11 september 2012 | Commentaren (0)

The Bourne Whatever

84782.jpgEerlijk: ik had er een goed oog in, in The Bourne Legacy. De eerste trilogie (The Bourne Identity, Supremacy & Ultimatum) was uitmuntend, en om de reeks te rebooten, deed Universal een beroep op Tony Gilroy, de scenarist van de eerste drie die zich met Michael Clayton en Duplicity inmiddels ook een gedreven regisseur heeft getoond. Jeremy Renner, die werd ingehuurd om Matt Damon te doen vergeten, is bovendien een uitstekend acteur, en sinds The Constant Gardener kan Rachel Weisz niets fout meer doen (behalve Eragon, My Blueberry Nights, The Brothers Bloom, Fred Claus, The Lovely Bones en The Whistleblower).

 

Even eerlijk: The Bourne Legacy is niet slecht. Er zitten een aantal spectaculaire actiescènes in; gastoptredens van David Strathairn, Scott Glenn en Joan Allen zorgen ervoor dat - Legacy begint vrijwel onmiddellijk na Ultimatum - de continuïteit wordt gegarandeerd; het personage van Edward Norton wordt aan het verhaal toegevoegd alsof hij er al jaren in rondloopt; en de premisse is niet eens zo vergezocht. Kort samengevat: na de ontsnapping van Jason Bourne besluit de CIA om de andere agenten uit het programma - there was never just one - te neutraliseren. Uit voorzorg. Aaron Cross, één van die agenten, is daar begrijpelijk niet zo gelukkig mee. De andere evenmin, maar die blijken - voor superagenten - dan toch niet zo snugger te zijn.

 

Zoals Damon in zijn eerste film, begint Renner al te lopen, klimmen, springen, racen, snelwandelen en liggend karabijnschieten voor de plot deftig op de rails staat. Maar in tegenstelling tot de eerste drie afleveringen, is de suspense zelden te snijden. Het grootste probleem is dat met de legacy van Jason Bourne niets nieuws wordt aangevangen: het afwezige titelpersonage is gewoon vervangen door iemand die weer van voren af aan begint te lopen. Met dat verschil dat Bourne niet wist waarom (of van wie) hij op de vlucht was, terwijl nu werkelijk iedereen van meet af aan weet hoe de vork aan de steel zit. Gilroy voegt er dan maar een hoop subplots aan toe om de film meer gewicht te geven, maar hij kan niet verhinderen dat - sans Bourne - The Bourne Legacy in zijn geheel aanvoelt als een lang uitgesponnen subplot. Jammer, voor Rachel Weisz.

 

De commentaren zijn gesloten.