16 maart 2011 | Commentaren (0)

The Ten Commandments (11)

the ten commandments,cinema novo,the king's speech,black swan,die fremde,noordzee texas,bavo defurne,the eagle,true grit,quentin tarantino,rundskop,rango

'We all know the story: virginal girl, pure and sweet, trapped in the body of a swan. She desires freedom but only true love can break the spell. Her wish is nearly granted in the form of a prince, but before he can declare his love her lustful twin, the black swan, tricks and seduces him. Devastated, the white swan leaps of a cliff killing herself and, in death, finds freedom.'

 

Black Swan staat voor de derde week op één in mijn Film Top 10, en misschien dat dat nog wel even zo blijft. Dat gezegd zijnde, de negen andere films/festivals/retrospectieven zijn ook niet mis.

 

 

1. (1) Black Swan (Darren Aronofsky, 3de week)

 

Hoezo? U hebt Black Swan nog niet gezien? Dude(tte)! Darren Aronofsky, de maker van onder meer Requiem for a Dream en The Wrestler, tekent voor de vooralsnog beste film van het jaar én de beste balletfilm sinds The Red Shoes van Powell & Pressburger uit 1948 (maar dan deze keer gekruid met de nodige kitsch en pathos; wat seventies Dario Argento-horror; een beetje eighties Abel Ferrara-exploitation; en er zijn er zelfs die er een scheut nineties Paul Verhoeven-ongein in herkennen, maar dan uiteraard 539 keer beter). Black Swan is in elk geval totaal niet wat je ervan verwacht: een fucked-up interpretatie van een schizofrene versie van Tchaikovsky's Zwanenmeer (met alle zware psychologische stoornissen van dien). Tegelijk is de film een bikkelharde unglorification van de balletwereld: de mise-en-scène en de balletscènes zijn dan al virtuoos, er zit zoveel gif in (en je hoort zoveel botten kraken) dat ik mijn kinderen later nog liever naar de - het woord alleen al - jazzdance stuur dan naar de balletles. In één woord: meesterwerk. En ja, Natalie Portman is briljant! #voorstellingen

 

2. (-) Cinema Novo (1ste week)

 

Morgen (17 maart) start het jaarlijkse Cinema Novo in Brugge met de Argentijnse film Puzzle, 'een heerlijke komedie over een vrouw die haar nieuwe plaats zoekt in de wereld.' Dat staat althans zo op de website van het festival, want ik heb hem zelf nog niet gezien. Hetzelfde geldt voor de negen films in competitie, maar daar moet de komende elf dagen verandering in komen (of ik mag volgende week niet deelnemen aan het jurydebat, en dat zou gewoon zonde zijn van het eten en het gezelschap). Kortom, als hier de komende elf dagen niet elke dag iets te beleven valt, dan komt dat omdat ik in Brugge in het donker de wereld zit te verkennen. En ja, ik heb er zin in!

 

3. (2) The King's Speech (Tom Hooper, 4de week)


 

Ik had liever The Social Network de Oscar voor beste film mee naar huis zien nemen - om nog maar te zwijgen over Black Swan. Maar in alle sportiviteit: The King's Speech is een bijzonder knappe film, en Colin Firth zet een ontzagwekkende vertolking neer als de Britse oorlogskoning George VI, die feitelijk niet op de troon wou gaan zitten omdat hij dan voortdurend moest speechen en het zou opvallen dat hij mega stottert. Ja, dat klinkt stoffig en - laten we eerlijk zijn - saai, maar de imposante mise-en-scène van de compleet onbekende Tom Hooper; het immens knappe productiedesign; de bromance tussen Colin Firth en Geoffrey Rush als zijn logopedist; en het intelligente, spannende, maar even vaak grappige scenario en de dito dialogen zorgen ervoor dat The King's Speech van begin tot einde fonkelt. #voorstellingen

 

4. (3) Die Fremde (Feo Aladag, 2de week)


 

Op het afgelopen filmfestival van Gent won Die Fremde zowel de Grote Prijs (beste film, volgens de internationale jury) als de publieksprijs (beste film, volgens u). Uit zeer goede bron weet ik dat het bovendien niet veel scheelde of hij had ook de ExploreZone Award (beste film, volgens de studentenjury) gekregen. Om maar te zeggen dat ver iedereen danig onder de indruk was van het regiedebuut van de Oostenrijkse actrice Feo Aladag (niet zo bekend uit Tatort, Ein langer Abschied en Auf Wiedersehen Papa). Er waren zelfs festivalbezoekers die hem even sterk als Fatih Akins Gegen die Wand pleegden te noemen, maar dat was dan weer teveel van het goede. Die Fremde is gewoon een sterke film. Punt. Ik vind de plot weinig ambitieus - what you expect after watching the trailer is pretty much what you get - maar als ik merk hoezeer de film mij desalniettemin heeft aangegrepen, dan moet ik toegeven dat Aladag voortreffelijk werk heeft geleverd. Om nog maar te zwijgen over wat hoofdrolspeelster Sibel 'Gegen die Wand' Kekilli opnieuw presteert. #voorstellingen

 

5. (-) Noordzee Texas (Bavo Defurne, 1ste week)

 

Ik weet dat ik hier thuis nog ergens een dvd met alle kortfilms van Bavo Defurne heb liggen, maar vraag mij niet waar - ik moet dringend orde brengen in de chaos (lees: mijn dvd-collectie). In elk geval, op die dvd staan verschillende kortfilms die Defurne in de jaren '90 bovenaan het verlanglijstje van zowat elk gay (en niet zo gay) filmfestival zette. Dat het ruim tien jaar geduurd heeft alvorens hij ook een langspeelfilm kon maken, is jammer, maar er is ook goed nieuws: Noordzee Texas is een charmante film (over een tienerjongen die verliefd wordt op zijn buurjongen). De film baadt in een overdreven nostalgische sfeer - de decors, de muziek, zelfs de dialogen horen thuis in een oud BRT-feuilleton - maar dat stoort niet. Het enige mankement is dat de plot en de karaktertekeningen net iets meer om het lijf hadden mogen hebben om écht te beklijven. #voorstellingen

 

6. (-) The Eagle (Kevin Macdonald, 1ste week)


 

Ik had er, naast een paar goede, al flink wat slechte dingen over gelezen, maar blijkt dat de nieuwe films van Kevin 'The Last King of Scotland' Macdonald zéér goed meevalt. The Eagle is gewoon een ouderwetse sandalenfilm - zonder overdadige special effects of buitensporig bloedvergieten. De plotwendingen zijn niet bijster origineel, maar wel vermakelijk en de actiescènes zitten goed in elkaar. #voorstellingen

 

7. (4) True Grit (Joel & Ethan Coen, 5de week)


 

Om de zoveel jaar kent de western een revival (dankzij één goede film) om dan anderhalf jaar later weer begraven te worden (omwille van een lawine snertfilms). Het goede nieuws is dat True Grit die één goede film is. Meer nog: hij kan zich makkelijk meten met de gelijknamige westernklassieker van Henry Hathaway uit ’69 – eveneens gebaseerd op de roemruchte roman van Charles Pontis. Het slechte nieuws arriveert wellicht al eind dit jaar in de zalen, want True Grit heeft intussen niet alleen een karrenvracht Oscarnominaties gekregen, in de VS is hij zo'n groot kassucces dat die snertwesterns niet kunnen uitblijven. Tot die tijd: True Grit is een wervelende, grappige en meesterlijk in scène gezette western over een marshall op leeftijd die door een tienermeisje wordt ingehuurd om de moordenaar van haar vader op te sporen. #voorstellingen

 

8. (5) Cyclus Quentin Tarantino (Cinematek, 2de week)


 

Er is geen directe aanleiding voor, maar who cares? De Cinematek zet alle films van Quentin Tarantino in de etalage: Reservoir Dogs (****), Pulp Fiction (****), Jackie Brown (****), Kill Bill Vol. 1 (*), Kill Bill Vol. 2 (*), Death Proof (*) en Inglourious Basterds (***). Verder staan er ook een aantal films op het programma waarvoor hij het scenario schreef - True Romance (***), Killing Zoe (***), Natural Born Killers (***), From Dusk Till Dawn (***) - en een hoop films waar hij 'iets' mee te maken heeft: Four Rooms (*), Sin City (**) en Planet Terror (***). Ten slotte worden ook twee films vertoond van William Witney, 'Tarantino's favoriete regisseur'. Maar eerlijk: is er op den duur nog één regisseur waar Tarantino geen 'grootste fan' van is? Oké, Marc Punt. Maar behalve die? #voorstellingen

 

 

9. (7) Rundskop (Michaël R. Roskam, 6de week)


 

Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al uitzonderlijk bedreven toonde in het maken van kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis eindelijk zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou in diplomatiek woelige tijden gewoon egoïstisch en onverstandig zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen

 

10. (8) Rango (Gore Verbinski, 3de week)

 

Valt weinig meer over te zeggen dan dat de plot rommelig is en de film een pak grappiger had moeten zijn. Maar de animatie is grandioos en de westernreferenties maken veel goed. #voorstellingen

De commentaren zijn gesloten.