Twitter Vandalen!

28 april 2011 Commentaren (0)

twitter,real tweetsTuig! Dat is het! Tuig! Ze denken allemaal dat ze het internet zomaar vol persoonlijke meningen kunnen smijten! Alsof dat zomaar gaat?! Ze zouden het eens in de echte wereld moeten proberen - al dat tweeten. Het zou snel gedaan zijn!

 

11:33 in Art, Videos, Whatever | Permalink | Tags: twitter, real tweets | |

Fuck You Very Much

06 april 2011 Commentaren (0)

ai weiweiZopas op de website van The Guardian gelezen dat de Chinese autoriteiten voor het eerst hebben toegegeven dat ze Ai Weiwei hebben opgepakt ... for economic crimes! Het is cynisch (en erg lullig) om te zeggen, maar voor de makers van de nog te verschijnen documentaire Ai Weiwei: Never Sorry (zie onder) is zijn arrestatie een godsgeschenk. Niet zozeer omdat het hen meer publiciteit oplevert, maar omdat hun film nu nog meer de vinger op de wonde legt (en niemand nog kan zeggen dat het allemaal wel zo erg niet zal zijn).

 

Voor de rest van de wereld is het een drama. Vooral omdat de komende dagen en weken - in zoverre het op Frankrijk, Duitsland, Australië en de VS na iemand iets kan schelen - genoeg stemmen zullen argumenteren dat 'onze economische betrekkingen met China belangrijker zijn dan het lot van één man'. Alleen gaat het niet om één man, maar om meer dan een miljard mensen die door hun overheid worden onderdrukt. En het gaat ook om politici die te laf zijn om 'fuck you' te zeggen (zoals een bedrijf als Google vorig jaar heeft gedaan, toen het met de Chinese overheid in de clinch ging over de online censuurregels en die strijd ook vandaag verder zet). Oké, oké, het zou niemand vooruithelpen, mocht Yves morgen 'fuck you' tegen de Chinese ambassadeur zeggen. Maar hij kan misschien 'iets' zeggen? Of zijn mensenrechten niet belangrijk genoeg om onder 'lopende zaken' gecatalogeerd te worden?

 


23:44 in Art, Film, Videos | Permalink | Tags: ai weiwei | |

Faye to Black

04 april 2011 Commentaren (0)

Faye Dunaway siert dit jaar de affiche van het filmfestival van Cannes. Beetje vreemde keuze (gezien het feit dat het al van The Rules of Attraction geleden is dat Dunaway in de bioscoop nog in iets deftigs te zien was), maar blijkbaar vertoont het festival in mei een gerestaureerde kopie van Puzzle of a Downfall Child, de debuutfilm van Jerry Schatzberg - met naast Faye Dunaway ook Roy Scheider in de hoofdrol. Schatzberg, die in 1973 de Gouden Palm won voor Scarecrow en door Village Voice niet geheel onterecht overlooked and undervalued wordt genoemd, is eveneens degene die onderstaande foto heeft gemaakt. Los van het feit dat hij niet brandend actueel is: it's a beauty!

cannes_20x15.jpg

Label Me!

22 maart 2011 Commentaren (0)

labelcoat.jpgNet nu de winter gedaan is, wijst de blog van Nona Bludts en Ninette Murk, de oprichtster van Designers Against Aids, mij op de most must have mantel aller tijden - voor brand victims, welteverstaan. Het ding kost een slordige 759.987,20 euro, maar voor dat geld loop je wel met élk gerespecteerd modemerk ter wereld aan - van DKNY en Prada naar Puma en, euh, Hema. Voor de duidelijkheid: de jas van Silke Wawro bestaat uit 7531 labels van modemerken, en de prijs is de som van wat de kledingstukken waar de labels van zijn afgescheurd hadden moeten kosten (voor ze door het verwijderen van het label tot een banaal stuk confectie werden herleid). Een koopje, really.

 

11:09 in Art, Fashion | Permalink | Tags: silke wawro | |

Fuck You, Nid & Sancy! #withlove

17 maart 2011 Commentaren (0)

 

nid & sancy, focus knackEr was een tijd waarin ik nog niet zo briljant schreef en ik blijkbaar ook een crush op Tiany Kiriloff had. Dat laatste kan ik moeilijk ontkennen (ook al kan ik het mij niet echt goed meer herinneren), want het stond in januari 2005 in Focus Knack - in de inleiding van een interview met Nid & Sancy (zie onder). Maar nog belangrijker is dat ik toen in diezelfde inleiding Luc Appermont blijkbaar al aan Bart Kaëll heb gekoppeld. Dag Allemaal, eat your heart out!

 

Soit, Nid & Sancy bestaat tien jaar en viert dat deze maand met het verzamelalbum Add Nightmare & Rinse, dat vanaf volgende week - for a limited time only - gratis te downloaden is op de gloednieuwe website van het duo. 'The album compiles tracks from our previous 3 official albums and includes tracks such as No fuck All, kidzz, My Rave, Music and the never before released single version of Sleaze boogie. So I guess you could call it a best of, although that's not entirely true.'

 

Nog meer goed nieuws: er komt een fuck-u-mentary over de band (trailer hierboven) én een nieuwe live show (die nu zaterdag voor het eerst te zien op South by Southwest in Texas; de Belgische première vindt plaats op 8 april in Trix).

 

But now! Without further ado! Mijn zes jaar oude Focus Knack-interview met Nid & Sancy (naar aanleiding van het toen nagelnieuwe album Talk to the Machine)!



NID & SANCY: ‘EEN DIKKE MERCI AAN DE MANNEN DIE ONZE TOURBUS HEBBEN GEPLUNDERD’

Willy & Isablle, Peter & Joyce, Danny & Els, Luc & Bart, allemaal passé. In afwachting van de - zonder twijfel - druk besproken affaire tussen ondergetekende en Tiany hoeft u voorlopig enkel rekening te houden met Nid & Sancy. Door Ben Van Alboom

Wie er het afgelopen jaar onze rubriek nightlife op nasloeg, had de bui al moeten zien hangen: enkele try-outs in de Charlatan, een optreden op Pukkelpop en Petrol, het voorprogramma van Soulwax en de Scissor Sisters, ... Het bij bootleggers (en ander hip volk) roemruchte koppel Nid & Sancy werkte zich langzaam, maar zeker in de kijker met een reeks concerten en met het nummer Be Yourself Tonight.


nid & sancy, focus knackAls vanouds werd de song meteen de ether ingestuurd door Luc Janssen, die al enkele jaren in de slaapkamer van Tania Gallagher en Bart Demey verstopt zit - wachtend op nieuw materiaal van Nid & Sancy. Toen de radiogod de twee leerde kennen, gingen ze echter nog door het leven als de elektronicatandem Galacticamendum. In een pizzadoos of met een pak friet erbij, stuurden ze Janssen wekelijks een nummer op dat hij met orenschijnlijk genot aan de playlist van Krapuul de Lux toevoegde.

 

Maar vier jaar geleden nodigde hij Galacticamendum ook uit in zijn chateau op Pukkelpop: ‘Wij natuurlijk in paniek,’ herinnert Tania Gallagher zich. ‘We hebben toen nog heel wat spullen moeten kopen omdat we helemaal de apparatuur niet hadden om op te treden. En we hadden geen zin om daar met ons twee achter een laptop te staan, dus hebben we aan een ijlings tempo zitten uitdokteren hoe we live voor voldoende vuurwerk konden zorgen.’


Pukkelpop gaf Galacticamendum een onwaarschijnlijke boost. Ze trokken de lage landen rond met hun energieke live act vol elektronische punk, stampten hun eigen platenlabel Digital Piss Factory uit de grond, brachten de song 24 Hr Bambini Chemist uit en vervingen Squarepusher op Ten Days Off. ‘Na het optreden kwam een dronken Rus op mij af om een handtekening te vragen,’ vertelt Gallagher. ‘Hij stopte me een plaat van Squarepusher toe en verontschuldigde zich voor het feit dat hij niet wist dat Squarepusher een meisje was!’

 

Het duurde niet lang meer voor de twee groepsleden hun eigen handtekening konden beginnen oefenen, al moesten ze daarvoor eerst naar New York trekken om er enkele nachten in het roemruchte Chelsea Hotel te verblijven, waar Sid Vicious - altijd goedgemutst - een mes in de buik van zijn vriendin Nancy Spungen plofte. Toen Tania Gallagher en Bart Demey terugkwamen uit New York, doopten ze zichzelf om in Nid & Sancy (en sindsdien laten ze alleen nog maar plastic bestek in de keuken rondslingeren).


Al snel tekenden de twee voor enkele opmerkelijke bootlegs, mashups of hoe je de dingen ook wil noemen. Ze plakten Missy Elliott over U2; maakten een fijn brouwsel van Yello, Suicide en Nas; draaiden Beastie Boys, Basement Jaxx en Korupt in de blender; smeten de ganse handel online; en werden door Zoe Ball, madam Fatboy Slim en de populairste radiopresentatrice van Groot-Brittannië, uitgeroepen tot the coolest band of the year. Perfecte timing, want drie dagen later lag ook het album Never Mind the Bootlegs… Here’s Sex with Nid & Sancy in de winkel.


Maar dan sloeg het noodlot toe. Tijdens een clubtournee in Groot-Brittannië wordt hun tourbus leeggeroofd: al hun materiaal in één keer weg. De twee blijven echter niet bij de pakken zitten, maken de muziek voor het theaterfeuilleton Poes Poes Poes en komen aanzetten met Medic Royale, het eerste album van Galacticamendum. De single You Come Back to Back wordt in de dance show The Breezeblock op Radio 1 (BBC) de ether ingestuurd als single van de week, en Tania Gallagher en Bart Demey zitten back on track.


nid & sancy, focus knackTwee jaar later zit Galacticamendum weer in het vriesvak en ligt het tweede album van Nid & Sancy in de winkel. Naar goede gewoonte klinkt Talk to the Machine, een puike verzameling gevaarlijk ruige en tegelijk ook heerlijk naïeve elektronica with a fucked-up twist, compleet anders dan om het even wat de twee in het verleden al hebben uitgespookt. ‘Het is niet leuk om altijd hetzelfde te doen,’ grapt Demey. ‘Galacticamendum was puur elektronica, terwijl we met Nid & Sancy meer richtingen uit kunnen en we onze muzikale invloeden ook meer op de nummers kunnen laten wegen. Flowers of Romance van Public Image Ltd. is bijvoorbeeld een van mijn favoriete platen, maar binnen Galacticamendum kon ik er nooit iets mee doen. Nu lukt dat wel.’

Het tweede album van Nid & Sancy verschilt niet alleen erg van Galacticamendum, het verschilt ook zodanig van de debuutplaat van Nid & Sancy dat je na Galacticamendum evengoed ook Nid & Sancy ten grave had kunnen dragen.
Gallagher: Galacticamendum bestaat nog altijd hoor. Alleen is het nu meer een verzamelnaam voor de dingen die we doen. En Nid & Sancy klinkt gewoon bijzonder catchy - verder moet je daar niets achter zoeken. Het is zelfs niet eens grappig bedoeld, het klinkt gewoon goed. Na de plundering van onze tourbus was de naam bovendien het enige wat we nog hadden. En nu we zoveel energie in deze nieuwe plaat hebben gestoken, konden we evengoed nog eens van de naam profiteren. Trouwens, het verhaal van Nid & Sancy was nog niet af.
Demey: Werkelijk alles zat in onze tourbus. We hadden zelfs al onze back-ups mee omdat we het optreden ervoor wat problemen hadden met onze samples. Toen we weer thuiskwamen, hadden we nog net één computer staan. (lacht)

Jullie kunnen er alweer om lachen.
Demey: We hebben er altijd om kunnen lachen, zelfs toen we op weg terug naar België - met plastic zakken over onze kapotte ruiten - over het Britse wegdek scheurden en we op de radio plots een nummer van Nid & Sancy hoorden. Geef toe, dat is toch zo absurd dat het gewoon ontzettend grappig wordt.
Gallagher: Eigenlijk was het ook een zegen. We zijn op een volledig andere manier beginnen werken, want we konden opeens niet meer terugvallen op onze geluidsbibliotheek en het had echt geen zin om alles te proberen recupereren. In het begin was het natuurlijk wel moeilijk. We moesten overal geld lenen om opnieuw materiaal te kopen - vooral analoge synthesizers in ons geval. Daarom klinkt deze plaat ook totaal anders. We hebben dit keer meer met analoge synthesizers gewerkt en minder met samples zitten spelen.
Demey: Een dikke merci aan de mannen die met ons gerief zijn gaan lopen! (lacht)

nid & sancy,focus knackHoe zijn jullie eigenlijk op de naam Nid & Sancy gekomen?
Gallagher: Op Pukkelpop hadden sommige journalisten ons omschreven als de Sid & Nancy van de elektronische muziek. Toen we vervolgens een week in het Chelsea Hotel verbleven om er geluiden voor de theaterproductie De Geverfde vogel van Günther Lesage op te nemen, lazen we er enkele boeken over de geschiedenis van het hotel en natuurlijk ook over de moord op Nancy Spungen. Ze hadden ons daar gestoken omdat Jerzy Kozinski, wiens boek The Painted Bird als blauwdruk diende voor het toneelstuk, daar nog heeft gewoond.
Demey: Het hotel is oud en versleten, maar dat vonden wij juist fantastisch. Als je ’s nachts in bed ligt, hoor je de verwarming van dat gigantisch grote complex werken. De laatste twintig jaar zou de hype het unieke karakter van het hotel hebben ingehaald, maar er lopen daar dus nog altijd mémés rond met tatoeages op hun arm. Je ziet er echt maffe mensen. De kamer waar Sid Vicious zijn vriendin heeft vermoord, is intussen wel verwijderd. Kennelijk was het niet voldoende enkel het nummer van de deur te halen om toeristen af te schrikken. Ze hebben echt de muren moeten slopen en er een appartement van maken.
Gallagher: Soit, we vonden Nid & Sancy dus wel goed klinken. (lacht)
Demey: Na een tijd begint een naam zijn eigen leven te leiden en ik hoop dat dat met Nid & Sancy ook zo is. Niemand associeert Queen, wat toch wel de domste groepsnaam aller tijden moet zijn, nu nog met iets anders dan de groep van Freddie Mercury. Voor ons is de grap er in elk geval al lang af.

Jullie braken door met prettige bootlegs, zitten op hetzelfde label als Vive la fête en gaan door het leven als Nid & Sancy. Geef toe dat jullie de perceptie enigszins tegen hebben.
Demey: (gepikeerd) Wat we doen, is geen gimmick. Als de mensen naar een optreden komen, mogen ze zich natuurlijk amuseren. Maar voor ons is Nid & Sancy echt serieus. Vergelijk ons desnoods met Nouvelle Vague. Je zou kunnen zeggen dat het een gimmick is om bossanovacovers van new wave klassiekers te maken, maar die gasten menen dat wel serieus - zelfs al schreeuwt heel hun concept uit dat het maar een grap is. Ik heb een probleem met het feit dat alles tegenwoordig ironisch moet zijn en iedereen met iedereen moet lachen, 'en vergeet vooral ook niet met jezelf te lachen!' Ik heb echt schijt aan al die vrolijkheid. Ik zou niet weten waarom je al die bootlegs niet serieus zou kunnen nemen. Punk was in het begin ook niet meer dan drie gasten die op een gitaar twee akkoorden stonden te rammen, maar uit de punk is uiteindelijk wel flink wat voortgekomen. Hoe simpel, dom of zelfs lachwekkend sommigen bootlegs ook mogen vinden, vaak levert het echt verrassende resultaten op.

Anorak Nervosa, een van de nummers op het album, gaat over Karen Carpenter. Jullie hebben wel iets met tragische muzieklegenden.
Demey: (glimlacht) Dat is waar. Wij hebben thuis ook een gigantische collectie biografieën liggen. Meer nog: zelf lees ik amper iets anders. Toen we dat nummer schreven, was Tania The Carpenters: The Untold Story van Ray Coleman aan het lezen, en op die manier is Karen Carpenter erin gesukkeld. Het is zo absurd dat iemand met zoveel talent zo ongelofelijk met haar uiterlijk kon bezig zijn. Als je nu nog eens naar die miniatuurpopliedjes luistert, krijgen ze een bijna spookachtig effect. Haar verhaal is zo rock-’n'-roll, terwijl The Carpenters altijd zo perfect idyllisch zijn geweest.
Gallagher: Op dit moment ben ik Take It Like a Man, de autobiografie van Boy George, aan het lezen. Er staan evenveel grappige als sappige anekdotes in en hij spaart echt niemand - héél bitchy. Toen we nog in Londen woonden, hebben we trouwens ooit eens twee uur voor zijn huis staan wachten, omdat onze auto er door de flikken met een wielklem was vastgezet. Het nogal gotische huis staat in een deel van Hampstead Heath waar we vaak gingen wandelen. We zaten er al een tijdje op het trottoir, toen er plots allemaal lelijke en slecht geklede mensen naar buiten kwamen. Bleek dat zijn zus trouwde. Ze droeg een wansmakelijk roze kleed.

nid & sancy,focus knackIk heb me altijd al afgevraagd wie die mensen zijn die biografieën de verkooplijsten injagen.
Demey: (enthousiast) Dat zijn wij dus! Ik heb fictie nooit echt interessant gevonden. Ik ben niet geïnteresseerd in wat iemand uit zijn duim zuigt. Dat zegt mij niets. Ik heb daarentegen hopen biografieën liggen, en die gaan ook vaak véél verder dan de meeste fictieboeken. Ik hou vooral van boeken over mensen die zelf nooit iconen geworden zijn, zoals Be My Baby: How I Survived Mascara, Miniskirts and Madness, or My Life as a Fabulous Ronette van Ronnie Spector, die altijd in de schaduw heeft gestaan van haar compleet maniakale echtgenoot Phil Spector (de legendarische producer van The Beatles, The Ramones en The Ronettes staat over enkele maanden terecht voor de moord op cultactrice Lana Clarkson, nvdr). Mr. Nice van Howard Marks, ooit de grootste drugssmokkelaar van Groot-Brittannië, en L’Instinct de mort van Jacques Mesrine, een van de meest notoire Franse gangsters aller tijden, zijn nog twee puike titels.

Al eens aan een biografie van Luc Janssen gedacht?
Demey: Ik begin er meteen aan!
Gallagher: Weet je dat het maanden heeft geduurd voor Luc Janssen wist wie wij waren. Op een bepaald moment heeft hij op de radio zelfs eens gezegd dat Raymond van het Groenewoud hier godverdomme maar beter niet achterzit. Hij was blij toen hij ons uiteindelijk zag.