02 februari 2011 | Commentaren (0)

The Ten Commandments (5)

the housemaid, rundskop, winter's bone, filmfestival rotterdam, somewhere, le quattro volte, four lions, let me in, marieke marieke, tron legacyAls vorige week een rustige filmweek was, dan is deze week een lichtjes explosieve. Of het moet zijn dat u niet toekomt met twee steengoede films per week (in welk geval ik u van ganser harte een abonnement op Prime kan aanraden).

 

Voor wie net iets minder gulzig is of gelooft dat er ook zoiets bestaat als een goed boek is dit de alweer vijfde aflevering van mijn monumentale, grandioze, luisterrijke, soms ietwat pompeuze, pronkzieke en hoogdravende, maar ook altijd superhandige én supersexy Film Tip 10.

 

 

1. (-) The Housemaid (Im Sang-soo, 1ste week)

 


 

Toen ik voor Focus Knack vijf filmtips uit het programma van het afgelopen filfmestival van Gent moest lichten, klonk mijn appreciatie voor het Zuid-Koreaanse The Housemaid als volgt: 'The Housemaid is een van de beste films van het jaar – een onwaarschijnlijk stijlvolle, verrassende, provocerende, gedurfde én sexy thriller, zoals ze ze tegenwoordig niet meer maken, meneer.' Ik twijfel om daar - nu hij in de zalen speelt - nog iets aan toe te voegen omdat de som van de trailer en die ene zin je er ofwel zin in doet krijgen, ofwel niet. Oké, misschien gewoon nog dit: The Housemaid is een sublieme mix van (soms echt wel fout) melodrama en zwarte komedie. Doe jezelf een plezier en ontdek de rest op groot scherm! #voorstellingen

2. (-) Rundskop (Michaël R. Roskam, 1ste week)

 

 

Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al bedreven toonde in het maken van ambiteuze kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn bovendien subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou gewoon egoïstisch zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen

 

3. (1) Winter's Bone (Debra Granik, 3de week)

 

 

Naast Black Swan en The Kids Are Alright, getipt als de grote favoriet voor de Independent Spirit Awards - de Oscars voor de independent cinema (a.k.a. de baby-Oscars) - en intussen ook goed voor vier echte Oscarnominaties: beste film, actrice, mannelijke bijrol en adapted screenplay. Het zou leuk zijn (maar weinig waarschijnlijk), mocht Jennifer Lawrence (straks ook te zien als Mystique in X-Men: First Class) die van haar verzilveren voor haar hardgekookte vertolking van een tienermeisje dat haar criminele vader dient op te sporen. Intens, treffend, ontroerend, spannend én opzienbarend in zijn socio-economische schets van ruraal Noord-Amerika.#voorstellingen

 

4. (2) Internationaal Filmfestival van Rotterdam

 

 

Het grootste cinefiele filmfestival ter wereld én bij de deur - anderhalf uur rijden vanuit Gent, een pak minder vanuit Antwerpen. Ik zou je doorheen het programma kunnen nemen, maar dat is nogal omvangrijk en bovendien gaan een pak films er in wereldpremière, zodat ik ze zelf nog niet heb gezien (of er iets zinnigs over kan zeggen). Maar toch deze tip: ga tussen de contemplatieve Chinese drama's door zeker naar Takashi Miike's vervolg op Zebraman kijken - looks yummie! Oh, en nog een tip: neem boterhammen mee - die Hollanders kunnen écht niet koken. Ik ben er ooit vier kilogram afgevallen, op twee dagen tijd.

 

5. (3) Somewhere (Sofia Coppola, 5de week)

 

 

Zonder overdrijven Sofia Coppola's beste en ontegensprekelijk persoonlijkste film tot nu toe - ja, ik vind hem beter dan Lost In Translation. Een cinematografisch poëtische parel over het emotioneel vacuüm van de roem - Made In Hollywood. Toegegeven, er zijn (genoeg) mensen die de film zelf ook een emotioneel vacuüm noemen omdat er 'geen verhaal, laat staan een moraal inzit', maar die hebben nog nooit een film van Antonioni gezien (waar Coppola, het arm kind, duidelijk mee opgegroeid is). Kortom: een meer dan terechte Gouden Leeuw, ook al is het een béétje ongelukkig dat ze hem van haar ex-lief Quentin Tarantino moest krijgen, aan wie enig nepotisme niet vreemd is. #voorstellingen

 

6. (4) Le quattro volte (Michelangelo Frammartino, 3de week)

 

 

Een van mijn persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen filmfestival van Gent. Le quattro volte is een buitengewoon trage, maar ook onbeschrijflijk tedere en pakkende mix van fictie en documentaire over de cyclus van het leven. Of hoe het leven van een herder ver ten einde loopt, terwijl dat van een geitje pas begint - elke gelijkenis met Joke Schauvliege berust op toeval. Zonder dialogen of soundtrack is Le quattro volte een puur zintuiglijke ervaring - een cinematografische tour de force met het geluid van de natuur als klanktapijt. #voorstellingen

 

7. (-) Four Lions (Christopher Morris, 1ste week)

 

 

Is Four Lions, het regiedebuut van de Britse satirist Chris Morris, een meesterwerk? Allesbehalve. Is hij van begin tot einde grappig? Eigenlijk wel, ja. Oké, lang niet elke grap werkt en soms zit je je af te vragen of pakweg Sacha Baron Cohen dit niet beter had kunnen doen. Maar het is niet alsof de film halverwege vaart mindert, en laten we eerlijk zijn: zelfs Sacha Baron Cohen heeft mindere momenten - Brüno bijvoorbeeld. Kort samengevat: Four Lions is een nu eens bijtend satirische dan weer 'gewoon grappige' parodie op moslimterrorisme. Smaakt best in combinatie met Lay's SuperChips (met paprika). #voorstellingen

 

8. (5) Let Me In (Matt Reeves, 4de week)

 

 

Drie jaar geleden maakte de Zweed Tomas Alfredson furore met de sublieme vampierfilm Let the Right One In, over de vriendschap tussen een twaalfjarige jongen en zijn bloedzuigend buurmeisje. Oké, misschien is 'furore' enigszins overdreven, want er ging nergens ter wereld een kat naar kijken (behalve op filmfestivals, waar hij een belachelijk aantal prijzen verzamelde; vijftig of zo). Al een geluk dus dat er zoiets bestaat als 'een Amerikaanse remake' (om ook die vervolgens in de Amerikaanse zalen te zien floppen, maar dit geheel terzijde). Zeggen dat die Amerikaanse remake (van de regisseur van Cloverfield) even macaber, suspensevol, teder en buitenaards knap is als het origineel, zou niet helemaal waar zijn, maar het zou evenmin zwaar overdreven zijn. Op zijn voorloper na, is Let Me In zonder overdrijven de strafste vampierfilm van de afgelopen jaren (en geef toe dat er de afgelopen jaren wel wat vampierfilms zijn gemaakt). #voorstellingen


9. (6) Tron Legacy (Joseph Kosinski, 3de week)

 

 

Al wat je intussen over Tron Legacy hebt gelezen, is waar (tenzij het op de filmpagina's van De Standaard of De Morgen stond natuurlijk): 1) De plot stelt niets voor. Hij hangt gelukkig ook niet met haken en ogen aan elkaar, maar tegen wat Hollywood 'a classic father and son story' noemt, zeggen wij in de regel 'a quite boring load of horse#@$*', en Tron Legacy is helaas geen uitzondering op de Luke-I-am-your-grandfather's-son-from-another-mother-so-let's-bond-regel. 2) Het regiedebuut van IT-nerd Joseph Kosinski is een audiovisuele triomf. Oké, geen enkele film kan ooit nog zo vooruitstrevend én toonaangevend ogen als de - letterlijk en figuurlijk - originele Tron uit 1982 (een film waar grafische ontwerpers vandaag nog altijd opgewonden van worden). Maar Kosinski verlegt ook in Tron Legacy de 3D-grenzen van visual effects en de soundtrack van Daft Punk behoort, samen met die van Trent Reznor voor The Social Network, tot het strafste wat ik dit jaar in de bioscoop heb gehoord. Geen enkele andere score gaf een film het afgelopen jaren zo'n - fuck 3D, here's 4D! - extra dimensie dan die van Daft Punk. Nu nog zien hoe we dat aan de muziekredactie van Humo (die de soundtrack de grond inboorde) moeten wijsmaken. #voorstellingen 

 

10. (7) Marieke, Marieke (Sophie Schoukens, 2de week)

 

 

Debuutfilm van de Belgische filmmaakster Sophie Schoukens, over een meisje dat oudere mannen binnendoet én fotografeert omdat ze - en bref - haar vader op jonge leeftijd is verloren. Psychologisch niet bepaald diepgravend, maar de sterke vertolkingen en keurige mise-en-scène maken dat enigszins goed. #voorstellingen

De commentaren zijn gesloten.