13 september 2010 | Commentaren (0)

'Regisseurs worden overschat'

dossier.jpgZo'n anderhalf jaar geleden zei iemand tegen mij dat Dossier K. niets anders dan een goede film kon worden: 'Het scenario is af en Frank Van Den Eeden doet de fotografie.' Oké, zei ik, maar de regie is in handen van Jan Verheyen, die nog nooit iets heeft gemaakt dat zich zelfs maar een béétje met De Zaak Alzheimer kan meten. 'Pff, regisseurs worden overschat', repliceerde mijn nogal fanatieke gesprekspartner, die nota bene op de set van Dossier K. had gestaan. 'Geef ze een goed verhaal en een sterke fotografieleider, en al wat regisseurs nog moeten doen, is 'actie' en 'cut' roepen. Ze kunnen dat zelfs met hun ogen dicht doen.'

 

Uiteraard gaat zo'n boutade in tegen alles waar ik als rechtgeaarde cinefiel in geloof: de films van Hitchcock, De Palma, Lynch, Coppola, Antonioni, Kurosawa, die zijn toch niet enkel meesterlijk omdat ze vertrokken van een sterk verhaal en/of werden ingeblikt door een geniale cinematograaf? Dat zou betekenen dat gelijk welke oen ze had kunnen maken, en zoiets kun je mij dus niet wijsmaken. Maar wat moet ik dan maken van Dossier K, een goede politiefilm van een man die ik voordien enkel kon appreciëren als filmverdeler, (in de regel boeiende) gesprekspartner, liefhebber van (de nacht van de) wansmaak, ja zelfs als programmadirecteur van vtm, maar nooit als regisseur. Van Boys over Team Spirit naar Los, als ik er mij niet dood aan zat te ergeren, zat ik mij stierlijk te vervelen.

 

Uitgerekend die man maakt dan een soort vervolg op De Zaak Alzheimer - 't is niet echt een vervolg, maar de cast uit het origineel doet opnieuw mee - die zijn voorganger naar het einde toe zowaar overklast. Dossier K. begint als een vrij klassieke politiefilm om dan ergens halverwege te veranderen in een venijnige thriller over bloedwraak. Het scenario zit ontegensprekelijk goed in elkaar en de fotografie van Frank Van Den Eeden is zonder meer knap. Rest de vraag of Verheyen zich daar zodanig aan heeft opgetrokken dat hij zichzelf als regisseur heeft overtroffen, of dat het inderdaad onmogelijk is om de mix van een sterk verhaal en een sterke fotografieleider kapot te krijgen. Ik probeer mij een voorbeeld van dat laatste voor de geest te halen, maar het wil precies niet onmiddellijk lukken. Iemand?

 

Om (uiteindelijk) maar te zeggen dat Dossier K. sinds vorige week uit is op Blu-ray en dvd, en hij begin deze maand in de prijzen viel op een of ander Albanees filmfestival. Gezien het feit dat Albanezen in de film worden voorgesteld als een - we overdrijven, maar niet veel - primitieve diersoort, kan dat maar drie dingen betekenen: of de jury bestond uit buitenlanders, of Albanezen hebben een (bijzonder) gevoel voor humor, of Dossier K. is een puike politiefilm met internationale allures. Ik gok - zonder zwaar bevooroordeeld te willen klinken over de Albanese inborst - op een combinatie van het eerste en het laatste.

De commentaren zijn gesloten.