29 december 2011

Ban Ki-moon: '.vlaanderen wordt de norm'

vlaamsevlag.jpgZopas liep hier een persbericht van de Verenigde Naties binnen waarin secretaris-generaal Ban Ki-moon zegt 'deeply disappointed' te zijn in de Vlaamse minister-president Kris Peeters omdat die de afgelopen dagen reeds het plan bekendmaakte om vanaf 2012 internetextensies niet enkel te regionaliseren, maar ze tegelijk ook voluit te schrijven 'in een poging om het internet in het Westen minder gebruiksvriendelijk te maken, teneinde de kloof met in hoofdzaak Centraal-Afrika te dichten'.

 

In tegenstelling tot Kris Peeters, geeft Ban Ki-moon in zijn persbericht ook toe dat actie nodig was, nadat aan het licht was gekomen dat enkele malafide patisserieën van plan waren om de oorspronkelijke Vlaamse extensie .vla te misbruiken voor commerciële doeleinden. Zo kampt ook het eiland Tuvalu (.tv) al jaren met imagoproblemen omdat zijn internetextensie door schimmige tv-zenders wordt gekaapt, terwijl San Marino (.sm), Zuid-Soedan (.ss) en Monaco (.mc) om veelal evidente redenen evenmin gelukkig zijn met de hen toebedeelde extensies. Toegegeven, Monaco komt er ogenschijnlijk nog goed van af, maar gezien zijn mondaine status zit de schrik erin om teveel rugzaktoeristen aan te trekken. De Democratische Republiek Congo had dan weer meer verwacht van .cd en heeft nog altijd een schadeclaim lopen tegen Sean Parker, de oprichter van Napster.

 

Puzzled.jpgDe Verenigde Naties ziet zich daarom genoodzaakt om de internetextensies aan te passen. Vanaf 1 januari 2012 dienen ze allemaal voluit te worden geschreven in de taal van het land (of gehucht). Vlaanderen wordt dus .vlaanderen, Groot-Brittannië wordt .unitedkingdom, de Nederlandse Antillen wordt .antiashulandes, China wordt .中華人民共和國 en Libië doet het vanaf volgend jaar met - zoek het gerust op - .aljamahiriyahalarabiyahallïbïyahashshabiyahalishtirãkiyah.

 

Ban Ki-moon geeft toe dat daarmee het internationaal webverkeer minder vlot zal verlopen (en dat Twitter in Libië de facto ophoudt te bestaan), maar hij zegt daarmee louter toe te geven aan de vraag van de meeste VN-leden om op zichzelf terug te plooien en te doen alsof de rest van de wereld niet bestaat.

 

Een voorstel om gelijk ook 'www' ('world wide web') te vervangen door 'ttt' ('TutTera Teksaĵon' in Esperanto) stuitte op verzet van de Duitse bondskanselier Angela Merkel. Ze kon niet precies zeggen waarom, maar ze was gewoon tegen. Verwacht wordt wel dat voor het einde van 2012 ook 'www' telkens voluit zal moeten geschreven worden en .com wordt naar alle waarschijnlijkheid nog vervangen door .showmeyourmoney.

 

6a00e5536b2ba988330133f46c6b2a970b-500wi.jpgTot slot krijgt Kris Peeters een eigen internetextensie, maar er wordt op dit moment nog internationaal topoverleg gepleegd over wat die precies wordt: het gaat tussen .wereldvreemd en .bornthisway. Op die laatste maakt echter ook Lady Gaga aanspraak, en de popster voert reeds enkele maanden verbeten campagne om de bewuste internetextensie binnen te rijven.

27 december 2011

The Big TV Screen

1181713389_2.jpgGisterenavond eindelijk Mission: Impossible - Ghost Protocol gezien (voorafgegaan door het nieuw logo van Paramount) - and glad I did. De vierde aflevering van Brad Bird, die zich na kleinoden als The Iron Giant, The Incredibles en Ratatouille één van de meest getalenteerde animators van de voorbije vijftien jaar mag noemen, is ongegeneerd spectaculair en luid, zonder dat je, zoals in de meeste Bond-films, de plot zelf bij elkaar moet proberen rapen. Niet dat de plot er ook in dit geval niet los over is, maar Bird houdt je bij de les en een opeenvolging van onderhoudende stunts, BMW-prototypes en Léa Seydoux doen de rest. Simpel, efficiënt, plezant.

 

Wat mij meteen ook op het idee bracht om de vijf beste tv-serieverfilmingen aller tijden op te lijsten.

 

1. The Untouchables (Brian De Palma, 1987)

untouch.jpgBrian De Palma probeert al enkele jaren een prequel op zijn meesterlijke gangsterepos The Untouchables – naar de gelijknamige serie uit 1953 – van de grond te krijgen. Het project gaat al zolang mee dat Nicolas Cage op een bepaald moment in de running was om gestalte te geven aan de jonge Al Capone – intussen is Cage twee jaar ouder dan Robert De Niro in het origineel. Maar misschien is dat alleen maar goed nieuws, want de kans dat de prequel kan tippen aan zijn voorganger is bijzonder klein. De ene na de andere briljante scène dient zich aan in deze meesterlijke misdaadfilm (of moderne western) over de strijd van een vijftal onkreukbare politieagenten tegen Al Capone. De cast (Robert De Niro, Sean Connery, Andy Garcia en Kevin ‘ik was toen nog te doen’ Costner) is moorddadig, de muziek van Ennio Morricone is ongeëvenaard, het scenario van David Mamet is subliem, en dan is natuurlijk ook nog de op Sergei Eisensteins klassieker Potemkin gebaseerde trappenscène – een verbluffend staaltje cinema waarin de suspense minutenlang genadeloos wordt opgebouwd om dan plots te ontploffen in het gezicht van de kijker.

 



2. Miami Vice (Michael Mann, 2006)

miami.jpgMichael Mann, die zelf ook de tv-serie met Don Johnson produceerde, heeft mogelijk een nieuw genre uitgevonden: de revisionistische tv-serieverfilming. Miami Vice lijkt in niets op de originele tv-serie: de no-nonsense film schuwt oneliners, popmuziek én de pastelkleuren die van Sonny Crockett en Ricardo Tubbs stijliconen maakten. Mann zag in de bioscoopversie eerder een update dan een remake. Miami Vice, de film, doet alsof Miami Vice, de nochtans toonaangevende serie, nooit bestaan heeft, zoals revisionistische westerns het ondubbelzinnig Wilde Westen uit de klassieke westerns negeren. In het geval van Mann levert dat een onnodig complexe en narratief wat slabakkende, maar visueel imposante en letterlijk adembenemende actiefilm op die in 2006 een staalkaart biedt van waar digitale cinema toe in staat is – in Miami Vice zit niet één shot waar geen ondraaglijke intensiteit van uitgaat.

 

 

3. Mission: Impossible (Brian De Palma, 1996)

 

mission-impossible-dvd.jpgIk kan niet zeggen dat de tweede aflevering van John Woo mij danig heeft kunnen boeien, maar de derde van J.J. Abrams was fun, van de vierde heb ik dus eveneens genoten, en de eerste van Brian De Palma is gewoon een klassieker. De plot is dan al weinig waterdicht, de mise-en-scène is stijlvol en gracieus, Tom Cruise is wonderbaarlijk te pruimen, en het maakt niet uit hoeveel speciale effecten er in de latere afleveringen nog aan te pas kwamen, de ontzagwekkend lange scène waarin het leven van Cruise aan een metalen draadje hangt, is minstens even spannend als de trappenscène in The Untouchables.

 



4. The Fugitive (Andrew Davis, 1993)

fugitive_01.jpg Andrew Davis tekende in '93 voor een nagelbijtende achtervolgingsthriller – een adaptatie van de legendarische suspenseserie uit de jaren zestig. Harrison Ford en Tommy Lee Jones, die er een Oscar voor kreeg, leggen elkaar op onnavolgbare wijze het vuur aan de schenen, terwijl gaandeweg een moordcomplot aan het licht komt dat de film naar een buitengewoon bloedstollende finale voert. Het verhaal is redelijk van de pot gerukt: de strijd van Ford om zijn onschuld te bewijzen – hij wordt beschuldigd van de moord op zijn vrouw – is bij wijlen ridicuul. Maar Davis injecteert de film met zoveel gracieuze actiescènes, guitige dialogen én humor dat je bepaalde plotwendingen maar wat graag met een korreltje zout neemt.

 

 

5. Traffic (Steven Soderbergh, 2000)

trafficdvdcover.jpgVoor Traffic baseerde Steven Soderbergh zich op de Britse miniserie Traffik over de levenscyclus van heroïne – van de opiumplantages in Pakistan naar de straten van Groot-Brittannië. De versie van Soderbergh speelt zich dan al grotendeels af in de Verenigde Staten en Mexico, narratief blijft de filmmaker redelijk trouw aan de tv-serie. Al een geluk, want de kracht van de reeks zat hem in hoofdzaak in het verhaal, waarin nogal wat personages rondlopen die elkaars leven sterk beïnvloeden, zonder dat ze elkaar ooit tegenkomen. Soderbergh gebruikt drie aparte cinematografische stijlen om evenveel verhaallijnen in nog eens evenveel landen van elkaar te kunnen scheiden. Wat dat laatste betreft, komen ook de bekende koppen goed van pas, onder wie Michael Douglas (als een lid van het Amerikaanse hooggerechtshof), zijn vrouw Catherine Zeta-Jones (als de echtgenote van een getroebleerde drugsbaron) en Benicio Del Toro (als een belaagde Mexicaanse flik).

 

23 december 2011

Best of 2011 (Albums 1-10)

best albums of the year, 2011, rustie, amatorski, gang gang dance, james blake, zomby, nicolas jaar, radiohead, shabazz palaces, oneohtrix point never, balam acabEindelijk! Hij is af: het tweede (en belangrijkste) deel van mijn top twintig van de beste albums van 2011. Een goed jaar zowaar, want ik was eigenlijk maar van plan om een top tien te maken, maar ik kon niet kiezen, dus lijstte ik een paar dagen geleden al de nummers elf tot twintig op - stuk voor stuk uitstekende platen, maar ik vond deze hieronder nog net iets opmerkelijker en wellich ook pakkender. Ja, ik ben een emokieken. Voor mocht er nog iemand in dying need of a present zijn, voor mij: ik heb (uitgerekend) de top drie nog niet op vinyl. Misschien had ik schrik dat ik ze in recordtempo zou grijsdraaien.

 

1. Balam Acab - Wander/Wonder

 

2. Oneohtrix Point Never - Replica

 

3. Shabazz Palaces - Black Up

 

4. Radiohead - The King of Limbs

 

5. Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

 

6. Zomby - Dedication

 

7. James Blake - James Blake

 

8. Gang Gang Dance - Eye Contact

 

9. Amatorski - TBC

 

10. Rustie - Glass Swords

20 december 2011

Beste Vakbondslijder,

staking, vakbonden, rudy de leeuw, freek braeckman, catherine van eylen, contractbreuk, pensioenleeftijd, pensioenenVooreerst: maakt u zich geen zorgen over mijn kennis van het Nederlands. Ik maak al eens een dt-fout – shit happens, zeker in deze tijden van Music For Life – maar ik ken wel degelijk het verschil tussen ‘leiden’ en ‘lijden’. Ding is gewoon dat, als ik u zo aan het woord hoor, u dagelijks precies meer bezig bent met afzien dan met leiding geven. Alsof u schrik hebt dat uw leden u een minimum aan lef en visie zouden verwijten.

Eerlijk gezegd, ik heb met u te doen. Ik heb lange tijd gedacht dat u telkens weer zo onverantwoord en onnozel deed uit koppigheid en/of machtsgeilheid. Tot het mij de afgelopen weken opviel: u bent gewoon simpel van geest. Toegegeven, ik had al vroeger tot die conclusie moeten komen, wanneer ik u en uw volgelingen en masse op straat zag komen, gedrapeerd in rode (en groene; ik wil niet discrimineren) tenues. Maar ergens werkt zo’n groot carnavalsfeestje nog wel, dacht ik altijd – het pakt goed op beeld en het creëert ongetwijfeld een soort samenhorigheidsgevoel. Plus: rood en groen zijn de afgelopen jaren nooit écht uit de mode geweest, dus zelfs op vestimentair vlak kon ik er nooit iets wezenlijks tegen inbrengen. Al vond ik het wel niet zo goed voor onze economie dat al die vormeloze stakingsoutfits uit de rekken van de (Nederlandse) C&A leken te komen, terwijl heel wat Belgische ontwerpers het niet zo breed hebben. Misschien iets om in de toekomst rekening mee te houden?

staking, vakbonden, rudy de leeuw, freek braeckman, catherine van eylen, contractbreuk, pensioenleeftijd, pensioenenToen ik u de afgelopen weken iets vaker bezig zag, en ik u vergadering na vergadering zag verlaten in spuuglelijke anoraks en dito sjaals – zolang ze maar rood waren – werd mij de omvang van uw (on)vermogen om zelfstandig te denken echter pijnlijk duidelijk. Het probleem werd mij vervolgens nog duidelijker, toen ik u onlangs, meneer Rudy De Leeuw, in Het journaal zag zitten, in wat enkel kan omschreven worden als de grootste faux pas sinds de laatste sportbijdrage van Catherine Van Eylen (foto links). Het had ook wel iets van oorlogsdracht – alsof u niet alleen klaar, maar ook daadwerkelijk bereid was om tegen ‘de contractbreuk van de overheid’ de wapens op te nemen. En ik die de hele tijd maar zat te denken hoe geestig het zou zijn, mocht daar toevallig een stier in de studio rondlopen. Nee, Freek Braeckman, niet jij.

Maar als ik echt eerlijk ben, moet ik bekennen dat ik uw inhoudsloze oorlogsretoriek hoe langer, hoe minder grappig vind, terwijl uw dinosaurusmentaliteit en onvermogen om aan de toekomst van dit land en uw kinderen te denken, zo stilaan als misdadig dient te worden bestempeld en een lobotomie mogelijk als de enige oplossing kan worden beschouwd. ‘Contractbreuk’, meneer De Leeuw? Bij mijn weten, is de afspraak dat we allemaal tot 65 werken, en dat lijkt mij gezien de levensverwachting in dit land (80) geen overbodige luxe. ‘Nee, dat is de afspraak niet’, zal u zeggen – en u hebt gelijk. De voorbije decennia hebt u mee voor een – laten we het kind zijn naam niet ontzeggen – profitariaat gevochten dat maakt dat mensen reeds op waanzinnig vroege leeftijd op (brug)pensioen kunnen gaan; u hebt uw uiterste best gedaan om voor een ethisch niet te verantwoorden verschil in de uitkering van die pensioenen te zorgen; en in tijden dat zelfs onze munteenheid onder druk staat en zowat elke financiële instelling in de wereld met een vergrootglas boven ons land hangt, komt u ongegeneerd op straat om ... Ja, waarom eigenlijk?

staking, vakbonden, rudy de leeuw, freek braeckman, catherine van eylen, contractbreuk, pensioenleeftijd, pensioenenIk ben op uw website wanhopig op zoek gegaan naar waar u precies tegen bent, en wat ik onthoud, is dat u dertien alinea’s nodig heeft om de begroting ‘onevenwichtig’ te noemen, zonder dat op een ernstige manier te staven. Tenzij u zelf enig geloof hecht aan holle slogans als ‘laat de banken, speculanten en ratingbureaus voor de crisis betalen’! Eén: met welk geld? Twee: ik noteer dat het probleem van de vergrijzing absoluut geen thema was vòòr iemand het faillissement van Fortis of Dexia zelfs maar voor mogelijk hield, en dat u de bankencrisis nu vooral niet misbruikt als bliksemafleider. Wat ik verder onthoud, is dat u het schandalig vindt dat mensen die in 2016 op hun zestigste op brugpensioen willen gaan, een carrière van 42 jaar achter de rug moeten hebben. Dus u bent er tegen dat iemand 42 jaar sociale bijdragen betaalt om 38 jaar lang van 'sociale bijdragen' te kunnen genieten? Nee, ’t is waar, u hebt gelijk. Laten we het omdraaien: 38 jaar werken, 42 jaar genieten. Dat moet inderdaad volstaan om de toekomst van uw (klein)kinderen en ons sociaal stelsel veilig te stellen - dat, en een paar keer per jaar Euro Millions winnen.

Tot slot lees ik op uw website dat u verheugd bent dat de accijnzen op bier en wijn niet worden verhoogd: ‘Gelukkig!’ Good to know you actually do give a shit.

Inez & Vinoodh For Ever (And €500)

cover_ce_lamsweerde_matadin_cover_1109281245_id_420262.jpgZe zijn dan al net iets minder bekend dan Mario Testino of Peter Lindbergh, op gebied van (mode)fotografie behoort het duo Inez van Lamsweerde & Vinoodh Matadin tot de internationale top. Sinds ze midden jaren '90 geschiedenis schreven door voor de inmiddels verdwenen trendbijbel The Face een modereportage te maken waarbij de modellen en het decor door middel van – toen was dat revolutionair – software bij elkaar werden gebracht, hebben de twee zowel hun ingenieuze portretogen als hun voorliefde voor beeldmanipulatie verder ontwikkeld. Modehuizen als Louis Vuitton gingen met hen in zee, als ze op zoek waren naar treffende campagnebeelden die pertinent afweken van de norm en in de regel even ambigue als ambitieus waren, en uiteraard maakte het koppel intussen ook een paar sterke fashion films en videoclips. (zie onder)

 

Vorig jaar wijdde het Amsterdamse fotografiemuseum Foam een indrukwekkende overzichtstentoonstelling aan hun werk – Pretty Much Everything – en die verschijnt nu ook in boekvorm. Voorlopig moet je het wel nog stellen met een collector’s edition (1000 exemplaren; 500 euro) en twee art editions (100 exemplaren; 2000 euro), maar voor wie zijn cadeaubudget intussen al heeft opgesoupeerd, plant Taschen volgend jaar ook een iets goedkopere editie.

 

YVES SAINT LAURENT

 

 

LADY GAGA (FOR V)

ce_lamsweerde_matadin_03.jpg

ALEXANDER MCQUEEN

ce_lamsweerde_matadin_04.jpg

LANVIN

LanvinSS11-Fashiontography-2.jpg

ANASTASIA

inez-van-lamsweerde-vinoodh-matadin.jpg

VINOODH & INEZ (FOR LANVIN)

inez-vinoodh-lanvin-men-2010-campaign.jpg

BJÖRK - MOON