: hij is hier sinds deze week voor het eerst volledig gerestaureerd verkrijgbaar op Blu-ray (en uiteraard ook dvd).

 

17:39 in Film | Permalink | Tags: eraserhead, david lynch, blu-ray, dvd | |

TITI + THE MOVIES

Kristien Follon, fashion film, titi, the german kid, christophe johannsZeggen dat er, een jaar na FASH!ON/off, inmiddels zoiets als 'de Belgische modefilm' bestaat, zou lichtjes overdreven zijn. Wat gelukkig niet wil zeggen dat hier absoluut niets gebeurt. Er is talent, en er is kennelijk ook goesting - getuige deze zestien (!) minuten durende kortfilm van modeontwerpster Kristien Follon (aka TITI + THE GERMAN KID) en regisseur Christophe Johanns. De film is gemaakt met de huidige wintercollectie in het achterhoofd, en met een pak songs van onder meer Vermin Twins, Kavinsky, Charlie Parker en Liaisons Dangereuses.