24 maart 2011 | Commentaren (0)

The Ten Commandments (12)

the ten commandments,black swan,cinema novo,the king's speech,sound of noise,die fremde,the adjustment bureau,noordzee texas,the eagle,quentin taratino,cinematek,rundskopEen dag later dan normaal, mijn onfeilbare Film Top 10 van deze week, maar zoals ik vorige week aangaf: ik zit in de jury van Cinema Novo en dan lopen sommige dingen al wat vertraging op. Maar hoeveel mensen gaan er uiteindelijk op woensdag naar de cinema - veel wellicht, maar laten we dat nu vooral negeren - dus zo erg zal die dag vertraging wel niet geweest zijn. Bovendien staan hier deze week enkel zaken onder die je als rechtgeaarde cinefiel al hoort te weten: het Zweedse Sound of Noise is de max en The Adjustment Bureau valt redelijk (goed) mee. Alors, on y va - au cinéma!

 

 

1. (1) Black Swan (Darren Aronofsky, 4de week)


 

Vier weken op één lijkt ongetwijfeld wat overdreven, maar de nieuwe oogst is ook deze week louter 'afdoende' en Darren Aronofsky, de maker van onder meer Requiem for a Dream en The Wrestler, tekent met Black Swan nog steeds voor de beste film van het jaar én de beste balletfilm sinds The Red Shoes van Powell & Pressburger uit 1948 (maar dan deze keer gekruid met de nodige kitsch en pathos; wat seventies Dario Argento-horror; een beetje eighties Abel Ferrara-exploitation; en er zijn er zelfs die er een scheut nineties Paul Verhoeven-ongein in herkennen, maar dan uiteraard 539 keer beter). Black Swan is in elk geval totaal niet wat je ervan verwacht: een fucked-up interpretatie van een schizofrene versie van Tchaikovsky's Zwanenmeer (met alle zware psychologische stoornissen van dien). Tegelijk is de film een bikkelharde unglorification van de balletwereld: de mise-en-scène en de balletscènes zijn dan al virtuoos, er zit zoveel gif in (en je hoort zoveel botten kraken) dat ik mijn kinderen later nog liever naar de - het woord alleen al - jazzdance stuur dan naar de balletles. In één woord: meesterwerk. En ja, Natalie Portman is briljant! #voorstellingen

 

2. (2) Cinema Novo (2de week)


 

Vorige week donderdag ging het jaarlijkse Cinema Novo in Brugge van start en intussen heb ik, als (nota bene voorbeeldig) lid van jury, alle competitiefilms gezien. Meer mag ik daar voor het jurydebat (vrijdag) en de prijsuitreiking (zondag) evenwel niet over zeggen, maar ik ga ervan uit dat de organisatoren het mij wel zullen vergeven als ik zeg dat het een bijzonder sterke competitie was. Drie van de negen films vond ik uitstekend, drie andere waren goed, twee oké en dan was er die laatste die ik niet noodzakelijk nog moet terugzien, maar op zijn minst 'interessant' te noemen was. Helaas is het gros van die competitiefilms intussen alweer verscheept, maar vanavond kan je bijvoorbeeld nog wel naar het Israëlische The Matchmaker.

 

3. (3) The King's Speech (Tom Hooper, 5de week)


 

Ik had liever The Social Network de Oscar voor beste film mee naar huis zien nemen - om nog maar te zwijgen over Black Swan. Maar in alle sportiviteit: The King's Speech is een bijzonder knappe film, en Colin Firth zet een ontzagwekkende vertolking neer als de Britse oorlogskoning George VI, die feitelijk niet op de troon wou gaan zitten omdat hij dan voortdurend moest speechen en het zou opvallen dat hij mega stottert. Ja, dat klinkt stoffig en - laten we eerlijk zijn - saai, maar de imposante mise-en-scène van de compleet onbekende Tom Hooper; het immens knappe productiedesign; de bromance tussen Colin Firth en Geoffrey Rush als zijn logopedist; en het intelligente, spannende, maar even vaak grappige scenario en de dito dialogen zorgen ervoor dat The King's Speech van begin tot einde fonkelt. #voorstellingen

 

4. (-) Sound of Noise (O. Simonsson & J. Stjärne Nilsson, 1ste week)

 

Wie de kortfilm Music for One Apartment and Six Drummers nog nooit gezien heeft: doen! De langspeelfilm Sound of Noise bouwt netjes op de inmiddels legendarische kortfilm verder, maar voegt er nog minstens één ander boeiend personage aan toe: een flik die muziek haat - grondig! Sound of Noise is een geslaagde combinatie van misdaad en musical, met wel erg bijzondere instrumenten (lees: zo goed als alles wat de protagonisten tegenkomen). Op het afgelopen filmfestival van Gent werd de film vrijwel unaniem lovend ontvangen, en het is niet moeilijk te begrijpen waarom. Misschien had de plot nog iets strakker kunnen zijn, en de muziek iets straffer, maar Sound of Noise is ontegensprekelijk uniek én verleidelijk. #voorstellingen

 

5. (4) Die Fremde (Feo Aladag, 3de week)


 

Op het afgelopen filmfestival van Gent won Die Fremde zowel de Grote Prijs (beste film, volgens de internationale jury) als de publieksprijs (beste film, volgens u). Uit zeer goede bron weet ik dat het bovendien niet veel scheelde of hij had ook de ExploreZone Award (beste film, volgens de studentenjury) gekregen. Om maar te zeggen dat ver iedereen danig onder de indruk was van het regiedebuut van de Oostenrijkse actrice Feo Aladag (niet zo bekend uit Tatort, Ein langer Abschied en Auf Wiedersehen Papa). Er waren zelfs festivalbezoekers die hem even sterk als Fatih Akins Gegen die Wand pleegden te noemen, maar dat was dan weer teveel van het goede. Die Fremde is gewoon een sterke film. Punt. Ik vind de plot weinig ambitieus - what you expect after watching the trailer is pretty much what you get - maar als ik merk hoezeer de film mij desalniettemin heeft aangegrepen, dan moet ik toegeven dat Aladag voortreffelijk werk heeft geleverd. Om nog maar te zwijgen over wat hoofdrolspeelster Sibel 'Gegen die Wand' Kekilli opnieuw presteert. #voorstellingen

 

6. (-) The Adjustment Bureau (George Nolfi, 1ste week)

 

Er zijn al heel wat betere Philip K. Dick-verfilmingen geweest (Blade Runner, Minority Report, A Scanner Darkly, Total Recall), maar The Adjustment Bureau sleurt je een verrassend eind mee in een verhaal dat zo onzinnig is dat je al op voorhand weet dat de finale zal teleurstellen - het Lost-syndroom. Maar de weg er naartoe is best vermakelijk en het productiedesign is bij momenten grandioos. #voorstellingen

 

7. (5) Noordzee Texas (Bavo Defurne, 2de week)


 

Ik weet dat ik hier thuis nog ergens een dvd met alle kortfilms van Bavo Defurne heb liggen, maar vraag mij niet waar - ik moet dringend orde brengen in de chaos (lees: mijn dvd-collectie). In elk geval, op die dvd staan verschillende kortfilms die Defurne in de jaren '90 bovenaan het verlanglijstje van zowat elk gay (en niet zo gay) filmfestival zette. Dat het ruim tien jaar geduurd heeft alvorens hij ook een langspeelfilm kon maken, is jammer, maar er is ook goed nieuws: Noordzee Texas is een charmante film (over een tienerjongen die verliefd wordt op zijn buurjongen). De film baadt in een overdreven nostalgische sfeer - de decors, de muziek, zelfs de dialogen horen thuis in een oud BRT-feuilleton - maar dat stoort niet. Het enige mankement is dat de plot en de karaktertekeningen net iets meer om het lijf hadden mogen hebben om écht te beklijven. #voorstellingen

 

8. (6) The Eagle (Kevin Macdonald, 2de week)


 

Ik had er, naast een paar goede, al flink wat slechte dingen over gelezen, maar blijkt dat de nieuwe films van Kevin 'The Last King of Scotland' Macdonald zéér goed meevalt. The Eagle is gewoon een ouderwetse sandalenfilm - zonder overdadige special effects of buitensporig bloedvergieten. De plotwendingen zijn niet bijster origineel, maar wel vermakelijk en de actiescènes zitten goed in elkaar. #voorstellingen

 

9. (8) Cyclus Quentin Tarantino (Cinematek, 3de week)


 

Er is geen directe aanleiding voor, maar who cares? De Cinematek zet alle films van Quentin Tarantino in de etalage: Reservoir Dogs (****), Pulp Fiction (****), Jackie Brown (****), Kill Bill Vol. 1 (*), Kill Bill Vol. 2 (*), Death Proof (*) en Inglourious Basterds (***). Verder staan er ook een aantal films op het programma waarvoor hij het scenario schreef - True Romance (***), Killing Zoe (***), Natural Born Killers (***), From Dusk Till Dawn (***) - en een hoop films waar hij 'iets' mee te maken heeft: Four Rooms (*), Sin City (**) en Planet Terror (***). Ten slotte worden ook twee films vertoond van William Witney, 'Tarantino's favoriete regisseur'. Maar eerlijk: is er op den duur nog één regisseur waar Tarantino geen 'grootste fan' van is? Oké, Marc Punt. Maar behalve die? #voorstellingen

 

10. (9) Rundskop (Michaël R. Roskam, 7de week)


 

Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al uitzonderlijk bedreven toonde in het maken van kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis eindelijk zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou in diplomatiek woelige tijden gewoon egoïstisch en onverstandig zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen

De commentaren zijn gesloten.