15 november 2011 | Commentaren (0)

Forbidden Soundtrack

forbidden_planet_01.jpgHet gebeurt maar één keer om de zoveel tijd, maar vanavond is het opnieuw zover: er is (om 23:45) iets te zien op tv! Meer nog: vanavond zendt Canvas met Forbidden Planet een van de markantste sciencefictionfilms aller tijden uit.

 

Het sciencefictiongenre zag er na de release van Forbidden Planet – dit jaar precies 55 jaar geleden – nooit meer hetzelfde uit. De film van Fred M. Wilcox, die verder enkel uitblonk in brokken jeugdsentiment Lassie Come Home en The Secret Garden, was de Star Wars van zijn tijd. De visuele effecten overtroffen alles wat ervoor kwam, en niet weinig genreclichés en stereotiepen vinden hun oorsprong in dit bloedserieuze ruimteavontuur over de zoektocht naar overlevenden in het planetenstelsel Altair. Wat er juist gebeurd is, wordt pas in de tweede helft van de film duidelijk. Maar ik geef niet al teveel weg, als ik zeg dat de plot gedeeltelijk gebaseerd is op The Tempest van William Shakespeare.


De ernst van de zaak komt een halve eeuw later vaak ongewild melodramatisch over en werkt soms ook danig op de lachspieren, zonder dat de film herleid kan worden tot camp of slechte kitsch. Daarvoor is het popcornscenario net iets te ambitieus en vertonen de visuele effecten – hoe rudimentair ze er ook uitzien – nog niet genoeg slijtage.

 

220px-Forbiddenplanetposter.jpgMaar het meest baanbrekende aspect van Forbidden Planet is zonder meer de muziek van de elektronicapioniers Louis en Bebe Barron, wier hoogtechnologische studio in de jaren '50 vaak door John Cage werd geconfisqueerd voor zijn geluidsexperimenten. De twee broers knutselden de eerste volledig elektronische filmscore in elkaar, maar kregen daarvoor nooit enige erkenning.

 

De Amerikaanse beroepsvereniging van componisten nam zelfs aanstoot aan het feit dat de twee als muzikanten op de generiek van de film werden vermeld en weigerde hen lid te maken, zodat ze niet voor een Oscar in aanmerking kwamen. Ze zetten de studio ook onder druk om ‘electronic music by’ te veranderen in ‘electronic tonalities by’. Het publiek was gelukkig een andere mening toegedaan – bij de eerste visies van de film werd spontaan geapplaudisseerd, telkens de muziek van Louis en Bebe Barron op de voorgrond trad.

 

Oh ja, en de hoofdrollen worden vertolkt door Walter Pidgeon en een nog relatief jonge Leslie Nielsen. Maar dat is niet zo belangrijk.

 

De commentaren zijn gesloten.