12 januari 2011 | Commentaren (0)

The Ten Commandments (2)

28962_123318654373424_121615311210425_117139_7929564_n.jpgWe zitten nog maar aan de tweede aflevering of ik was er al bijna te laat mee - met mijn onnavolgbare, onvoorstelbare, onkraakbare, ontplofbare en bovenal onverstaanbare én onbetrouwbare wekelijkse Film Top 10, dus. Maar dat heeft alles te maken met de voorbereidingen van de after party van de grote Tron Legacy-première in Kinepolis Gent - hosted by Avenue L. Maar meer (inclusief het allerlaatste duoticket) daarover hieronder.

 

Voor de rest: het is winter, het is koud, het regent, het zijn examens, we krijgen Yves Leterme maar niet uit de Wetstraat 16 - Eat your heart out, Laurent Gbagbo! - en Michael Jackson is dood. Anders gezegd: ik zie geen reden om niet naar de bioscoop te gaan.

 

 

1. (1) Somewhere (Sofia Coppola, 2e week)

 

 

Zonder overdrijven Sofia Coppola's beste en ontegensprekelijk persoonlijkste film tot nu toe - ja, ik vind hem beter dan Lost In Translation. Een cinematografisch poëtische parel over het emotioneel vacuüm van de roem - Made In Hollywood. Toegegeven, er zijn (genoeg) mensen die de film zelf ook een emotioneel vacuüm noemen omdat er 'geen verhaal, laat staan een moraal inzit', maar die hebben nog nooit een film van Antonioni gezien (waar Coppola, het arm kind, duidelijk mee opgegroeid is). Kortom: een meer dan terechte Gouden Leeuw, ook al is het een béétje ongelukkig dat ze hem van haar ex-lief Quentin Tarantino moest krijgen, aan wie enig nepotisme niet vreemd is. #voorstellingen

 

2. (-) Let Me In (Matt Reeves, 1ste week)

 

 

 

Drie jaar geleden maakte de Zweed Tomas Alfredson furore met de sublieme vampierfilm Let the Right One In, over de vriendschap tussen een twaalfjarige jongen en zijn bloedzuigend buurmeisje. Oké, misschien is 'furore' enigszins overdreven, want er ging gelijk nergens ter wereld een kat naar kijken (behalve op filmfestivals, waar hij een belachelijk aantal prijzen verzamelde; vijftig of zo). Al een geluk dus dat er zoiets bestaat als 'een Amerikaanse remake' (om ook die vervolgens in de Amerikaanse zalen te zien floppen, maar dit geheel terzijde). Zeggen dat die Amerikaanse remake (van de regisseur van Cloverfield) even macaber, suspensevol, teder en buitenaards knap is als het origineel, zou niet helemaal waar zijn, maar het zou evenmin zwaar overdreven zijn. Op zijn voorloper na, is Let Me In zonder overdrijven de strafste vampierfilm van de afgelopen jaren (en geef toe dat er de afgelopen jaren wel wat vampierfilms zijn gemaakt). #voorstellingen

 

3. (-) The Maltese Falcon (John Huston, retrospectieve)

 

 

Het regiedebuut van John Huston ging niet alleen de geschiedenis in als de eerste film noir, het ongenadige meesterwerk betekende ook de definitieve doorbraak van Humphrey Bogart, die onmogelijk beter kon gecast zijn als de doortrapte privé-detective Sam Spade. De mise-en-scène van Huston is ongeëvenaard, maar de verdienste van de misdaadauteur Dashiell Hammett is evenmin gering. Zowel de snuggere plot als de gevatte dialogen komen vrijwel letterlijk uit diens gelijknamige roman. The Maltese Falcon wordt maandag vertoond in de Cinematek, waar nog tot eind februari een retrospectieve van de films van Bogart loopt.

4. (-) Tron Legacy (Joseph Kosinski, avant-première)

 

 

Ik ga er deze week nog niet al teveel woorden aan vuilmaken (omdat hij pas volgende week in de zalen komt), maar omdat morgen (13 januari) in Kinepolis Gent de Grote Première van Tron Legacy plaatsvindt (inclusief Le Cool Monde en een Avenue L-after party met free drinks & late night appetizers) en omdat ik daar geheel toevallig het allerlaatste duoticket voor heb liggen ... Enfin, je hoort mij aankomen: wil je dat duoticket om niet alleen de visueel verbluffendste film van het jaar zien, maar ook te feesten until the wee hours of Friday morning, stuur mij dan voor donderdag 14:00 een mail met om het even wat je nodig acht om mij ervan te overtuigen dat dat duoticket jouw eigendom is. Good luck! UPDATE: de winnares heet Mieke B. om maar liefst vijf (!) verschillende redenen, waaronder deze lofzang: 'Avenue L peut être vue comme la boîte/organisateur de soirées/plateforme culturel la plus belle, fantastique, hallucinante de la ville de Gand, de toute la Belgique, de toute l'Europe même. Awesomeness is the key word!' De andere redenen waren minder slijmerig, maar een beetje reclame kan nooit kwaad.

 

5. (2) The Kids Are All Right (Lisa Cholodenko, 2de week)

 

 

Lisa Cholodenko heeft haar mojo teruggevonden: twaalf jaar na het voortreffelijke High Art tekent ze met The Kids Are Alright voor een raak, grappig en teder portret van een enigszins ongewoon gezin (mama, mama, dochter, zoon en spermadonor). #voorstellingen

 

6. (-) Incendies (Denis Villeneuve, 1ste week)

 

 

Op David Cronenberg na, heb ik het niet zo voor Canadese filmmakers. Er is altijd wel iets dat mij aan hun in de regel gekunstelde en gezapige werkstukken stoort - mogelijk het feit dat ze gekunsteld en gezapig zijn. Maar deze nieuwe film van Maelström-regisseur Denis Villeneuve (over broer en zus die na het overlijden van hun moeder naar thuisland Libanon reizen om er de levensloop van mama te ontdekken) is redelijk oké - ja, soms zelfs danig aangrijpend en erg knap gefotografeerd. Alleen zijn de scènes in het heden beduidend minder treffend dan de flashbackscènes. #voorstellingen

 

7. (4) Easy A (Will Gluck, 1ste week)

 

 

Heel wat minder clever en grappig dan de trailer doet vermoeden/hopen, maar de ad rem vertolking van Emma 'Zombieland' Stone maakt veel goed en voor elke grap die niet werkt, zit er één in die je op zijn minst doet glimlachen. #voorstellingen

 

8. (6) Silent Souls (Aleksei Fedorchenko, 2de week)

 

 

Mystieke, dromerige en narratief niet altijd even meeslepende, maar cinematografisch overtuigende parabel over twee mannen die (zich) hun overleden geliefden (herinn)eren. #voorstellingen

 

9. (-) The Green Hornet (Michel Gondry, 1ste week)

 

 

Zeggen dat ik hier meer van had verwacht, zou een klein understatement zijn. The Green Hornet (check de tv-serie uit de jaren '60 met Bruce Lee als Cato, de sidekick van The Green Hornet) werd geregisseerd door Michel Gondry (Eternal Sunshine of the Spotless Mind, maar vooral elvendertig geniale videoclips), het scenario is van de hand van hoofdrolspeler Seth Rogen (niet de grootste komiek, maar Knocked Up en Superbad waren grappig) en de schurk wordt gespeeld door Christoph Waltz (in zijn eerste grote rol na zijn monsterlijk sublieme vertolking in Inglourious Basterds). Maar veel meer dan een zwaar doorsnee Seth Rogen-komedie met knappe, maar nu ook weer niet verbluffende actiescènes is dit niet geworden. De futloze plotstructuur haalt er bovendien alle spanning uit en zelfs Waltz kan de eendimensionaliteit van zijn (en de meeste andere) personage(s) niet maskeren. #voorstellingen

 

10. (9) Another Year (Mike Leigh, 4de week)

 

 

Another Year is geen slechte film, maar het is lang ook niet de terugkeer naar Secrets & Lies die sommigen ervan maken. De vertolkingen zijn in de regel sterk, maar ze neigen - zoals bij Mike Leigh wel vaker het geval is - naar het karikaturale, en ook de plot is niet altijd even subtiel. Pluspunt: het is allemaal een pak minder irritant dan zijn zwaar overroepen vorige film Happy-Go-Lucky. #voorstellingen

De commentaren zijn gesloten.