05 januari 2011 | Commentaren (0)

The Ten Commandments (1)

bo_derek10.jpgOmdat ik geregeld de vraag gesteld krijg - niet in het minst op familiefeestjes - en omdat ik dan meestal met mijn mond vol tanden sta (alsof ik de programmatie van élke bioscoop in België uit het hoofd ken), staat hier vanaf nu elke week mijn onvolprezen, onwaarschijnlijke, onmogelijke, onverwachte en ongetwijfeld fel gecontesteerde Film Top 10. Anders gezegd: welke films moet je gezien hebben, wil je met mij een avond op café gaan, zonder door mijn - ik vind dat zelf nog goed meevallen - strenge blik neergebliksemd te worden. Nog anderser gezegd: als de films hieronder je totaal niet aanspreken, nodig mij dan alsjeblief nooit uit op café. De gustibus et coloribus non est disputandum is fine and all, maar eerlijk: we gaan elkaar toch maar zitten vervelen.

 

 

1. Somewhere (Sofia Coppola, 1ste week)

 

 

Zonder overdrijven Sofia Coppola's beste en ontegensprekelijk persoonlijkste film tot nu toe - ja, ik vind hem beter dan Lost In Translation. Een cinematografisch poëtische parel over het emotioneel vacuüm van de roem - Made In Hollywood. Toegegeven, er zijn (genoeg) mensen die de film zelf ook een emotioneel vacuüm noemen omdat er 'geen verhaal, laat staan een moraal inzit', maar die hebben nog nooit een film van Antonioni gezien (waar Coppola, het arm kind, duidelijk mee opgegroeid is). Kortom: een meer dan terechte Gouden Leeuw, ook al is het een béétje ongelukkig dat ze hem van haar ex-lief Quentin Tarantino moest krijgen, aan wie enig nepotisme niet vreemd is.

 

2. The Kids Are All Right (Lisa Cholodenko, 1ste week)

 

 

Lisa Cholodenko heeft haar mojo teruggevonden: twaalf jaar na het voortreffelijke High Art tekent ze met The Kids Are Alright voor een raak, grappig en teder portret van een enigszins ongewoon gezin (mama, mama, dochter, zoon en spermadonor).

 

3. 12 Angry Men (Sidney Lumet, 1ste week)

 

 

Nog tot eind februari loopt in de Cinematek een retrospectieve van het werk van Sidney Lumet, maker van onder meer Fail-Safe, Serpico, Dog Day Afternoon, The Verdict, Before the Devil Knows Your Dead en uiteraard ook het sublieme rechtbankendrama 12 Angry Men - twaalf juryleden, één ruimte, anderhalf uur suspense. Niet te verwarren overigens met de tv-remake van William Friedkin en nog veel minder met bovenstaande trailer (maar een mens moet iets doen om ook ADHD-patiënten voor een onvervalste filmklassieker warm te maken).

 

4. Easy A (Will Gluck, 1ste week)

 

 

Heel wat minder clever en grappig dan de trailer doet vermoeden/hopen, maar de ad rem vertolking van Emma 'Zombieland' Stone maakt veel goed en voor elke grap die niet werkt, zit er één in die je op zijn minst doet glimlachen.

 

5. Paths of Glory (Stanley Kubrick, 1ste week)

 

 

Naar verluidt de inspiratie voor de Bob Dylan-song Masters of War, en anders gewoon een van de knapste anti-oorlogsfilms aller tijden, ook al vond Kubrick er op latere leeftijd zelf geen klop aan en heeft hij zich zelfs nog verzet tegen de verspreiding ervan op dvd. Maar dat gold ook voor Killer's Kiss, The Killing en Spartacus - de dude was gewoon te kritisch voor zijn eigen werk. In elk geval, Paths of Glory wordt volgende week vertoond in Cinema Zuid.

 

6. Silent Souls (Aleksei Fedorchenko, 1ste week)

 

 

Mystieke, dromerige en narratief niet altijd even meeslepende, maar cinematografisch overtuigende parabel over twee mannen die (zich) hun overleden geliefden (herinn)eren.

 

7. New Kids Turbo (Steffen Haars & Flip Van der Kuil, 4de week)

 

 

Ik denk dat hierover reeds alles gezegd is, toch?

 

8. En waar de sterre bleef stille staan (Gust Van den Berghe, 3de week)

 

 

Voor de ene een instant meesterwerk, voor de andere een meer dan verdienstelijk regiedebuut. Ik behoor tot het tweede kamp. Zowel de thematiek als de mise-en-scène wijst in de richting van Pier Paolo Pasolini - een verademing; het moet niet altijd Tarantino zijn - maar het geheel komt nog te gekunsteld over om erdoor geraakt te worden. 

 

9. Another Year (Mike Leigh, 3de week)

 

 

Another Year is geen slechte film, maar het is lang ook niet de terugkeer naar Secrets & Lies die sommigen ervan maken. De vertolkingen zijn in de regel sterk, maar ze neigen - zoals bij Mike Leigh wel vaker het geval is - naar het karikaturale, en ook de plot is niet altijd even subtiel. Pluspunt: het is allemaal een pak minder irritant dan zijn zwaar overroepen vorige film Happy-Go-Lucky.

 

10. Love and Other Drugs (Edward Zwick, 2de week)

 

 

Zwaar onevenwichtige mix van romantische komedie (werkt) en tearjerker (werkt absoluut niet). Voor de rest valt hier weinig zinnigs over te vertellen, behalve dat Anne Hathaway in elke scène dat ze niet ligt te sterven naakt rondloopt - hetgeen uiteraard nooit écht onprettig is.

De commentaren zijn gesloten.