28 maart 2011 | Commentaren (0)

Cinema Novo: The White Smoke

white-meadows.jpgHet heeft intussen de voornaamste media reeds gehaald: The White Meadows heeft op het pas afgelopen Cinema Novo de Camera Novoprijs gekregen. Als een van de vijf juryleden dacht ik echter ook nog even het volledige juryrapport online te gooien, dat met een verbazend groot gemak tot stand is gekomen in Tanuki - veruit een van de beste Japanse restaurants waar ik het afgelopen jaar over de vloer ben gekomen (en ik heb er het afgelopen jaar heel wat versleten). Nu ik eraan denk: Roel Van Bambost zat daar ook, en hij kwam ter hoogte van onze zevende gang vragen of er nog geen 'white smoke' uit de schouw was gekomen. Altijd al een visionair geweest, die Roel.

 

Onze nummers twee (Confessions) en drie (Carancho) staan eveneens hieronder, net als mijn persoonlijke nummer twee (Cerry Bayo), die ondanks verwoede pogingen van mezelf en Kadir B de cut niet gehaald heeft - damn jullie, Charlotte V, Maud B en Bart C (die ik verder overigens keisympathiek vind)! En tot (emotioneel) slot wil ik nog vlug ook Piet Crauwels en zijn festivalteam bedanken. Ik beken: ik was ervoor nog maar een paar keer op Cinema Novo geraakt - onvoldoende om te merken hoezeer het festival in Brugge leeft én hoe hoog het niveau van de competitie is. Oh, en mocht er toevallig een Belgische filmverdeler dit lezen: u zou onnozel zijn, mocht u The White Meadows niet aankopen (en verkocht krijgen). En neem er meteen ook Confessions bij - kun je alleen maar mee scoren (of een andere job dringt zich op).

 

Camera Novoprijs: The White Meadows

 

"Het zou makkelijk zijn om onze keuze voor The White Meadows politiekgeëngageerd te noemen – sinds enkele maanden zit Mohammad Rasoulov, de maker van de film, in Iran een celstraf van zes jaar uit voor ‘propagandavoering tegen het regime’. De jury betreurt uiteraard ten zeerste dat er landen zijn waar kunstenaars monddood worden gemaakt, maar we kunnen tegelijkertijd niet genoeg benadrukken dat er slechts één reden is waarom we – in recordtijd – voor The White Meadows hebben gekozen: de film is een absoluut meesterwerk dat met kop en schouders boven de andere competitiefilms uitstak, en dan moet u weten dat wij het niveau van die andere competitiefilms eveneens bijzonder hoog vonden.


The White Meadows was voor de meeste juryleden de perfecte film: cinematografisch indrukwekkend en narratief fascinerend. De wonderlijke metaforen en allegorieën, de rijke symboliek, de bijna mythologische personages en taferelen, en vooral ook de onaardse wijze waarop Rasoulov al die dingen aan elkaar plakt, maakt van The White Meadows zoveel meer dan een film. Of zoals een van ons liet optekenen: ‘Niet elke filmmaker is een kunstenaar; niet elke kunstenaar is een filmmaker; maar Mohammad Rasoulov is ze ontegensprekelijk alle twee.’


En ja, ongetwijfeld is de film ook een – subtiele! – kritiek op de Iraanse maatschappij, met zijn personages die menen te kunnen zien, maar verblind worden door al dan niet wrede tradities, dogma’s en autoriteiten. ‘Open je ogen’, roept iemand zijn broer toe, temidden een schijnbaar oneindig landschap dat tegelijk erg claustrofobisch aanvoelt. ‘Open je ogen!’ Of de man daar ook in slaagt? We hopen uit de grond van ons hart dat u het antwoord op die vraag binnenkort zelf kan zien – in de bioscoop."

 

Tweede plaats: Confessions

 

"Confessions van Tetsuya Nakashima is zonder twijfel de film waarvan we ons het meest afvroegen hoe het komt dat hij in België nog geen verdeler heeft gevonden. De combinatie van een ingenieus wraakverhaal en de buitengewoon gestileerde mise-en-scène heeft ons ruim anderhalf uur aan het scherm gekluisterd gehouden, en we kunnen ons moeilijk voorstellen dat dat niet iedereen – van 16 tot 76 – het geval zou zijn. Een aantal adjectieven die tijdens het jurydebat de revue passeerden: verontrustend, rauw, suspensevol, verrassend, meeslepend, gruwelijk, overweldigend en knap. En dat laatste sloeg – voor alle duidelijkheid – niet enkel op de hoofdpersonages, maar toch ook wel een beetje."

 

Derde plaats: Carancho

 

"Gezien het hoge niveau van de competitie, was Carancho niet de enige kandidaat voor de derde plaats. Maar iedereen was het erover eens dat Pablo Trapero met deze onmogelijke liefdeshistorie een goede, harde, realistische en dynamische film heeft gemaakt over het harde stadsleven in Argentinië. Vooral de ijzersterke vertolkingen en de nerveuze cameravoering maakten indruk op ons. Ze maakten het sociale onrecht in de film – verkeersslachtoffers die door maffiosi als pasmunt worden gebruikt om verzekeringsmaatschappijen op te lichten – erg tastbaar."

 

Jammer, maar helaas: Cerro Bayo

 

Vreemd hoe wat voor mij de uitgelezen compromisfilm leek voor anderen 'gewoon saai' was. Al een geluk dat er - omwille van een verpletterende consensus over The White Meadows - geen compromisfilm nodig was of de sushi, sashimi en samoeraizwaarden hadden de andere bezoekers van Tanuki om de oren gevlogen. Maar goed, ik vind Cerro Bayo van de Argentijnse Victoria Galardi een bijzonder charmante film, boordevol grappig melodramatische soapintriges en een - euh - bosrijk orgasme. Nah!

De commentaren zijn gesloten.