28 juni 2012

Jaws Vs. De Dampuurt

Jaws_300x300.jpgDe jaren '70 waren een vreemde periode: zangers die Frikandon heetten, stonden bovenaan de charts; op tv keken mensen naar de politieserie Frietjes; en in de bioscoop liep het storm voor de film Kaken. Het meesterwerk van de toen nog niet zo bekende Steven Spielberg komt in augustus uit op Blu-ray, maar nog belangrijker: zaterdag kun je er in openlucht naar kijken op DOKgent. Met een naar eigen zeggen spectaculaire Boat-In wordt daar die dag/avond de Bataviabrug geopend, die fietsers, voetgangers en ander visvoer vanaf nu veilig van het centrum van de stad naar DOKgent moet brengen. Hey, de keuze tussen een witte haai en de Dampuurt is snel gemaakt!

 

Het hoofdstuk over Steven Spielberg en Jaws in het ongeëvenaarde boek Easy Riders Raging Bulls van Peter Biskind (over de gouden jaren zeventig in Hollywood) heet The Revenge of the Nerd. In tegenstelling tot zijn tijdgenoten Francis Ford Coppola, Martin Scorsese en William Friedkin was Steven Spielberg hooguit een doorsnee cinefiel die werkte voor televisie en Universal Pictures – het establishment, dus. Hij had geen affiniteiten met Godard, droeg witte sokken (zie foto), nam geen drugs, begon te blozen wanneer een naakte vrouw naast hem kwam zitten op een feestje, ... Kortom: hij maakte geen deel van de groep jonge wolven, die Hollywood stormenderhand aan het overnemen en heruitvinden was.


Spielberg had weliswaar al wat critici overtuigd van zijn kunnen met de televisiefilm Duel en de voortreffelijke road movie The Sugarland Express, waarmee hij in Cannes in competitie zat. Maar The Sugarland Express liet het commercieel afweten en de filmmaker wist dat hij nood had aan een hit, wou hij nog langer in Hollywood rondhangen. Hij wist echter ook dat hij niet bekend wou staan als een exploitatieregisseur die alleen films maakt over trucks, auto’s en haaien, dus toen hij aanvankelijk groen licht had gekregen om Peter Benchleys roman Jaws te verfilmen, probeerde hij er alsnog aan onderuit te geraken.


jaws, oude dokken, boat-in, gent, dokgent, steven spielberg, blu-rayUniversal had het budget echter al goedgekeurd en de producenten dwongen Spielberg aan de film te beginnen, zonder scenario, zonder acteurs die erin geloofden – Richard Dreyfuss en Robert Shaw lieten in Time Magazine optekenen dat Jaws wellicht een ramp zou worden – en zonder goedfunctionerende haaien. De mechaniek van de plastieken beesten liet het constant afweten en eentje ervan zonk zelfs naar de zeebodem. De crew doopte de film om in Flaws en de opnames duurden uiteindelijk meer dan vijf maanden – drie maanden langer dan gepland. Ook het budget was inmiddels verdrievoudigd en toen Steven Spielberg eindelijk de montagekamer kon induiken, bleek dat de scènes met de haai eenvoudigweg niet werkten.


De filmmaker kwam toen op het briljante idee om met suggestie te werken en introduceerde de eigenlijke haai pas op het einde van de film. Op die manier toverde hij een hoop rommel niet alleen om in een nagelbijtende suspenseklassieker, hij maakte van Jaws tegelijk de succesvolste film aller tijden (tot Star Wars het record twee jaar later aan diggelen sloeg). Het meesterwerk luidde in Hollywood meteen ook het einde van de auteursfilm in (lees: van alles wat de cool kids Coppola, Scorsese en Friedkin hadden zitten opbouwen). Jaws wordt beschouwd als het prototype summer blockbuster - toen nog een onbekend fenomeen. Na Jaws begonnen de studio’s massaal spektakelfilms te draaien, dumpten die op duizenden kopijen tegelijk in de zalen (zodat een film niet langer geleidelijk aan kon groeien, wat voorheen de normaalste zaak van de wereld was) en ondersteunden de release met peperdure televisiecampagnes die de impact van krantenrecensies herleidden tot nul. Of bioscoopbezoekers daarmee echt zoveel slechter geïnformeerd werden/worden, is discuteerbaar.

 

27 juni 2012

Daniel Libeskind Leest

daniel libeskind, bergen, mons, bozarOmdat hij hier toch moest zijn voor de eerste steenlegging van het nieuwe congrescentrum van Bergen, geeft de Poolse architect Daniel Libeskind vanavond een lezing in Brussel. Voor wie houdt van fermettes (of niet goed op de hoogte is van de naoorlogse architectuur): Libeskind is het brein achter – vreemd genoeg – zowel het Joods Museum in Berlijn als het Duits Militair-historisch Museum in Dresden. In Las Vegas heeft hij ook het indrukwekkend gebouw hierboven/naast ontworpen, de man is verantwoordelijk voor de wederopbouw van Ground Zero in New York, en met het congrescentrum van Bergen staat er dus straks ook een (danig spectaculaire) constructie van Libeskind in ons land. Volgens de architect wordt het ‘een langzaam ontluikende bloemknop die de bloei van de stad symboliseert’, dus heeft hij er gelijk een daktuin op gezet.

 

Libeskind maakt overigens eveneens huizen, zoals het stulpje hieronder. Van zodra ik rijk genoeg ben én zin heb om in Connecticut te gaan wonen, kun je mij daar vinden.

daniel libeskind, bergen, mons, bozar

daniel libeskind, bergen, mons, bozar

daniel libeskind, bergen, mons, bozar

daniel libeskind, bergen, mons, bozar

daniel libeskind, bergen, mons, bozar

05:24 in Art | Permalink | Tags: daniel libeskind, bergen, mons, bozar | |

23 juni 2012

Adieu, Switch!

35219_461876968055_3803243_n.jpg

 

Zes jaar geleden kreeg ik telefoon van Jan Van Biesen: of ik interesse had om Switch te presenteren? Het zou uiteindelijk nog een jaar, verschillende stemtesten en vier afleveringen van Studio Dada duren voor Jan nethoofd werd en de functie officieel vrijkwam, maar het antwoord was vanzelfsprekend ‘euh, ja’!

Na vijf lichtjes fantastische jaren presenteer ik vanavond voor de laatste keer Switch. Ik heb niet echt het gevoel dat ik er te oud voor geworden ben, maar na – snel even uitgerekend – achthonderd interviews met producers, deejays, partypromotors en clubuitbaters heb ik elke denkbare vraag al zeker dertig keer gesteld, en er zijn uiteraard ook geen tientallen verschillende manieren om een plaat aan (of af) te kondigen. Anders gezegd: het werd tijd om, euh, dertig andere dingen te blijven doen en voor het eerst in vijf jaar opnieuw op uitnodigingen voor verjaardagsfeesten en bruiloften te kunnen ingaan.

Switch is in die vijf jaar flink veranderd, en ik ben trots om daar met onder meer Nina De Man, Stijn Maris en Kim Mathijs, die als deel van het meubilair stilaan het etiket ‘vintage’ verdient, aan toe te hebben kunnen bijdragen. Ik begrijp dat sommigen heimwee hebben naar het tijdperk waarin elk genre zijn eigen uur kreeg, maar ik vind de – some pun intended – switch naar één genreoverschrijdend blok en de introductie van de twaalf Playground-residents het beste wat we in die vijf jaar hebben gedaan. Naast het nieuwe logo en The Greatest Switch uiteraard, waarvan we – in alle bescheidenheid – op voorhand wisten dat het een luistercijferkanon zou zijn (en onwaarschijnlijk plezant om te maken).

Nog vier hoogtepunten: 10 Jaar Switch (inclusief het ietwat dronken laatste uur tussen drie en vier uur ’s nachts; het was die dag ook mijn verjaardag, oké), de discospecial met Aeroplane en Villa, de bijzonder geslaagde geslachtsoperatie genaamd Bitch, en de onwaarschijnlijke doorbraak van Tomorrowland, waar ik ooit – het zal mij altijd blijven achtervolgen – Martin Solveig aankondigde als David Guetta.

Ik had eerst gedacht om hieronder een soort top tien van mijn favoriete tracks van de afgelopen vijf jaar te posten, maar enerzijds was ik de afgelopen dagen te druk bezig met het in elkaar boksen van de Storm Thorgerson-tentoonstelling, anderzijds is tien gewoon véél te weinig, en ik had geen zin in een ogenschijnlijk random lijstje. Dus ik doe het met één nummer – een nummer dat mij net niet letterlijk wegblies toen ik het voor het eerst hoorde, en waar ik ook vandaag nog steeds kippenvel van krijg.

Oh, en ja: natùùrlijk ga ik het missen. Maar mensen vertellen mij dat zaterdagavonden buiten de VRT-muren best tof zijn, dus misschien valt het allemaal nog wel mee. En sowieso doe ik het vanavond nog één keer - tussen negen en middernacht.

 

Champagne!

 

17 juni 2012

Belmondo!

belmondo.jpgMeer dan om het even welke Franse acteur schopte Jean-Paul Belmondo het vorige eeuw tot popicoon. In 1960 brak hij door als het Franse antwoord op Humphrey Bogart in Jean-Luc Godards À bout de souffle, en ook daarna bleef hij de posterboy van de Nouvelle Vague. Belmondo werkte samen met Franse meesters als François Truffaut, Claude Chabrol, Alain Resnais en Louis Malle. Hij stond ook in Italië hoog aangeschreven, waar hij te zien was in films van onder meer Vittorio De Sica.

 

Toegegeven, midden jaren ’70 rook de acteur plots geld en volgden de platcommerciële blockbusters elkaar in een duizelingwekkend tempo op. Maar begin deze eeuw maakte Belmondo een onwaarschijnlijke comeback als de mascotte van een rist toonaangevende feestjes in het Gentse S.M.A.K. en sindsdien reist hij de wereld rond om titels, lintjes en medailles in ontvangst te nemen. Zoals deze week, wanneer hij in Bozar een Médaille van de Leopoldsorde krijgt voor zijn indrukwekkende carrière.

 

De ceremonie vindt plaats op dinsdag 19 juni en ze wordt gevolgd door een voorstelling van Itinéraire d'un enfant gâté van Claude Lelouch - beetje vreemde keuze, want bezwaarlijk zijn beste film. Maar Belmondo kreeg er zijn enige César voor, dus misschien is het wel zijn persoonlijke favoriet. In elk geval, er zijn nog tickets voor het evenement, en voor wie er niet geraakt, staan hieronder vijf dvd-tips om op gepaste wijze uw druilerige dinsdagavond door te brengen!

 

DE BEL(MONDO) 5

 

1. À bout de souffle (Jean-Luc Godard, 1960)

 

2. Pierrot le fou (Jean-Luc Godard, 1965)

 

3. Le doulos (Jean-Pierre Melville, 1962)

 

4. Classe tous risques (Claude Sautet, 1960)

 

5. Léon Morin, prêtre (Jean-Pierre Melville, 1961)

14 juni 2012

Ten Best London Record Stores

london,londen,best record stores,beste platenwinkelsWhile British director Stephen Frears managed to turn it into an enjoyable film with John Cusack and Jack Black, he made one debatable alteration: Nick Hornby’s 1995 novel High Fidelity (about a record store owner with a passion for making lists) didn’t take place in Chicago but in London. Incidentally, that’s exactly where I ended up recently – accompanying a small group of journalists who got to do an interview with Storm Thorgerson about his summer exhibition in Ostend (and finding just enough time to go record shopping, make a list of my own and try out pretty much every Hipstamatic lens & film).

 

 

london,londen,best record stores,beste platenwinkels1. ROUGH TRADE

Lens: Jimmy Film: DreamCanvas

Not the record company, although the shop and the label do share a bit of the same history. Rough Trade set up shop in 1976; quickly turning into a punk haven and a record label that put out albums by Cabaret Voltaire and Stiff Little Fingers. Shop and label split in 1982 – the latter going on to release classic albums from The Smiths and more recently Antony and the Johnsons; the former continuing to sell records. In 2007, when pretty much every big record store was calling it quits, Rough Trade opened a huge depot just off Brick Lane where it started selling new releases (and coffee) – but only the good stuff! Also pretty cool: every other album of the month comes with a Rough Trade exclusive bonus record and the list of in-store gigs is endless.

Rough Trade East, ‘Dray Walk’, Old Truman Brewery, 91 Brick Lane
Rough Trade West, 130 Talbot Road


Song playing when I walked in: Chromatics – Into the Black
Best album cover according to staff: Joy Division – Unknown Pleasures


london,londen,best record stores,beste platenwinkels2. HONEST JON’S


Lens: Watts Film: DC

This small Notting Hill store has been dealing in soul, jazz, reggae, blues, gospel and both African and Asian sounds since 1974 – attracting mainly black DJs and white hipsters. In 2002, one of those hipsters (who lived in the neighborhood and came in all the time to buy weird shit from strange countries) talked the owners of Honest Jon’s Records into starting a label of the same name. Ever since, the imprint has released pretty much everything from chopped-up electronic music to contemporary gypsy tunes – including new stuff from Vladislav Delay, Trembling Bells ft. Bonnie ‘Prince’ Billy, Pinch & Shackleton and numerous side projects from Damon Albarn, the white hipster in question.

Honest Jon’s Records, 278 Portobello Road

 

Song playing when I walked in: Bo Diddley - Gunslinger
Best album cover according to staff: Various – Open Strings: Early Virtuoso Recordings from The Middle East, and New Responses


london,londen,best record stores,beste platenwinkels3. PHONICA


Lens: Salvador84 Film: Ina's 1935

“My DJ boyfriend used to drag me to this store and I completely lost my nerves as they let you listen to all the tracks as long as you like. Oh my God, the long hours I waited!” Lesson No. 1: Don’t date DJs. They look cool but they’re actually quite nerdy and boring. Lesson No. 2: If you do decide to date DJs, ignore what that girl on Yelp said and have them take you to Phonica. While they get caught up in the top new electronic vinyl releases, you get to hang in a space age chair or check out a selection of cool new CD compilations for ‘normal’ people.

Phonica Records, 51 Poland Street

 

Song playing when I walked in: NKC - Fading Floor
Best album cover according to staff: Dobie - Nothing to Fear


london,londen,best record stores,beste platenwinkels4. INTOXICA!


Lens: Matty ALN Film: Blanko Freedom13

Precisely what an old and dusty record store should look like: old, dusty and a tad weird. Having said that, a place selling vintage exotica might as well have bamboo furniture and tribal masks hanging on the wall. Other stuff you’ll find in this vinyl kingdom: funk, soul, blues, jazz, reggae, Bollywood soundtracks, spoken word and an extremely rare 1967 pop-up book from Andy Warhol with exclusive photographs of The Velvet Underground for – bargain price, really – £600.

Intoxica, 231 Portobello Road

 

Song playing when I walked in: The Congos - God's Kingdom Dub
Best album cover according to staff: London Cowboys - On Stage


london,londen,best record stores,beste platenwinkels5. JB'S


Lens: Lucas AB2 Film: Dylan

Back in the day, this tiny shop just off Oxford Street used to be a famous soul asylum called Contempo Records. Today, the guy running the place mostly sells ‘60s & ‘70s rock, funk, progressive, punk, new wave, folk and Seria Jazz Nr. 1, a rare jazz recording from Jancsi Körossy selling for just £120. There’s also a section dedicated to ‘Syd Barrett’s Pink Floyd’ – and absolutely no mention of ‘David Gilmour’s Pink Floyd’, which I thought was quite funny. Oh, and if you come back at night, you’ll find the coolest bar in town next door. Appropriately called The Bar, it’s where all the night owls and other funky animals flock together till early in the morning.

JB's Records, 36 Hanway Street

 

Song playing when I walked in: Anne Briggs - The Time Has Come
Best album cover according to staff: U-Roy - Dread In a Babylon


london,londen,best record stores,beste platenwinkels6. FLASHBACK


Lens: Lucifer VI Film: Blanko

Truth be told: Flashback doesn’t seem to really specialize in anything – other than darn good music. However, they do have an impressive collection of vintage 7” singles and you’ll also find a large selection of second-hand vinyl at affordable prices. Top selling artists include The Beatles, the Rolling Stones, Elvis Presley, Radiohead, The Smiths, Björk and Frank Zappa. Collectors can also browse through first edition rarities such as Shirley Collins’ album Sweet England, which is selling at £800. Mind you, that’s still a lot cheaper than last year’s priciest sale: the hyper obscure 12” Slay That Dragon from heavy metal band Holocaust. It was sold for £1,300.

Flashback Islington, 50 Essex Road
Flashback Crouch End, 144 Crouch Hill

 

Song playing when I walked in: The Pelicans - Ain't Gonna Do It
Best album cover according to staff: Albert King - Born Under a Bad Sign


london,londen,best record stores,beste platenwinkels7. SOUNDS OF THE UNIVERSE


Lens: John S Film: Blanko

If it’s got soul and it’s any good, expect to find it here: reggae, dub, disco, funk, jazz, hip-hop and UK bass, this place is a true gem for contemporary music lovers who use to pay attention during history class. Sounds of the Universe also sells a nice selection of music books and magazines in the basement, and make sure you check out new releases on the shop’s own label Soul Jazz Records, which seems to be on an endless quest for rare ska, roots, jazz, bossa nova and Afro sounds.

Sounds of the Universe, 7 Broadwick Street

 

Song playing when I walked in: Dream 2 Silence - Liquid
Best album cover according to staff: Hieroglyphic Being - Shikaakwa


london,londen,best record stores,beste platenwinkels8. BM SOHO


Lens: Adler 9009 Film: Blanko

Formerly called Black Market, this small two-floor vinyl store has been supplying DJs with the latest house, techno, minimal, UK funky, electro, drum & bass, dubstep, disco and re-edits since forever (i.e. 1990, which is the same as ‘forever’ in terms of club culture). It still carries an extraordinary amount of new releases and the ‘black’ vinyl wall is simply arresting.

BM Soho, 25 D'Arblay Street

 

Song playing when I walked in: Glenn Underground - The Wilderness
Best album cover according to staff: Karizma - Collection 1999 - 2011


london,londen,best record stores,beste platenwinkels9. SISTER RAY


Lens: Americana Film: Blanko

If you so desperately need to plunder musical history to come up with a name for your store, you might as well steal from the best: Sister Ray takes its name from the seventeen minute The Velvet Underground track. Unsurprisingly, several albums from the legendary New York band can be found in the store but also expect staff to get excited about “a huge jazz vinyl collection in near mint condition that just came in”, about the fact that “that 1967 original Blossom Toes album over there is worth £400” or about the latest electronic music that’s been playing – “it’s one of those days” – all afternoon.

Sister Ray, 34-35 Berwick Street

 

Song playing when I walked in: Doldrums - Egypt
Best album cover according to staff: The Clash - The Clash


london,londen,best record stores,beste platenwinkels10. RECKLESS


Lens: Tejas Film: DreamCanvas

If you take a good look at the cover of the Oasis album (What's the Story) Morning Glory? you can actually see this place in it (back when it was called differently but already a record store). Granted, Sister Ray is actually more visible in the picture but contrary to Reckless Records (that has the album cover up in its window), they don’t seem to make a big deal out of it. Anyway, lots of second-hand vinyl here (including a £700 first pressing of Nick Drake’s album Five Leaves Left) and a passionate store owner who claims he sells about six to seven The Velvet Underground re-issues a day and advises you to hold on to your CD collection: “One day, those ancient discs will be as hot as vinyl is right now.’

Reckless Records, 30 Berwick Street

 

Song playing when I walked in: Ornette Coleman - Ramblin'
Best album cover according to staff: The Velvet Underground & Nico – The Velvet Underground & Nico


Feel like record shopping in London? Go to eurostar.com to book yourself a seat on one of up to ten trains a day traveling from Brussels to London. Return tickets start at €88 and don’t forget to also purchase a Visitor Oyster Card online (or on the train). It’s a real money/time saver.