09 maart 2011 | Commentaren (0)

The Ten Commandments (10)

the ten commandments,black swan,the king's speech,die fremde,true grit,quentin tarantino,cinematek,anima,rundskop,rango,biutiful,women are heroesHet is ongetwijfeld gemeen om er bij elke film op terug te komen, maar ik bedoel het niet slecht - integendeel! Ik vind het juist ongelofelijk straf hoe iemand die haar carrière begon als pornoactrice, kan uitgroeien tot een van de sterkste Duitse actrices van de voorbije tien jaar. Waarmee ik - voor de duidelijkheid - andere pornoactrices geenszins op ideeën wil brengen. Laten we ervan uitgaan dat Sibel Kekilli een uitzondering is.

 

Vanaf deze week is ze te zien in het uitstekende Die Fremde, waarvoor ze haar tweede European Film Award-nominatie kreeg. De eerste was uiteraard voor Gegen die Wand, en niet voor Hotel Flickmichgut, Süsse Teeny-Träume en Sextrip - Heisfes Pflaster Amsterdam. Sorry, ik moest die titels gewoon even laten vallen; ik zal er verder over zwijgen. But now we're on the subject: vanaf vandaag speelt ook de Bieber-film Never Say Never in de zalen. Wat ik daarvan vind, lees je - surprise! - niet hieronder. Maar vanavond vertel ik het wel in ... Sound of Sam!

 

1. (1) Black Swan (Darren Aronofsky, 2de week)

 

Hoezo? U hebt Black Swan nog niet gezien? Dude(tte)! Darren Aronofsky, de maker van onder meer Requiem for a Dream en The Wrestler, tekent voor de vooralsnog beste film van het jaar én de beste balletfilm sinds The Red Shoes van Powell & Pressburger uit 1948 (maar dan deze keer gekruid met de nodige kitsch en pathos; wat seventies Dario Argento-horror; een beetje eighties Abel Ferrara-exploitation; en er zijn er zelfs die er een scheut nineties Paul Verhoeven-ongein in herkennen, maar dan uiteraard 539 keer beter). Black Swan is totaal niet wat je ervan verwacht: een fucked-up interpretatie van een schizofrene versie van Tchaikovsky's Zwanenmeer (met alle zware psychologische stoornissen van dien). Tegelijk is de film een bikkelharde unglorification van de balletwereld: de mise-en-scène en de balletscènes zijn dan al virtuoos, er zit zoveel gif in (en je hoort zoveel botten kraken) dat ik mijn kinderen later nog liever naar de - het woord alleen al - jazzdance stuur dan naar de balletles. In één woord: meesterwerk. En ja, Natalie Portman is briljant! #voorstellingen

 

2. (2) The King's Speech (Tom Hooper, 3de week)


 

Ik had liever The Social Network de Oscar voor beste film mee naar huis zien nemen - om nog maar te zwijgen over Black Swan. Maar in alle sportiviteit: The King's Speech is een bijzonder knappe film, en Colin Firth zet een ontzagwekkende vertolking neer als de Britse oorlogskoning George VI, die feitelijk niet op de troon wou gaan zitten omdat hij dan voortdurend moest speechen en het zou opvallen dat hij mega stottert. Ja, dat klinkt stoffig en - laten we eerlijk zijn - saai, maar de imposante mise-en-scène van de compleet onbekende Tom Hooper; het immens knappe productiedesign; de bromance tussen Colin Firth en Geoffrey Rush als zijn logopedist; en het intelligente, spannende, maar even vaak grappige scenario en de dito dialogen zorgen ervoor dat The King's Speech van begin tot einde fonkelt. #voorstellingen

 

3. (-) Die Fremde (Feo Aladag, 1ste week)

 

Op het afgelopen filmfestival van Gent won Die Fremde zowel de Grote Prijs (beste film, volgens de internationale jury) als de publieksprijs (beste film, volgens u). Uit zeer goede bron weet ik dat het bovendien niet veel scheelde of hij had ook de ExploreZone Award (beste film, volgens de studentenjury) gekregen. Om maar te zeggen dat ver iedereen danig onder de indruk was van het regiedebuut van de Oostenrijkse actrice Feo Aladag (niet zo bekend uit Tatort, Ein langer Abschied en Auf Wiedersehen Papa). Er waren zelfs festivalbezoekers die hem even sterk als Fatih Akins Gegen die Wand pleegden te noemen, maar dat was dan weer teveel van het goede. Die Fremde is gewoon een sterke film. Punt. Ik vind de plot weinig ambitieus - what you expect after watching the trailer is pretty much what you get - maar als ik merk hoezeer de film mij desalniettemin heeft aangegrepen, dan moet ik toegeven dat Aladag voortreffelijk werk heeft geleverd. Om nog maar te zwijgen over wat hoofdrolspeelster Sibel 'Gegen die Wand' Kekilli opnieuw presteert. #voorstellingen

 

4. (3) True Grit (Joel & Ethan Coen, 4de week)


 

Om de zoveel jaar kent de western een revival (dankzij één goede film) om dan anderhalf jaar later weer begraven te worden (omwille van een lawine snertfilms). Het goede nieuws is dat True Grit die één goede film is. Meer nog: hij kan zich makkelijk meten met de gelijknamige westernklassieker van Henry Hathaway uit ’69 – eveneens gebaseerd op de roemruchte roman van Charles Pontis. Het slechte nieuws arriveert wellicht al eind dit jaar in de zalen, want True Grit heeft intussen niet alleen een karrenvracht Oscarnominaties gekregen, in de VS is hij zo'n groot kassucces dat die snertwesterns niet kunnen uitblijven. Tot die tijd: True Grit is een wervelende, grappige en meesterlijk in scène gezette western over een marshall op leeftijd die door een tienermeisje wordt ingehuurd om de moordenaar van haar vader op te sporen. #voorstellingen

 

5. (-) Cyclus Quentin Tarantino (Cinematek, 1ste week)

 

Er is geen directe aanleiding voor, maar who cares? De Cinematek zet alle films van Quentin Tarantino in de etalage: Reservoir Dogs (****), Pulp Fiction (****), Jackie Brown (****), Kill Bill Vol. 1 (*), Kill Bill Vol. 2 (*), Death Proof (*) en Inglourious Basterds (***). Verder staan er ook een aantal films op het programma waarvoor hij het scenario schreef - True Romance (***), Killing Zoe (***), Natural Born Killers (***), From Dusk Till Dawn (***) - en een hoop films waar hij 'iets' mee te maken heeft: Four Rooms (*), Sin City (**) en Planet Terror (***). Ten slotte worden ook twee films vertoond van William Witney, 'Tarantino's favoriete regisseur'. Maar eerlijk: is er op den duur nog één regisseur waar Tarantino geen 'grootste fan' van is? Oké, Marc Punt. Maar behalve die? #voorstellingen

 

6. (4) Anima (2de week)

 

Het toonaangevende animatiefestival Anima bestaat dertig jaar en viert dat van 4 tot 13 maart met de wereldpremière van een nieuwe kortfilm van Walt Disney, veertien (!) Belgische of Europese premières van lange animatiefilms, meer dan tien retrospectieven (van onder meer Andreas Hykade en Aardman) en dan vergeet ik uiteraard nog Futuranima, de Animeernacht, het jaarlijkse bezoek van Bill Plympton, enzovoort.

 

7. (5) Rundskop (Michaël R. Roskam, 6de week)


 

Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al uitzonderlijk bedreven toonde in het maken van kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis eindelijk zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou in diplomatiek woelige tijden gewoon egoïstisch en onverstandig zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen

 

 

8. (7) Rango (Gore Verbinski, 2de week)

 

Valt weinig meer over te zeggen dan dat de plot rommelig is en de film een pak grappiger had moeten zijn. Maar de animatie is grandioos en de westernreferenties maken veel goed. #voorstellingen

 

9. (9) Biutiful (Alejandro González Iñárritu, 3de week)


 

Amores perros: zeven keer gezien. 21 Grams: drie keer. Babel: twee keer (één teveel). Biutiful: één keer (en daar mag het bij blijven). Alejandro González Iñárritu is ontegensprekelijk een groot cinematografisch talent, maar zijn esthetisering van miserie begint mij tegen te steken. Biutiful is bovendien erg manipulatief, moraliserend en hij komt tergend traag op gang, wat niet wegneemt dat (vooral) het einde naar de keel grijpt en Javier Bardem een sublieme vertolking neerzet als een crimineel slash alleenstaande vader die te horen krijgt dat hij nog maar een paar maanden heeft te leven. Ook de fotografie van Rodrigo Prieto is verbluffend - Barcelona zag er nooit eerder zo grauw uit - en als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat Iñárritu de stap naar een eerste 'solofilm' beter heeft overleefd dan Guillermo Arriaga - de scenarist met hij in het verleden altijd samenwerkte, tot ze ruzie kregen over wie nu eigenlijk de 'auteur' is van Amores perros, 21 Grams en Babel. Arriaga maakte sindsdien het manke The Burning Plain, en dan is Biutiful zeven keer beter. Maar een aanrader? Bwa. #voorstellingen

 

10) (-) Women Are Heroes (JR, 1ste week)

 

Niet de grootste documentaire van vorig jaar, maar omdat het gisteren internationale vrouwendag was én omdat JR, de regisseur, een van de grootste fotografiehypes van de afgelopen jaren kan genoemd worden, zet ik hem op tien. In tegenstelling tot in het uitstekende Face2Face, waarin JR zich door een documentairemaker liet volgen terwijl hij de muur tussen Israël en Palestina beplakte met immens grote portretten van joden en moslims, neemt de fotograaf in Women Are Heroes zelf de regie voor zijn rekening. Het resultaat is een interessant, maar onkritisch en onevenwichtig portret van zijn gelijknamige project voor Artsen Zonder Grenzen, waarvoor hij wereldwijd een groot aantal moedige vrouwen voor zijn lens bracht. #voorstellingen

De commentaren zijn gesloten.