24 januari 2011 | Commentaren (0)

Trailer Alert: Blue Valentine

 

Het is nooit een slecht teken, wanneer ik bij het bekijken van een trailer denk 'die wil ik zien'. Tenzij die gedachte geleidelijk aan plaatsmaakt voor 'maar wacht eens: ik heb die al gezien'! Dat overkwam mij zopas nog eens bij de trailer van Blue Valentine van Derek Cianfrance. Oké, misschien had er een belletje moeten rinkelen, toen ik in het begin van de trailer het logo van Cannes zag opduiken. Maar er worden in Cannes een paar honderd films vertoond - onmogelijk om die op twee weken tijd allemaal gezien te hebben (en tussendoor ook nog wat uit te blazen in de zon). Plus: veelzeggend is de trailer verder niet.

 

Blue-Valentine-Michelle-Williams.jpgMaar goed, een film op nog geen zeven maanden nagenoeg compleet vergeten, kan alleen maar twee dingen betekenen: 1) hij was niet echt bijzonder 2) ik zie teveel films. Dat laatste is ontegensprekelijk waar - in die mate dat ik nu bijvoorbeeld het verhaal van (om een zéér simpel voorbeeld te geven) Harry Potter and the Deathly Hallows Part I nog amper kan navertellen. To my defense: waar ging die ook over?

 

Daar staat gelukkig tegenover dat er films zijn die ik vijf jaar geleden heb gezien en die ik nu nog voor mijn ogen kan afspelen. Toegegeven, dat zijn de érg goede, maar waarom zou ik mij op het einde van mijn leven iets anders dan die films herinneren (of het moet zijn dat ik constant aan filmquizzen meedoe, wat niet zo is)? Nee, in plaats van vijfduizend onthoud ik er liever vijfhonderd - dingen die de moeite zijn om te onthouden.

 

Voor mocht dat nog niet duidelijk zijn: Blue Valentine behoort niet tot die laatste categorie, ook al vond ik hem - nu het allemaal wat terugkomt - in Cannes zeker niet slecht. Ik herinner me zelfs dat ik het een soort Amerikaanse 5x2 (François Ozon) vond, maar dan minder treffend (ondanks de schrijnende plot over een/het huwelijk dat gedoemd is om te mislukken). Meer nog: zowel Ryan Gosling als Michelle Williams zetten er sterke vertolkingen in neer, en de kans is zelfs groot dat ze er morgen een Oscarnominatie voor krijgen. Het web staat intussen ook vol positieve reviews, zoals deze uit het Britse filmtijdschrift Little White Lies, waar ik me overigens nog redelijk in kan vinden. Het ding is gewoon dat Blue Valentine niet lang genoeg nazindert, zoals een film over het einde van een/de liefde zou moeten nazinderen. Keurig gedaan dus, maar als je mij zou vragen of je hem in de bioscoop moet zien (als hij hier tenminste ooit uitkomt), dan zou ik antwoorden dat je eerst Ozons 5x2 moet bekijken en dat je Blue Valentine dan later nog altijd eens op dvd kan huren.

 

De commentaren zijn gesloten.