25 januari 2011 | Commentaren (4)

Marketing Voor Wannabe Gevorderden

LOUD.jpg'Heb je mijn persbericht ontvangen?' Er zijn dagen dat ik die vraag nog vaker gesteld krijg dan 'Wat speelt er in de cinema?' Kijk, ik krijg dagelijks honderd persberichten toegestuurd - minimum. Een greep uit het aanbod van gisteren: 'un spectacle de la Cie Nyanga Zam', 'een nieuw clubconcept in Antwerpen', 'Susan Boyle blijft maar gaan', 'een gloednieuwe EP van Cyberpunkers', 'an impressive compilation of Ellen Allien remixes', 'grote uitverkoop in de Playstation Store', 'de jaarlijkse persworkshop van Toerisme Vlaanderen', 'februari in Charlatan', 'New Kids Turbo rondt kaap van honderdduizend bezoekers in Vlaanderen en Brussel', ...

 

Wie denkt dat ik die allemaal lees (behalve als het is om er, zoals in dit geval, iets onzinnigs over te schrijven), vergist zich - zwaar. De meeste zijn al gedelete voor ik het subject halvelings heb gelezen, laat staan dat ik de feitelijke content heb zien staan. Sorry, maar het leven is te kort om het voor de helft te verspillen aan pr-bedrijven die hopen via mij (en dertigduizend andere journalisten) een product aan de man te brengen.

 

05-01.jpgAf en toe is er dan eens iemand die, al dan niet met het schaamrood op de wangen, vraagt wat hij moet doen om mijn aandacht te trekken, alsof ik de enige van die dertigduizend journalisten ben die zich niet de moeite troost om al die onpersoonlijke én ongeïnspireerde reclameboodschappen te lezen. Wat ik daar dan meestal op antwoord? Niets. Wat kan ik daar ook op antwoorden? Ofwel heb je 'het' ofwel neem je er iemand voor in dienst - iemand die weet dat een goed persbericht niet begint met 'Nicky Vankets heeft een collectie voor Zeeman ontworpen' en die beseft dat het niet is omdat je op 'send' drukt en met software werkt die iedereen persoonlijk aanspreekt ('Beste Strictly') dat je aan het communiceren bent.

 

Maar wat ik eigenlijk gewoon wou zeggen, is dat ik gisteren een persbericht (zie onder) heb ontvangen waarvan ik wou dat ik het zelf geschreven had. Het is overigens ook - niet toevallig - door een journalist(e) geschreven. Kort, krachtig, mysterieus, prikkelend, de mail trekt van meet af aan mijn aandacht - zie hoe makkelijk journalisten zijn! - en beloont me uiteindelijk met een foto die daadwerkelijk NSFW is én met meer info over het nieuwe nummer van Poupi Whoopy, het 'pin-upmagazine' waar het in het persbericht uiteindelijk om te doen is.

 

Wat er mij nu plots aan doet denken dat ze mij ooit eens hebben gevraagd om voor de 'mannenspecial' van dat blad te poseren. Ik heb daar toen kort, krachtig, duidelijk en allesbehalve prikkelend voor bedankt, en ik hoop dat dat bij deze goedgemaakt is.

pers ben.jpg

Commentaren

Dus in het kort komt het hierop neer: je leest alleen persberichten die blote tieten beloven. We registreren het in onze database. :-)

But seriously: ik denk dat veel journalisten het niet met je eens zullen zijn (toch niet officieel) dat dit een goed persbericht is. De meesten, zo horen we althans, willen in één oogopslag weten waar het over gaat, wat hier absoluut niet het geval is.

Gepost door: Frank De Graeve | 25 januari 2011

Reageren op dit commentaar

Dit is nonsens - alles hangt van van je eigen onderwerp en context: in essentie moet je persbericht de nieuwswaarde van wat je in de pers wil brengen zo kort en krachtig mogelijk weergeven.

Als je deze truk als politieke partij toepast, wordt je na 3 persberichten door geen enkele journalist nog serieus genomen. Ik ben het er mee eens dat je vaak op zoek moet naar een verrassende of originele invalshoek, en dat sommigen daar een pak beter in zijn dan anderen, maar het bovenstaande tot standaard verheffen lijkt me een brug te ver.

Gepost door: Koen De Vos | 25 januari 2011

Reageren op dit commentaar

@Koen: Ik verhef niets tot standaard. Ik zeg dat bovenstaand persbericht mijn aandacht trok - op een grappige, originele manier én zonder uit te schreeuwen hoe revolutionair de content van het persbericht wel niet is. Meer nog: je hebt op het eerste gezicht niet eens door dat het een persbericht is, laat staan dat de naam van het product wordt vermeld. Kortom: het maakt de journalist oprecht nieuwsgierig en weet hem vervolgens te verrassen. Dat kan met tetten (en er zijn politieke partijen wier discours ordinairder is; ze kunnen er dus alleen maar op vooruitgaan), maar dat kan evenzeer met washandjes, fruitsap of koerierdiensten.

@Frank: Het is maar de service die je wil bieden hé. Wil je de Aldi van de PR-bureaus zijn en journalisten op met smaak/kleurstoffen voorverpakte maaltijden trakteren (zoals er elke dag driehonderd worden uitgestuurd)? Of ga je voor de verse maaltijd - duurt langer om te bereiden, maar blijft ook zoveel langer in het geheugen hangen. Voor de duidelijkheid: ik veroordeel niemand; al zeker jou niet. Ik zeg gewoon dat ik per dag minstens honderd persberichten delete - on sight! Bovenstaande was daar niet bij.

Gepost door: Ben Van Alboom | 25 januari 2011

Reageren op dit commentaar

Wel, ik had in de subject ook gewoon 'tieten' kunnen schrijven, dat ware kort, krachtig en to the point geweest. En het had zeker aandacht getrokken, vooral dan die van de spamfilters. Een andere optie was 'ik sta in mijn blootje in een boekske (maar waar je vooral moet op letten is dat het zo mooi gezeefdrukt is)', maar dat hou ik achter de hand als sales pitch. Jammer dat je die van Susan Boyle gemist hebt trouwens, Ben, haar 'ik wrijf nu dik in mijn pollekes want u zei dat ik lelijk was en ik heb toch lekker 14 miljoen platen verkocht, keching!'-uitdrukking was geld waard. Letterlijk, blijkbaar. O en die rain check is bij deze meer dan goedgemaakt.

Gepost door: Jill M | 26 januari 2011

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.