26 januari 2011 | Commentaren (0)

The Ten Commandments (4)

Jennifer-Lawrence-i105148.jpgBijzonder rustige filmweek, dus laten we er verder niet al teveel woorden aan vuilmaken. Voor wie niet weet wat hij de komende dagen moet doen of voor wie nog eens lekker ouderwets in de cinema met zijn lief wil zitten tongen: de tien beste (of minst slechte) films van het moment!

 

 

1. (1) Winter's Bone (Debra Granik, 2de week)

 

 

Naast Black Swan en The Kids Are Alright, getipt als de grote favoriet voor de Independent Spirit Awards - de Oscars voor de independent cinema (a.k.a. de baby-Oscars) - en intussen ook goed voor vier echte Oscarnominaties: beste film, actrice, mannelijke bijrol en adapted screenplay. Het zou leuk zijn (maar weinig waarschijnlijk), mocht Jennifer Lawrence (straks ook te zien als Mystique in X-Men: First Class) die van haar verzilveren voor haar hardgekookte vertolking van een tienermeisje dat haar criminele vader dient op te sporen. Als ze tenminste niet samen met haar jongere broer en zus op straat wil komen te staan. Intens, treffend, ontroerend, spannend én opzienbarend in zijn socio-economisch portret van ruraal Noord-Amerika.#voorstellingen

 

2. (-) Internationaal Filmfestival van Rotterdam

 

 

Het grootste cinefiele filmfestival ter wereld én bij de deur - anderhalf uur rijden vanuit Gent, een pak minder vanuit Antwerpen. Ik zou je doorheen het programma kunnen nemen, maar dat is nogal omvangrijk en bovendien gaan een pak films er in wereldpremière, zodat ik ze zelf nog niet heb gezien (of er iets zinnigs over kan zeggen). Maar toch deze tip: ga tussen de contemplatieve Chinese drama's door zeker naar Takashi Miike's vervolg op Zebraman kijken - looks yummie! Oh, en nog een tip: neem boterhammen mee - die Hollanders kunnen écht niet koken; ik ben er ooit vier kilogram afgevallen, op twee dagen tijd.

 

3. (2) Somewhere (Sofia Coppola, 4de week)

 

 

Zonder overdrijven Sofia Coppola's beste en ontegensprekelijk persoonlijkste film tot nu toe - ja, ik vind hem beter dan Lost In Translation. Een cinematografisch poëtische parel over het emotioneel vacuüm van de roem - Made In Hollywood. Toegegeven, er zijn (genoeg) mensen die de film zelf ook een emotioneel vacuüm noemen omdat er 'geen verhaal, laat staan een moraal inzit', maar die hebben nog nooit een film van Antonioni gezien (waar Coppola, het arm kind, duidelijk mee opgegroeid is). Kortom: een meer dan terechte Gouden Leeuw, ook al is het een béétje ongelukkig dat ze hem van haar ex-lief Quentin Tarantino moest krijgen, aan wie enig nepotisme niet vreemd is. #voorstellingen

 

4. (3) Le quattro volte (Michelangelo Frammartino, 2de week)

 

 

Een van mijn persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen filmfestival van Gent. Le quattro volte is een buitengewoon trage, maar ook onbeschrijflijk tedere en pakkende mix van fictie en documentaire over de cyclus van het leven. Of hoe het leven van een herder ver ten einde loopt, terwijl dat van een geitje pas begint - elke gelijkenis met Joke Schauvliege berust op toeval. Zonder dialogen of soundtrack is Le quattro volte een puur zintuiglijke ervaring - een cinematografische tour de force met het geluid van de natuur als klanktapijt. #voorstellingen

 

5. (4) Let Me In (Matt Reeves, 3de week)

 

 

Drie jaar geleden maakte de Zweed Tomas Alfredson furore met de sublieme vampierfilm Let the Right One In, over de vriendschap tussen een twaalfjarige jongen en zijn bloedzuigend buurmeisje. Oké, misschien is 'furore' enigszins overdreven, want er ging nergens ter wereld een kat naar kijken (behalve op filmfestivals, waar hij een belachelijk aantal prijzen verzamelde; vijftig of zo). Al een geluk dus dat er zoiets bestaat als 'een Amerikaanse remake' (om ook die vervolgens in de Amerikaanse zalen te zien floppen, maar dit geheel terzijde). Zeggen dat die Amerikaanse remake (van de regisseur van Cloverfield) even macaber, suspensevol, teder en buitenaards knap is als het origineel, zou niet helemaal waar zijn, maar het zou evenmin zwaar overdreven zijn. Op zijn voorloper na, is Let Me In zonder overdrijven de strafste vampierfilm van de afgelopen jaren (en geef toe dat er de afgelopen jaren wel wat vampierfilms zijn gemaakt). #voorstellingen


6. (5) Tron Legacy (Joseph Kosinski, 2de week)

 

 

Al wat je intussen over Tron Legacy hebt gelezen, is waar (tenzij het op de filmpagina's van De Standaard of De Morgen stond natuurlijk): 1) De plot stelt niets voor. Hij hangt gelukkig ook niet met haken en ogen aan elkaar, maar tegen wat Hollywood 'a classic father and son story' noemt, zeggen wij in de regel 'a quite boring load of horse#@$*', en Tron Legacy is helaas geen uitzondering op de Luke-I-am-your-grandfather's-son-from-another-mother-so-let's-bond-regel. 2) Het regiedebuut van IT-nerd Joseph Kosinski is een audiovisuele triomf. Oké, geen enkele film kan ooit nog zo vooruitstrevend én toonaangevend ogen als de - letterlijk en figuurlijk - originele Tron uit 1982 (een film waar grafische ontwerpers vandaag nog altijd opgewonden van worden). Maar Kosinski verlegt ook in Tron Legacy de 3D-grenzen van visual effects en de soundtrack van Daft Punk behoort, samen met die van Trent Reznor voor The Social Network, tot het strafste wat ik dit jaar in de bioscoop heb gehoord. Geen enkele andere score gaf een film het afgelopen jaren zo'n - fuck 3D, here's 4D! - extra dimensie dan die van Daft Punk. Nu nog zien hoe we dat aan de muziekredactie van Humo (die de soundtrack de grond inboorde) moeten wijsmaken. #voorstellingen 

 

7. (-) Marieke, Marieke (Sophie Schoukens, 1ste week)

 

 

Debuutfilm van de Belgische filmmaakster Sophie Schoukens, over een meisje dat oudere mannen binnendoet én fotografeert omdat ze haar vader op jonge leeftijd is verloren. Psychologisch niet bepaald diepgravend, maar de sterke vertolkingen en keurige mise-en-scène maken dat enigszins goed. #voorstellingen

 

8. (6) The Kids Are All Right (Lisa Cholodenko, 4de week)

 

 

Lisa Cholodenko heeft haar mojo teruggevonden: twaalf jaar na het voortreffelijke High Art tekent ze met The Kids Are Alright voor een raak, grappig en teder portret van een enigszins ongewoon gezin (mama, mama, dochter, zoon en spermadonor). Sinds kort ook goed voor vier Oscarnominaties: beste film, actrice, mannelijke bijrol en origineel scenario. De kans dat Annette Bening die van haar omzet in goud is bovendien erg groot. #voorstellingen

 

9. (7) Incendies (Denis Villeneuve, 3de week)

 

 

Op David Cronenberg na, heb ik het niet zo voor Canadese filmmakers. Er is altijd wel iets dat mij aan hun in de regel gekunstelde en gezapige werkstukken stoort - mogelijk het feit dat ze gekunsteld en gezapig zijn. Maar deze nieuwe film van Maelström-regisseur Denis Villeneuve (over broer en zus die na het overlijden van hun moeder naar thuisland Libanon reizen om er de levensloop van mama te ontdekken) is redelijk oké - ja, soms zelfs danig aangrijpend en erg knap gefotografeerd. Alleen zijn de scènes in het heden beduidend minder treffend dan de flashbackscènes. Intussen ook goed voor een Oscarnominatie voor beste buitenlandse film. #voorstellingen

 

10. (8) Hereafter (Clint Eastwood, 2de week)

 

 

Van een nieuwe film van Clint Eastwood ben ik de afgelopen jaren niets anders dan een instant klassieker beginnen verwachten, zoals Gran Torino, Letters from Iwo Jima, Million Dollar Baby en Mystic River. Als het dan eens tegenvalt, heb ik de neiging om zwaar teleurgesteld te zijn, ook al waren Flags of Our Fathers, Changeling en Invictus nu ook weer geen slechte films. Hetzelfde geldt voor Hereafter, waarin Eastwood een Guillermo 'Amores Perros, 21 Grams, Babel' Arriaga doet en drie verhalen door elkaar weeft. Helaas hangt rond die verhalen een nogal kleffe zweem van mystiek die snel gaat vervelen, ondanks het feit dat de vertolkingen uitstekend zijn en Eastwood de film ook nu weer op zijn intussen klassiek granieten wijze aankleedt. #voorstellingen

De commentaren zijn gesloten.