09 september 2010 | Commentaren (0)

Over kostuums en dikke nekken

IMG_1632.JPGIk hou van kostuums, of toch zeker van kostuumvestjes. In mijn kast hangen exemplaren van Ann Demeulemeester, Kris Van Assche, Raf Simons, Martin Margiela en een paar uitheemse ontwerpers wier namen mij nu ontglippen. Ja, de N-VA kan trots op mij zijn.

 

Een van de dingen die nog in mijn collectie ontbreekt, is een kostuum van Café Costume – je weet wel, de hofleveranciers van Soulwax. Vroeger had ik daar altijd een perfect excuus voor: twee, drie keer heen en weer naar Antwerpen of Brussel rijden om een kostuum op te meten, passen, retoucheren, ... Niet dat ik sowieso niet wekelijks in Antwerpen of Brussel moet zijn, but it all just seemed like a lot of fuss. Dat excuus heb ik sinds gisteren niet meer – na bubbels, een spitburger en een bord vol Italiaanse hapjes te hebben gedegusteerd op de opening van Café Costume Ghent, alwaar naast een hoop schoon volk ook David Dewaele met een camera van Jim rondliep. Don’t ask.

 

IMG_1640.JPGDat laatste was trouwens ook moeilijk geweest, want om half tien begon het concert van LCD Soundsystem, dus ging het na die bubbels, spitburger en Italiaanse hapjes redelijk snel naar de Vooruit – door de gietende regen, en de Gentse hoerenbuurt, waar het voor een woensdagavond vrij druk was. Vanzelfsprekend waren James Murphy en de zijnen al begonnen, toen ik uiteindelijk toekwam, maar gelukkig was hij in een uitzonderlijk goede bui en speelde zelfs vier bisnummers. Al kunnen het er ook drie geweest zijn; mijn concentratievermogen werd enigszins aangetast door een onbekende vrouw van – zo bleek – dertig die op mij was afgestapt om mij een dikke nek te noemen, ‘maar ik ben er zelf ook een, dus zit er niet mee in.’ Dat heb ik ook niet gedaan, maar voor een ernstig, gepassioneerd concertverslag van een dito journalist die overdreven hard aan het opletten was, ben je hier aan een juister adres.

De commentaren zijn gesloten.