09 februari 2011 | Commentaren (0)

The Ten Commandments (6)

the ten commandments,rundskop,the housemaid,offscreen,winter's bone,frank van den eeden,somewhere,le quattro volte,four lions,let me in,tron legacyEerst het goed nieuws: er komen de komende weken een pak goede films uit. Dan het nog betere nieuws: er loopt op dit moment een niet onaardig aantal goede films in de zalen. Ten slotte het slecht nieuws: er komt vandaag niets nieuws uit dat ook maar enigszins de moeite is: Yogi Bear, No Strings Attached, Jewish Connection, ... Doe jezelf een plezier: laat links liggen. Oké, ook La solitudine dei numeri primi (De eenzaamheid van de priemgetallen) komt deze week uit en ik moet toegeven dat die beter is dan de titel doet vermoeden. Maar een aanrader? Nee.

 

Al een geluk dat er eindelijk nog eens een Vlaamse film in de bioscopen loopt waar werkelijk bijna iedereen enthousiast over is en dat vandaag het filmfestival Offscreen van start gaat. Zo ziet mijn wekelijkse Film Top 10 er tenminste toch weer een beetje anders uit dan vorige week.

 

 

1. (2) Rundskop (Michaël R. Roskam, 2de week)


 

Meer dan zestigduizend bezoekers in zijn eerste week! Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al uitzonderlijk bedreven toonde in het maken van kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis eindelijk zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou in diplomatiek woelige tijden gewoon egoïstisch en onverstandig zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen

 

2. (1) The Housemaid (Im Sang-soo, 2de week)



Toen ik voor Focus Knack vijf filmtips uit het programma van het afgelopen filfmestival van Gent moest lichten, klonk mijn appreciatie voor het Zuid-Koreaanse The Housemaid als volgt: 'The Housemaid is een van de beste films van het jaar – een onwaarschijnlijk stijlvolle, verrassende, provocerende, gedurfde én sexy thriller, zoals ze ze tegenwoordig niet meer maken, meneer.' Ik twijfel om daar - nu hij in de zalen speelt - nog iets aan toe te voegen omdat ik vind dat de som van de trailer en die ene zin zou moeten volstaan. Oké, misschien gewoon nog dit: The Housemaid is een sublieme mix van (soms echt wel fout) melodrama en zwarte komedie. Nog niet overtuigd? Dan vrees ik dat er maar één ding opzit: Vitaya. Of Frits & Freddy. #voorstellingen 

 

3. (-) Offscreen (1ste week)



 

Het Brusselse filmfestival Offscreen is aan zijn vierde editie toe en heeft nog altijd niets van zijn afwisselend wilde, roste, verschrikkelijk fout geblondeerde en in olijfolie gedrenkte haren verloren. Staan tussen 9 en 27 februari op het programma: een retrospectieve van het werk van Tarantino-held Monte Hellman (waaronder zijn meesterwerk Two-Lane Blacktop), beide films van Quentin 'Mr. Oizo' Dupieux (Rubber & Steak), een hommage aan de Hongkongse kungfuklassiekers van de Shaw Brothers, de nieuwe film van de Britse animatieanarchist Phil Mulloy, een eigenzinnige selectie sciencefictionfilms (van Andrei Tarkovsky's Solaris naar Mario Bava's Planet of the Vampires) én een focus op films over gezichtstransplantaties! Alstufuckingblief!

 

4. (3) Winter's Bone (Debra Granik, 4de week)


 

Naast Black Swan en The Kids Are Alright, getipt als de grote favoriet voor de Independent Spirit Awards - de Oscars voor de independent cinema (a.k.a. de baby-Oscars) - en intussen ook goed voor vier echte Oscarnominaties: beste film, actrice, mannelijke bijrol en adapted screenplay. Het zou leuk zijn (maar weinig waarschijnlijk), mocht Jennifer Lawrence (straks ook te zien als Mystique in X-Men: First Class) die van haar verzilveren voor haar hardgekookte vertolking van een tienermeisje dat haar criminele vader dient op te sporen. Intens, treffend, ontroerend, spannend én opzienbarend in zijn socio-economische schets van ruraal Noord-Amerika.#voorstellingen

 

5. (-) Frank van den Eeden (Cinema Zuid)


 

Eigenlijk hoort dit hier pas volgende week in te staan, maar omdat er deze week amper iets nieuws uitkomt en omdat een Top 10 wekelijks toch een béétje moet veranderen (anders is het maar saai), maak ik nu al wat reclame voor mijn Q&A met director of photography Frank van den Eeden op woensdag 16 februari in Cinema Zuid. Voor wie niet weet wat een director of photography is: klik. Voor wie niet weet wie Frank van den Eeden is: de man was verantwoordelijk voor hoe films als Een ander zijn geluk, Unspoken, Dossier K. en de Oscargenomineerde kortfilm Tanghi argentini eruitzagen. Het gesprek duurt maximum een uur en wordt gevolgd door Craig McCalls boeiende documentaire Cameraman: The Life and Work of Jack Cardiff - over een van de meest legendarische directors of photography uit de geschiedenis van Hollywood. En dat voor slechts vijf (of drie) euro! Schandalig!

 

6. (5) Somewhere (Sofia Coppola, 6de week)


 

Zonder overdrijven Sofia Coppola's beste en ontegensprekelijk persoonlijkste film tot nu toe - ja, ik vind hem beter dan Lost In Translation. Een cinematografisch poëtische parel over het emotioneel vacuüm van de roem - Made In Hollywood. Toegegeven, er zijn (genoeg) mensen die de film zelf ook een emotioneel vacuüm noemen omdat er 'geen verhaal, laat staan een moraal inzit', maar die hebben nog nooit een film van Antonioni gezien (waar Coppola, het arm kind, duidelijk mee opgegroeid is). Kortom: een meer dan terechte Gouden Leeuw, ook al is het een béétje ongelukkig dat ze hem van haar ex-lief Quentin Tarantino moest krijgen, aan wie enig nepotisme niet vreemd is. #voorstellingen

 

7. (6) Le quattro volte (Michelangelo Frammartino, 4de week)


 

Een van mijn persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen filmfestival van Gent. Le quattro volte is een buitengewoon trage, maar ook onbeschrijflijk tedere en pakkende mix van fictie en documentaire over de cyclus van het leven. Of hoe het leven van een herder ver ten einde loopt, terwijl dat van een geitje pas begint - elke gelijkenis met Joke Schauvliege berust op toeval. Zonder dialogen of soundtrack is Le quattro volte een puur zintuiglijke ervaring - een cinematografische tour de force met het geluid van de natuur als klanktapijt. #voorstellingen

 

8. (7) Four Lions (Christopher Morris, 2de week)


 

Is Four Lions, het regiedebuut van de Britse satirist Chris Morris, een meesterwerk? Allesbehalve. Is hij van begin tot einde grappig? Eigenlijk wel, ja. Oké, lang niet elke grap werkt en soms zit je je af te vragen of pakweg Sacha Baron Cohen dit niet beter had kunnen doen. Maar het is niet alsof de film halverwege vaart mindert, en laten we eerlijk zijn: zelfs Sacha Baron Cohen heeft mindere momenten - Brüno bijvoorbeeld. Kort samengevat: Four Lions is een nu eens bijtend satirische, dan weer 'gewoon grappige' parodie op moslimterrorisme. Smaakt best in combinatie met Lay's SuperChips (met paprika). #voorstellingen

 

9. (8) Let Me In (Matt Reeves, 5de week)


 

Drie jaar geleden maakte de Zweed Tomas Alfredson furore met de sublieme vampierfilm Let the Right One In, over de vriendschap tussen een twaalfjarige jongen en zijn bloedzuigend buurmeisje. Oké, misschien is 'furore' enigszins overdreven, want er ging nergens ter wereld een kat naar kijken (behalve op filmfestivals, waar hij een belachelijk aantal prijzen verzamelde; vijftig of zo). Al een geluk dus dat er zoiets bestaat als 'een Amerikaanse remake' (om ook die vervolgens in de Amerikaanse zalen te zien floppen, maar dit geheel terzijde). Zeggen dat die Amerikaanse remake (van de regisseur van Cloverfield) even macaber, suspensevol, teder en buitenaards knap is als het origineel, zou niet helemaal waar zijn, maar het zou evenmin zwaar overdreven zijn. Op zijn voorloper na, is Let Me In zonder overdrijven de strafste vampierfilm van de afgelopen jaren (en geef toe dat er de afgelopen jaren wel wat vampierfilms zijn gemaakt). #voorstellingen


10. (9) Tron Legacy (Joseph Kosinski, 4de week)


 

Al wat je intussen over Tron Legacy hebt gelezen, is waar (tenzij het op de filmpagina's van De Standaard of De Morgen stond natuurlijk): 1) De plot stelt niets voor. Hij hangt gelukkig ook niet met haken en ogen aan elkaar, maar tegen wat Hollywood 'a classic father and son story' noemt, zeggen wij in de regel 'a quite boring load of horse#@$*', en Tron Legacy is helaas geen uitzondering op de Luke-I-am-your-grandfather's-son-from-another-mother-so-let's-bond-regel. 2) Het regiedebuut van IT-nerd Joseph Kosinski is een audiovisuele triomf. Oké, geen enkele film kan ooit nog zo vooruitstrevend én toonaangevend ogen als de - letterlijk en figuurlijk - originele Tron uit 1982 (een film waar grafische ontwerpers vandaag nog altijd opgewonden van worden). Maar Kosinski verlegt ook in Tron Legacy de 3D-grenzen van visual effects en de soundtrack van Daft Punk behoort, samen met die van Trent Reznor voor The Social Network, tot het strafste wat ik dit jaar in de bioscoop heb gehoord. Geen enkele andere score gaf een film het afgelopen jaren zo'n - fuck 3D, here's 4D! - extra dimensie dan die van Daft Punk. Nu nog zien hoe we dat aan de muziekredactie van Humo (die de soundtrack de grond inboorde) moeten wijsmaken. #voorstellingen 

De commentaren zijn gesloten.