19 december 2010 | Commentaren (0)

The Dude, Olivia Wilde én Daft Punk!

 

oliviawildetronbanner.jpgIk heb de afgelopen weken al zoveel over Tron Legacy verteld (op radio, tv, internet en papier) dat ik niet weet wat ik er nog kan aan toevoegen, behalve dat de film in de VS intussen heeft bewezen dat je een hype soms wél mag geloven. Tron Legacy had er een uitstekend openingsweekend en met een score van 7,9 op IMDb lijkt ver iedereen die hem al gezien heeft er ook aan verknocht - zélfs Peter Travers, onze favoriete Amerikaanse filmcriticus (omdat hij zo'n grappige filmpjes maakt en bijna altijd gelijk heeft)! En voor zij die het nog stééds niet zouden weten: de komende dagen kun je de film reeds zien in de Kinepolis-bioscopen van Brussel (19/12), Oostende (19/12), Gent (20/12), Brugge (20/12), Leuven (21/12), Hasselt (21/12), Kortrijk (22/12) en Antwerpen (22/12) - ruim een maand voor de Belgische bioscooprelease én ten voordele van Music For Life! Nog geen tickets? Bestel ze dan snel, want sommige zalen zitten al goed vol.

 

Hierboven staat inmiddels ook een montage van de interviews die ik begin deze maand heb gedaan met onder meer Jeff 'The Dude' Bridges, Joseph 'The Director' Kosinski, Olivia 'The One' Wilde en Sean 'The Producer' Bailey. Christine 'The Costume Designer' Clark en David 'The Car Dude' Simon zijn helaas gesneuveld - niet in de GRID, maar in Final Cut Pro - en de mannen van Daft Punk zijn natuurlijk veel te cool om interviews te geven, tenzij aan Dazed & Confused. Of tenzij ze zelf een film hebben gemaakt, want ik heb Thomas Bangalter en Guy-Manuel De Homem-Christo in het verleden wel degelijk al twee keer geïnterviewd (zonder helm aan) - een eerste keer over hun animatiefilm Interstella 5555: The 5tory of the 5ecret 5tar 5ystem, een tweede keer over hun regiedebuut Electroma.

 

Beide interviews zijn toen verschenen in Focus Knack, maar dat is intussen alweer zolang geleden dat ik dacht dat het geen kwaad kon om een van de twee - het laatste - hierop te gooien. Het interview dateert - als ik het goed heb - uit juni 2006 en verscheen naar aanleiding van de selectie van de film in Âge d'Or/Filmvondsten - meteen ook de enige keer dat Electroma hier in de zalen is vertoond. Hij was nadien wel nog beschikbaar op dvd, maar ik heb hem in al die jaren enkel bij Colette zien liggen (waar hij intussen is uitverkocht, maar kennelijk verkoopt de Amerikaanse Vice hem nog online).

 

 

220px-Electroma.jpgINTERVIEW FOCUS KNACK


WE ARE THE ROBOTS (PART DEUX)

Nooit gedacht dat we dit in het jaar 2006 zouden schrijven, maar Daft Punk is aan een comeback bezig. Niet dat het Franse duo de voorbije jaren geen nieuw materiaal meer heeft uitgebracht, maar laten we eerlijk zijn: op Human After All stond, in tegenstelling tot op Homework en Discovery, niet veel om écht extatisch van te worden.

 

De zwaar teleurstellende verkoop van de plaat bracht Guy-Manuel de Homem-Christo en Thomas Bangalter ertoe om even iets anders te doen. Daft Punk gaat deze zomer weer de hort op en de reacties op hun eerste optreden in de VS in acht jaar tijd waren unaniem lovend. Op het pas afgelopen filmfestival van Cannes stonden de twee dan weer te pronken met Electroma, hun cinematografisch buitengewone regiedebuut over twee robots die graag mens willen worden. Toegegeven, het Amerikaanse vakblad Variety noemde de film ‘nog trager en pretentieuzer dan Gerry en The Brown Bunny samen’, maar dat vindt Thomas Bangalter, die het woord voert, terwijl Guy-Manuel de Homem-Christo verveeld om zich heen kijkt, niet eens zo erg. ‘Wie Gerry en The Brown Bunny traag en pretentieus noemt, is een slaaf van Hollywood – het Eurovisiesongfestival van de filmindustrie.’

Jullie komen in de cinema niet meer aan jullie trekken?
Bangalter: Jij wel?

 Ik mag niet klagen, maar ik begin te begrijpen waarom mijn docent filmesthetica altijd zei dat de cinema is gestorven met de nouvelle vague.
Bangalter: (lacht) Ik denk dat het iets later is gebeurd, maar de man had een punt. Begrijp mij niet verkeerd: wij zijn verzot op cinema! Maar zien films er vandaag niet allemaal hetzelfde uit? Ze worden in elk geval stuk voor stuk gedraaid volgens hetzelfde cinematografische principe, in tegenstelling tot muziek. Een rocknummer zit niet alleen volledig anders in elkaar dan een technotrack, het klinkt ook volledig anders. In de cinema is op visueel vlak de voorbije twintig jaar nauwelijks iets veranderd, en ik zie bovendien in wezen geen verschil tussen een drama, een actiefilm, een Amerikaanse film of een Japanse film.

Hardrockers hebben zopas het songfestival gewonnen, maar zet dat nummer op papier en je merkt dat het eigenlijk maar een simpel popmelodietje is.
Bangalter: Precies! Zoals Hollywood al twintig jaar dezelfde visuele format hanteert, zo krijg je op het songfestival al veertig jaar dezelfde muzikale format geserveerd. De taal kan verschillen, de instrumenten kunnen verschillen, de muzikanten kunnen zich verkleden als monsters, maar in essentie zijn al die nummers een pot nat. Dat geldt ook voor de hedendaagse cinema. De scenario’s verschillen, de acteerprestaties, het ritme van de montage, het niveau van de speciale effecten, maar eigenlijk zien al die films er krek hetzelfde uit. Ik zeg niet dat ze er slecht uitzien, en wij kunnen ook nog altijd geboeid naar een verhaal zitten kijken, maar als we ooit zelf iets zouden doen, moest het er anders uitzien.

affiche interstella 5555_0.jpgNaar verluidt zijn jullie altijd al met film bezig geweest.
Bangalter: Van toen we klein waren, ja. Toen we elkaar leerden kennen, dweepten we beide met Easy Rider, Zabriskie Point, THX 1138, The Man Who Fell to Earth – allemaal typische studentenfilms. Onze passie is de voorbije tien jaar alleen maar toegenomen door videoclips te draaien met regisseurs als Michel Gondry, Spike Jonze en Roman Coppola, en door met Leiji Matsumoto (een Japanse animatiegod, bva) de anime Interstella 5555: The 5tory of the 5ecret 5tar 5ystem in te blikken. Sindsdien doen we alles zelf: videoclips, langspeelfilms, ...

Zo lang duurt Electroma wel niet.
Bangalter: Oké, we hebben afgeklokt op zeventig minuten, maar wie heeft ooit beslist dat films minimum anderhalf uur moeten duren? Toen we met het album Discovery op de proppen kwamen, kregen we het verwijt dat de nummers te kort waren en dat we een popalbum hadden gemaakt. Alsof een housenummer per definitie zes of zeven minuten lang moet zijn?! We gaan gewoon op ons gevoel af en als we vinden dat een nummer af is, dan is het af. Dat was met deze film niet anders. Er zit ook geen groot idee achter. We hebben gedaan wat we dachten te moeten doen, op een spontane manier – een beetje zoals Luis Buñuel of Réné Magritte te werk gingen, denk ik. Ik kan me niet voorstellen dat die surrealisten vertrokken van een geweldig idee of scenario. Ze voelden de dingen gewoon aan, zonder er echt over na te denken.

Even iets anders: al bekomen van de kritieken op jullie laatste plaat?
De Homem-Christo: (veert recht) We hebben ons nooit iets aangetrokken van de reacties op ons werk. Waarom zouden we daar nu mee beginnen?

Euh, omdat het dit keer niet alleen de critici waren die zo hun twijfels hadden.
De Homem-Christo: (geërgerd) Als de mensen onze muziek goed vinden: leuk. Doen ze dat niet: ook goed. We maken voor niemand anders platen dan voor onszelf. En als je zelf ergens tevreden van bent, raakt kritiek je niet.
Bangalter: (lichtjes gegeneerd) We hebben ons uiteraard wel de vraag gesteld waarom wij er zo tevreden over waren, terwijl de rest van de wereld er redelijk onverschillig tegenover stond. Human After All is natuurlijk een pak minder happy dan onze eerste twee platen, maar dat heeft gewoon met de tijdsgeest te maken. Ik begin zelf ook niet spontaan op het album te dansen, omdat er teveel woede van uit gaat. Maar die woede zat in ons, dus staat ze ook op de plaat.

daft_punk_electroma_ferrari_412.pngWaarom zo kwaad?
Bangalter: Dat weet ik niet. Al denk ik dat het antwoord op jouw vraag misschien wel in de film zit – en in het album, dat niet toevallig Human After All heet. Ik wil niet als een geitenwollensok klinken en zeggen dat we allemaal wat menselijker moeten worden, maar ik begrijp waarom mensen in de queeste van de twee robots in Electroma een metafoor voor onze samenleving zien. (denkt na) Voor mij vat de robot de twintigste eeuw netjes samen als een clash van natuur en technologie. Ik denk niet dat iemand écht kan vatten wat voor een impact die clash heeft gehad op de mens, maar Human After All en Electroma vormen een puzzel die daar op een of andere manier een antwoord op probeert te formuleren.

De film is opgenomen in de Verenigde Staten. Maakt die keuze deel uit van de puzzel?
Bangalter: (aarzelt) We zijn allemaal kinderen van de Amerikaanse popcultuur. Ik ben opgegroeid met beelden van de Verenigde Staten, dus leek het ons vanzelfsprekend de film ook in dat decor op te nemen. Maar het is een land van extremen waar op dit moment een clash aan de gang is tussen mensen die pleiten voor verandering en mensen die geen french fries meer willen eten – alleen nog freedom fries. Die onverdraagzaamheid zit ook in de film, ook al zijn we tijdens de opnames in Californië voornamelijk in contact gekomen met de eerste groep mensen. Nu, ik zou gerust eens in Alabama willen optreden, louter om daar frieten te gaan eten. (lacht)

 


De commentaren zijn gesloten.