07 februari 2011 | Commentaren (2)

Raf Simons en de Oscars

 

raf simons, jill sander, io sono l'amore, tilda swinton, oscar, rodarte, black swanVandaag verscheen op de website van Weekend Knack het nieuws dat Raf Simons een Oscarnominatie heeft gekregen: 'De Academy of Motion Picture Arts and Sciences heeft de kostuums van Raf Simons in de film Io sono l’amore (I Am Love) genomineerd voor een Oscar. Als creatief directeur van Jil Sander ontwierp Raf Simons de mouwloze jurken en getailleerde mantels van Tilda Swintons personage Emma Recchi.'

 

Ik wou dat dat waar was - het zou meer dan verdiend geweest zijn. Maar de waarheid is dat niet Raf Simons, maar Antonella Cannarozzi in de categorie Costume Design genomineerd is voor (het overigens uitstekende) Io sono l'amore van Luca Guadagnino. Zoals ook niet het gereputeerde designerduo Rodarte in de running was voor een Oscarnominatie voor Black Swan van Darren Aronofsky, maar wel Amy Westcott. Terecht? It's complicated.

 

Laat sowieso duidelijk zijn dat zowel Antonella Cannarozzi als Amy Westcott 'well-respected costume designers' zijn die bovendien het gros van de kostuums in respectievelijk Io sono l'amore en Black Swan voor hun rekening hebben genomen - hoogstwaarschijnlijk waren zij het ook die respectievelijk Jil Sander en Rodarte aan boord hebben gebracht. Maar als mensen het over de kostumering in beide films hebben, dan hebben ze het uiteraard over de pakjes van Tilda Swinton en de tutu's van Natalie Portman - signé Raf Simons en Rodarte. Dus komen die laatste in aanmerking voor een Oscar!? Not quite.

 

raf simons,jill sander,io sono l'amore,tilda swinton,oscar,rodarte,black swanIn theorie is het perfect mogelijk, ook al suggereren sommige fashion blogs dat enkel leden van de Costume Designers Guild genomineerd kunnen worden. Dat laatste klopt dus niet. Iedereen kan in gelijk welke categorie genomineerd worden, op voorwaarde dat hij/zij door de producenten van een film wordt voorgedragen én de Academy of Motion Picture Arts and Sciences daarmee akkoord gaat. Dat is overigens niet altijd het geval. Zo vonden de producenten van Black Swan dat Clint Mansell voor een Oscarnominatie in de categorie Original Score in aanmerking mocht komen, terwijl de Academy vond dat er teveel Tchaikovsky in de film zit. Resultaat: de muziek van Black Swan mocht niet meedingen naar een Oscar. De kostumering van de film wél, maar de Rodarte-zusjes hadden voor hun werk contractueel helaas geen 'credit' geëist en filmproducenten zijn niet het soort dat zoiets spontaan aanbiedt. In Hollywood is een 'credit' een nogal gegeerd goed dat niet zomaar wordt gegeven en vaak ook pas in laatste instantie wordt ingezet - als pasmunt om iemand ergens van te overtuigen bijvoorbeeld.

 

Anders gezegd: 'geen credit' betekent 'geen nominatie'. Nu is er weliswaar een regel die zegt dat de Academy of Motion Picture Arts and Sciences mensen zelf een 'credit' kan toekennen, maar dat is bij mijn weten nog nooit gebeurd. In principe hadden ze Rodarte dus naast (of in plaats van) Westcott op de longlist kunnen zetten, maar die beslissing had door de Costume Designers Guild - de vakbond van kostuumontwerpers - genomen moeten worden, en daar maakte Rodarte tot voor kort geen deel van uit, in tegenstelling tot Westcott. En nee, zelfs in een land dat het woord 'socialisme' uitspuugt, staan vakbonden sterk en kun je van hen niet verwachten dat ze het voor niet-leden opnemen. Temeer omdat ze daarmee tegen een andere regel zouden zondigen, die voorschrijft dat er in principe maar één persoon in de categorie Costume Design kan genomineerd worden. In uitzonderlijke gevallen worden twee personen toegelaten, 'als kan aangetoond worden dat het artistiek aandeel in de kostumering even groot is'. Dat gebeurde een laatste keer in 2003, toen Ngila Dickson en Richard Taylor werden genomineerd voor The Lord of the Rings: The Return of the King (en overigens ook wonnen). Maar drie personen: Westcott én de twee Rodarte-zusjes?! Dan moet je al teruggaan naar Cleopatra (1963), maar toen golden andere regels.

 

raf simons,jill sander,io sono l'amore,tilda swinton,oscar,rodarte,black swanWat ons bij Raf Simons brengt, die evenmin een officiële credit kreeg voor Io sono l'amore, maar ook helemaal niet als crewlid op de eindgeneriek van de film voorkomt. Technisch gezien komt de garderobe van Tilda Swinton in de film immers van Jil Sander, wat een modehuis is - geen persoon - en modehuizen of collectieven kunnen niet voor een Oscar genomineerd worden. Maar een nog groter probleem is dat 'kledij speciaal voor een film moet ontworpen zijn om voor een Oscar in aanmerking te komen', wat in het geval van de kleren van Raf Simons in Io sono l'amore tot een interessante discussie had kunnen leiden: in hoeverre wijkt wat Swinton in de film draagt af van wat Simons sowieso voor Jil Sander maakt? Maar de nadruk ligt in deze op 'had', want de discussie is er nooit gekomen en in tegenstelling tot wat in Elle staat, wordt Simons op 27 februari helemaal niet in Hollywood verwacht - bij gebrek aan nominatie. Of het moet zijn dat Antonella Cannarozzi hem als date meebrengt, maar dat is bezwaarlijk hetzelfde als 'zijn Oscar ophalen'.

 

Vraag is echter ook of het iets zou uitgemaakt hebben, om Rodarte en Raf Simons op de lijst van genomineerden te zien staan. Oké, het is ongetwijfeld een hele eer om genomineerd te worden, maar de categorie Costume Design is de meest oubollige van allemaal - mogelijk nog meer out of fashion dan Geert Bourgeois. Om een idee te geven: de afgelopen vier jaar ging de Oscar voor beste kostumering naar Marie Antoinette, Elizabeth: The Golden Age, The Duchess en The Young Victoria - films waar in de helft van de gevallen niet meer over te vertellen valt dan dat de kostuums er goed uitzagen; in de andere helft van de gevallen viel er ook nog iets over de decors te zeggen. De kans dat Io sono l'amore het dit jaar haalt van 'kostuumfilms' als The King's Speech, The Tempest,  Alice In Wonderland en - euh - True Grit is dus objectief gezien nihil. En Black Swan werd zelfs niet eens genomineerd, wat nog meer onderstreept hoe Hollywood over 'kostumering' denkt - als het er niet voldoende copieus en minimum vijf decennia oud uitziet: vergeet het.

 

Wat dat betreft, is het dus een klein mirakel dat Io sono l'amore überhaupt een nominatie heeft gekregen, en laat ik eerlijk zijn: dat is wel degelijk de verdienste van Raf Simons. Great! Fantastic! Wonderful! Maar het verandert helaas weinig aan het feit dat Raf Simons totaal niet genomineerd is voor een Oscar, en ik zowel Weekend Knack als Elle moet teleurstellen: er was geen scoop.

 

UPDATE: Intussen hebben ook De Standaard, Het Nieuwsblad, Radio 1 en Zita het bericht overgenomen. Enkel De Morgen liet zich niet om de tuin leiden, al doet het ergens ook wel uitschijnen dat Raf Simons voor een Oscar in de running is. En ik wéét dat het een fait divers is, maar een mens kan zich - terecht - beginnen afvragen in welke gevallen journalisten nog wel bronnen checken?

 

Commentaren

Mooi stuk.

Kleine bemerking: er staat een "komt" teveel in de zin "Technisch gezien komt de garderobe van Tilda Swinton in de film immers van Jil Sander komt".

Gepost door: Bart | 08 februari 2011

Reageren op dit commentaar

Bedankt voor de bemerking, Bart. Is zonder meer het grootste nadeel van een blog: er zijn geen eindredacteurs. Al is dat soms ook wel een beetje een voordeel. ;)

Gepost door: Ben Van Alboom | 08 februari 2011

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.