14 september 2010 | Commentaren (0)

Eliza DooEvenLess #please

5lx8vr.jpgAls je The Mail On Sunday (en de sticker op de cover van haar album) mag geloven, heeft de Britse singer-songwriter Eliza Doolittle een 'winning debut' in de winkel gelegd. Als je liever mij gelooft, dan heeft ze een 'whining debut' afgeleverd.

 

Ik had er nochtans goede hoop op: Eliza Doolittle ziet er op het eerste gezicht erg schattig uit en de single Pack Up ging er afgelopen zomer zelfs bij mij redelijk goed in; in combinatie met een stukje struisvogelfilet op de barbecue. Maar het is natuurlijk niet omdat je er belachelijk sexy uitziet in superkorte jeans dat je een groot licht bent, en een album heeft nood aan meer dan één goed nummer. Nu is het mogelijk dat er op die debuutplaat van Miss Hotpants nog een ander goed nummer staat, maar dat moet dan ofwel het laatste ofwel het voorlaatste zijn. Ik ben zover niet geraakt omdat de eerste elf nummers mij zo ijl in mijn hoofd hadden gemaakt dat ik schrik had met mijn wagen ergens tegen te knallen, zou ik het album niet snel uit de cd-speler hebben verwijderd.

 

Halverwege het album zingt Doolittle ‘I just can’t be bothered; why should I be bothered?’ Alleen al het feit dat ik dat heb gehoord, is een slecht teken – ik luister nooit naar lyrics, tenzij mijn brein écht niets anders heeft om te registreren. Maar eigenlijk slaat ze daarmee de nagel op de kop: waarom zou ik mij bezighouden met een ondraaglijk lichte kopie van Lily Allen, een soort Aimee Mann zonder gravitas, Lady Linn meets Zooey Deschanel Light – wat zeg ik: Zero!

 

En om het allemaal nog erger te maken, heeft Doolittle enkele weken geleden een cover van Radiohead gespeeld die om een nog onverklaarbare reden nog steeds niet van YouTube is gehaald wegens 'offensive' en 'might very well be responsible for Thom Yorke committing suicide'. Klikken op eigen risico, en best ook enkel in the comfort of your own home. Kwestie van er zo weinig mogelijk anderen mee lastig te vallen.

De commentaren zijn gesloten.