11 december 2012 | Commentaren (0)

The Hob(bit much of the same)

The-Hobbit-still.jpgIk doe het normaal nooit, maar over The Hobbit had ik dan toch al enkele recensies gelezen voor ik hem gisterenochtend - ja, ik ben eens letterlijk voor dag en dauw opgestaan - ging bekijken, in 3D en geprojecteerd aan 48 beelden per seconde uiteraard.

 

Eerlijk: ik ben blij dat ik die (veelal negatieve) recensies op voorhand had gelezen, want daarmee lagen mijn verwachtingen al wat lager en vond ik hem nog redelijk meevallen. De waarheid gebiedt mij nu wel te zeggen dat er weinig dingen mij minder interesseren dan dwergen, trollen, elfen en - vooral die - hobbits. Ik ben zelfs al personen tegengekomen die interessantere dingen over Linux te vertellen hadden dan er mij ooit iemand met verhalen over trollen heeft kunnen boeien. Oké, ik overdrijf - er hebben al mensen zelfmoord gepleegd van iemand passioneel over Linux te horen babbelen - maar ik wil maar zeggen dat zo'n hoop merkwaardige creaturen (ik heb het nu terug over trollen, niet over mensen die over Linux praten) mij niet doen overlopen van enthousiasme. En het is nu ook weer niet alsof er in die Tolkien-verfilmingen van Peter Jackson veel subtekst zit, dus louter narratief zijn dat dingen die ik gewoon onderga. Ik vond The Lord of the Rings niet saai - Jackson is een goede verteller - maar ik vond het evenmin onwezenlijk boeiend.

 

Maar goed, het grote probleem van The Hobbit: An Unexpected Journey is dat de film één ding vooral niet is: unexpected. Los van het feit dat het kleinste kind wist dat de verfilming er ooit zou komen, serveert Jackson gewoon meer van hetzelfde. Hij neemt er ook weer evenveel tijd voor, wat redelijk absurd is, want The Hobbit is een boek van driehonderd pagina's, en zelfs al zou je daarvan elk lidwoord willen verfilmen, dan nog kom je uren te kort voor een trilogie waarvan het eerste deel alweer bijna drie uur duurt. Echt veel gebeurt er in die tijd dan ook niet: er raken een hoop dwergen hun kasteel kwijt en ... euh, ja, oké, dat is het zowat. Ah, nee, wacht: die ene hobbit steelt tussendoor ergens de ring van Gollum, maar dat gebeurt veelal tussen de soep en patatten door. Pas op: er komen ook nu weer een troep elfen aan te pas, trollen zijn er eveneens à gogo, en in wat wellicht de meest random actiescène uit de geschiedenis van Middle-earth moet zijn, komen een paar rotsen tot leven.

 

the hobbit,bespreking,review,an unexpected journeyHet goede nieuws is dat iedereen al die tijd voortdurend blijft stappen (behalve in het eerste halfuur, dat nog langer lijkt aan te slepen dan het einde van The Return of the King), zodat de plot nooit écht begint te vervelen. Maar in tegenstelling tot The Fellowship of the Ring, is The Hobbit allesbehalve een overweldigend epos dat een fantastische trektocht op gang trapt. Het voelt - ondanks de indrukwekkende visuele effecten, waar iedereen de afgelopen tien jaar weliswaar aan gewoon is geraakt - meer aan als een verplicht nummertje (van iemand die stilaan meer bezorgd lijkt om wat Tolkien ervan zou denken dan om wat het publiek ervan vindt).

 

Tot slot, wat die 48 beelden per seconde betreft, ik kan mij niet inbeelden dat iemand daar echt wakker van ligt. Ik vond de hyperrealistische beelden niet lelijk (het is gewoon een andere esthetiek), maar ook niet uitzonderlijk mooi (honderd jaar aan 24 beelden per seconde naar cinema kijken laat zijn sporen na, al moet ik eerlijk toegeven dat je na een halfuur gewoon stopt met erop te letten).

 

Bottom line: als je de vorige trilogie subliem vond, dan zul je The Hobbit ook wel lusten. Het zal alleen niet om iets unexpected zijn, maar omdat het precies is wat je ervan expect.

 

De commentaren zijn gesloten.